Wieś położona w gminie Moryń powiatu gryfińskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1331 roku, kiedy to Heinricus de Sidow z rąk margrabiego Ludwika Starszego otrzymał w lenno Wierzchlas(villa Valkinwold). Rodzina von Sydow posiadała wieś do 1771 roku kiedy Wierzchlas został zakupiony przez rodzinę von Zinnow. Posiadała wieś dość krótko. Już w 1775 roku właścicielem został radca wojenny Krüger(Crüger). Po jego śmierci w rękach jego żony, z domu Horn. W 1800 roku właścicielem wsi został starosta Carl Ludwig Alexander von Zinnow(1774-1808). W 1803 roku należała do rodu von Bredow. W 1804 roku właścicielem został Ernst Wilhelm von Witte(1783-1821). Ledebur podaje, że jeszcze w 1810 roku majątek był w rękach rodziny von Zinnow. W 1828 roku częściowo majątek w rękach rodziny von Witte i  w rękach rodziny Woldermann. Samodzielnym właścicielem majątku zostaje rodzina von Witte, z której wymieniony Wilhelm zmarły w 1884 roku wymieniony jako właściciel w 1857 roku. W 1879 roku majątek o powierzchni 1452ha należał nadal do Wilhelma von Witte. W 1896 roku majątek syna Wilhelma obejmował 1491ha gruntów. Posiadali majątek do 1914 roku. W 1900 roku Ada Lonny Dora von Witte(1879-1945) wychodzi za mąż za hrabiego Friedricha Wilhelma von Schlieffen(1868-1923). W 1929 roku własność hrabiny Ady von Schlieffen. Dzierżawcą był hrabia Finck von Finckenstein z Troszyna a majątek obejmował 1495ha. Do majątku wchodził majątek w Goszkówku(Grӓfendor) oraz folwarki Wierzchlasek(Neu Falkenwalde) i Jamno(Wilhelminenhof). W XVI wieku właścicielem był Michael Bӧsinger, którego syn był burmistrzem Gorzowa a za czasów cesarza Maximiliana II otrzymał tytuł szlachecki.

MAJĄTEK

Po założeniu zachował się park krajobrazowy z wydzieloną częścią na cmentarz rodowy z grobowcem. Resztki zabudowy gospodarczej.

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Płoty powiatu gryfickiego. Początki wsi sięgają średniowiecza i związane są  z rodem von der Osten.  Na początku XVI wieku dochodzi do podziału wsi na część A i część B. Obie części należały do rodziny von der Osten. Część A zostaje w 1833 roku zakupiona przez rodzinę von Maltzahn, która sprzedaje majątek rodzinie von Blücher– wymieniony Julius von Blücher. Na początku XX wieku kolejnym właścicicelem dóbr zostaje rodzina Lebram. Ostatnim posiadaczem dóbr do 1945 roku była rodzina Siebert.  Majątek B pozostawał w rękach rodu von der Osten do 1945 roku. 

WICIMICE A

WICIMICE B

Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego nad Strzelnicą, prawym dopływem Płoni. Wzmiankowana w 1236 roku kiedy książę wielkopolski Władysław Odonic nadał ją cystersom z Kołbacza. Do śmierci ostatniego z Gryfitów wchodził w skład księstwa pomorskiego. Na krótko przeszedł w ręce szwedzkie by od 1648 roku być częścią Brandenburgii, później Królestwa Prus a następnie Niemiec.

We wsi założenie pałacowo-parkowe. Do zobaczenia XIX-wieczna wieża widokowa jako pozostałość po rozebranym pałacu oraz pałac zbudowany na początku XX wieku w stylu pseudoklasycystycznym.

Miejscowość położona w gminie Kamień Pomorski powiatu kamieńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1321 roku(Vritsowe) będąc własnością kapituły kamieńskiej. W 1337 roku lenno rodu von Vemer(n), do których należała również Radawka(Raddack). W kościele znajdowała się płyta grobowa należąca do Franza von Vemer(n) i jego żony.  W 1367 roku wzmiankowani Neveling oraz Konrad von Vemer(n). W XVI wieku trzy majątki rycerskie należące do rodów: von Vemer(n) , von Puttkamer oraz von Brockhusen z Gostynia. W 1594 roku dwa majątki prawdopodobnie z siedzibami dworskimi należące do Nicolausa von Puttkamer oraz Lucasa von Vemer(n). W 1620 roku mowa jest o dwóch siedzibach dworskich na terenie wsi. Prawdopodobnie w połowie XVII wieku wieś przejęta w całości przez rodzinę von Puttkamer. W XVII wieku majątek w rękach Nicolausa von Puttkamer a następnie jego syna, kapitana Joachima Jürgena von Puttkamer. Po śmierci Joachima Jürgena majątek przypada Georgowi Christianowi von Puttkamer a następnie jego bratu, Johannowi Woitzlawowi. Po ich bezpotomnej śmierci dobra w 1790 roku dziedziczy kuzyn zmarłych, który w 1790 roku sprzedał majątek porucznikowi Heinrichowi Gottlobowi Wenzislawowi von dem Gablenz. W 1828 roku dobra w rękach Johanna Plaht(Plath). W 1841 roku majątek w posiadaniu Christopha Voss ale już w 1862 roku odkupuje je Heinrich von Puttkamer z Frankfurtu nad Odrą. Na przełomie wieków XIX i XX właścicielem dóbr jest Henning von Puttkamer a następnie Bogislaw von Puttkamer. W 1910 roku majątek obejmował 1522 ha gruntów. W 1928 roku właścicielem majątku był Eberhard von Puttkamer, którego dobra obejmowały 908 ha ziemi, w tym 475 ha ornych gruntów, 65 koni, 188 sztuk bydła, 439 owiec. Ostatnim właścicielem dóbr był Bogislav von Puttkamer, którego dobra obejmowały 908 ha gruntów.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

W 1740 roku za czasów Joachima Jurgena von Puttkamer wzniesiono dwór, przebudowany po pożarze w 1820 roku oraz na przełomie XIX/XX wieku. Po 1945 roku użytkowany przez PGR. W 1994 roku pożar dworu z częściowym jego zniszczeniem. W 1995 roku jeszcze w części zamieszkany.  Na początku lat 90. XX wieku jeden z członków grupy muzycznej „Silna Grupa pod Wezwaniem” miał zakupić dwór z przeznaczeniem na Polonijny Dom Starców. Pomysł upadł po śmierci jednego ze sponsorów. Po likwidacji PGR sprzedany osobie prywatnej. Dziś po zabytku pozostała sterta gruzów. W sąsiedztwie park krajobrazowy z XVIII wieku oraz zabudowania gospodarcze.

DWÓR Z XIX WIEKU/1995r./

RUINA DWORU Z XIX WIEKU/2008r/

ZESPÓŁ FOLWARCZNY Z XIX WIEKU/2008r./

Wieś położona w gminie Nowogard powiatu goleniowskiego. W 1385 roku należała do Henninga von Behr. Od XVI wieku do 1945 roku w rękach rodu von Dewitz. Z tego rodu wymienieni byli: Jobst i Kurt von Dewitz(1628), Stephan Gottlieb von Dewitz(1756), Stephan Werner von Dewitz(1803), Gustaw Wilhelm Werner von Dewitz(1851). Za jego czasów w 1870 roku majątek obejmował 2712 mórg ziemi a w 1879 roku 681,34 ha ziemi. W 1895 roku własność Victora von Dewitz. Ostatnim właścicielem majątku był Heinrich von Dewitz. W 1910 roku dobra liczyły 681,34 ha gruntów a w 1929 roku 800,00 ha gruntów. Po 1945 roku majątek stanowił własność Skarbu Państwa. Utworzony PGR funkcjonował do lat 90-tych XX wieku. Obecnie w rękach prywatnych.

ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWY

Na fundamentach dawnej siedziby właścicieli z 1820 roku Gustaw Wilhelm Werner von Dewitz zbudował pałac. Budynek założony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny z kwadratową trzykondygnacyjną wieżą, mieszczącą klatkę schodową, z ryzalitem w osi frontowej, kryty czterospadowym dachem, podpiwniczony. Obecnie w postępującej  ruinie. Obok park krajobrazowy o powierzchni ok. 1,8 ha. W sąsiedztwie zabudowania gospodarcze byłego folwarku(stajnie, stodoła, kuźnia, kurnik, magazyny).

Wieś położona w gminie Wolin powiatu kamieńskiego. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1299 roku(Welcowe). Stare lenno rodu von Güntersberg razem ze wsią Siniechowo. Nazwa wsi Gross Weckow pojawia się w XVI wieku. W tym czasie należy do Mathke(Matthiasa) i Jochima von Güntersberg. W 1628 roku wzmiankowani Matthias, Matz, Albrecht i Henning von Güntersberg. Zmiany własnościowe zaczęły następować w XVIII wieku. W sierpniu 1717 roku Eccard Henning von Güntersberg sprzedał Wiejkowo b i Siniechowo b majorowi Wilhelmowi Friederichowi von Flemming a większy majątek tzw. Wiejkowo a w maju 1731 roku przekazał swojemu najmłodszemu synowi, porucznikowi Friedrichowi Sigismundowi von Güntersberg, po śmierci którego w 1751 roku majątek dziedziczy jego starszy brat, Ernst George von Güntersberg, który wykupił majątki będące w rękach von Flemming- Wiejkowo b i Siniechowo b.  W październiku 1753 roku część majątku w zastaw otrzymał Wilhelm Sigismund von Flemming a Siniechowo b zostało wydzierżawione? majorowi Erdmannowi Joachimowi von Paulsdorf. Po śmierci Ernsta Georga Daniela Philippa von Güntersberg w 1762 roku(wg innych źródeł 1763), ostatniego lennika dóbr wiejkowskich z tego rodu, panujący nadał lenno swojemu adiutantowi, majorowi Wilhelmowi Friedrichowi Carlowi hrabiemu von Schwerin. Po proteście wdowy w 1764 roku , Amalii Sophii, z domu von Kleist(*1724-+1783) majątek po odpowiedniej opłacie trafia w jej ręce i jej 4 córek: Barbary Benigny Juliany Sophii(*1753-+1826), Cathariny Charlotty Amalii(*1758-+1802), Ernestiny Brigitty i Caroliny Hypolity Sabiny. Barbara Benigna Juliana Sophia i Catharina Charlotta Amalia wyszły za mąż za braci von Below. Majątek przypadł starszej ze sióstr, Barbarze Benignie zamężnej za Nicolausa Friedricha von Below(*1750-+1816), z którym miała 5-ciu synów, z których przeżyło dwóch- Carl Heinrich(*1781-+1821) i Ernst Friedrich Wilhelm Johann(*1783-+1816). Barbara Benigna posiadała majątek do śmierci. Od 1828 roku majątek w rękach Carla Christiana Philippa von Berg(+1842), syna majora Philippa Johanna Georga.   Carl Christian ożeniony był z Christine von Owstin. Po jego śmierci majątek dziedziczy córka, Alexandrine von Berg(*1813-+1859), zamężna za Friedricha Wilhelma Alberta von Plӧtz(*1803-+1876). W ten sposób dobra przechodzą w ręce rodu von Plӧtz. W 1846 roku na miejscu ryglowego dworu Fryderyk Wilhelm Albert buduje pałac neorenesansowy w typie willi włoskiej Z tego rodu wymienieni- Paul von Plӧtz(1839-1915), Albrecht von Plӧtz(1872-1945). Posiadali majątek do 1945 roku. Po wojnie użytkowany przez Państwowy Fundusz Ziemi, od 1958 roku administrowany przez PGR. W pałacu mieściły się biura. Po 1988 roku pałac stał opuszczony i stopniowo popadał w ruinę. Od 1993 roku w rękach prywatnych.

PAŁAC

We wsi ruiny pałacu zbudowanego w stylu neorenesansowym, w typie willi włoskiej. Pałac zbudowany w 1842 roku dla rodziny von Ploetz na miejscu starszej budowli. Jeszcze pod koniec XIX wieku rozbudowany. Po 1945 roku zaadoptowany na biura, mieszkania dla pracowników miejscowego PGR. Po 1988 roku pałac stał opuszczony popadając w ruinę.

Zdjęcia pałacu z 1995 roku

Zdjęcia pałacu z 2008 roku

Miasto gminne położone w powiecie kamieńskim. Podwaliny miastu dała osada wczesnośredniowieczna, która w średniowieczu stała się ośrodkiem kultu Świętowita. Po raz pierwszy wzmiankowana w IX wieku. W 870 roku Wolin wymieniony jako jedne z największych miast w ówczesnej Europie. Była stolicą plemienia Wolinian. Największy rozwój miasta przypada na IX-XII wiek. Początkowo jako państwo-miasto prowadziło samodzielną politykę, walcząc np. z wojskami Mieszka I. Po zdobyciu Wolina przez mieszka Wolin znalazł się na terytorium Posli. Od XI do XVII wieku był miastem Księstwa Pomorskiego pod panowaniem rodu Gryfitów. Po 1630 roku pod panowaniem szwedzkim, po 1720 roku pod panowaniem Prus. Od 1945 roku w granicach Rzeczpospolitej Polskiej.

ZAMEK

Na miejscu drewnianego dworu z XII wieku, na przełomie XIII-XIV wieku zbudowano zamek książąt pomorskich. W 1622 roku zamek przebudowano. Nazywano go „wdowim zamkiem” z racji zamieszkiwania w nim  Anny Marii Brandenburskiej , która po śmierci mężą przebywała w nim przez 15 lat. W latach 1623-1636 mieszkała w nim wdowa Zofia Saska. Za jej czasów doszło do pożaru zamku w 1628 roku i jego znacznego zniszczenia. Po zajęciu tych terenów przez Szwedów zamek został rozebrany do wysokości piwnic. Obecnie częściowo na fundamentach zamkowych stoi ratusz oraz na jego tyłach dwór rodziny von Below.

2007r.

2011r.

2015r.

Za miłe przyjęcie, rozmowę przy małej czarnej i oprowadzenie po dworze serdeczne podziękowania burmistrzowi miasta Wolin Panu Eugeniuszowi Jasiewiczowi.

DWÓR

Na przełomie XVIII i XIX wieku rodzina von Below zbudowała na planie prostokąta parterowy dwór. Budynek zbudowany na fundamentach dawnego skrzydła zamku, parterowy, kryty dachem dwuspadowym, podpiwniczony. Po 1945 roku wykorzystywany był jako stolarnia. Od 2009-2012 odbudowa dworu, w którym mieści się Centrum Współpracy Międzynarodowej.

WOLIŃSKIE WILLE