GÓRA /Guhrau/

Opublikowany przez

Miasto powiatowe po raz pierwszy wzmiankowane w 1155 roku aczkolwiek prawdopodobnie odnosi się ta wzmianka do pobliskiej wsi Stara Góra. Kolejno wymieniana w 1288r., 1327(Gora). Lokację miasta na prawie niemieckim dokonał książę Henryk III głogowski. W 1310 roku Góra stała się ośrodkiem administracji książęcej, której podlegało około 30 okolicznych wsi. W 1329 roku właścicielem Góry był książę Jan ścinawski(1296/1300-1361/1364). W tym samym roku staje się lennem króla Czech. W 1375 roku miasto podzielone na część książęcą należącą do książąt głogowskich i żagańskich i część królewską należącą do króla Czech. W 1404 roku miasto stało się własnością książąt cieszyńskich. Od 1442 roku Góra była własnością Małgorzaty Cylejskiej(ok.1411-1480), żony księcia Władysława głogowskiego. W 1491 roku Góra jest własnością księcia głogowskiego Jana Olbrachta(1459-1501), późniejszego króla Polski. Od 1499 roku pod zarządem księcia Zygmunta, późniejszego króla Polski, Zygmunta I Starego. Od 1508 roku ponownie pod koroną czeską a od 1526 roku miasto znalazło się pod panowaniem Habsburgów austriackich.   Później pod panowaniem niemieckim.

Zamek

Wzniesiony prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku. Wzmiankowany w 1409 roku. Obecnie uważa się, że pozostałością po zamku jest budynek czworokątny, wzniesiony z cegły, stanowiący część południowo-zachodniego odcinka murów miejskich. Była to zbrojownia zaadoptowana na więzienie w XIX wieku.

Wille

EPSON scanner image

EPSON scanner image

EPSON scanner image

EPSON scanner image

GRABOWNO /Graben/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Góra powiatu górowskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1305 roku. W latach 1321-1328 przy księciu Janie ścinawskim świadkował Grzymisław z Grabowna. W 1505 roku lenno na terenie wsi posiadał ród von Kreckwitz. W 1513 roku jako przedstawiciel weichbildu górowskiego występował Kasper Schettl z Grabowna. W 1615 roku dobra na terenie wsi posiadała rodzina von Unruh. W latach 1660 – 1796 siedziała tu rodzina von Stosch. W 1791 roku mowa o dwóch folwarkach. Jeden z nich należał do rodziny von Schlichting. Posiadali majątek do 1856 roku. W 1814 roku majątek na terenie wsi posiadała rodzina von Schweinitz.

Na terenie wsi położone były dwa folwarki i prawdopodobnie dwie siedziby dworskie.

Dwór I

Grabowno – dwór

 

 

 

 

 

Dwór nie istnieje.

GAŁĘZÓW /GALLENSOW/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Dębnica powiatu słupskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1286 roku i należała do klasztoru w Białobłokach(Belbuk). Wymieniona również w 1288 i 1294 roku(Galanzinou) i (Glanzino). Stare lenno rodu von Zitzewitz. Pierwszym wymienionym był w 1432 roku Jarislaw Starszy, urodzony ok. 1360 roku a miejscowość nazywała się Gallensaw. W 1717 roku dwa majątki należące do Clausa von Zitzewitz i Gneomara von Pirch. Rodzina von Pirch(Pirche, Pierzchowski, Pirscha, Pyrsche, Pierskow, Pierschowa, Pyrsza) wymieniana również w 1720 roku. Około 1784 roku majątek posiadał Friedrich Johann Georg von Zitzewitz, wymieniony w 1797 roku. W 1833 roku dobra odziedziczył Adolf von Zitzewitz. Zmarł bezdzietnie. Dobra odziedziczyli bratankowie i bratanice. Posiadali wieś do 1855 roku. W 1882 roku siedział tu Jesco von Puttkamer, najmłodszy syn Eugena von Puttkamera. Po śmierci Jesco w 1918 roku dobra odziedziczył jego syn, Otto von Puttkamer zmarły w 1927 roku a następnie jego syn, Jesco von Puttkamer, ostatni właściciel majątku.

Dwór

 

 

 

 

Dwór nie istnieje.

DOBROMIERZ/HOHENFRIEDEBERG/

Opublikowany przez

Wieś gminna położona w powiecie świdnickim. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1277 roku. W średniowieczu Dobromierz wchodził w skład majątku zamku Cisy. Do 1408 roku należała do rodu von Boltz, a następnie do Sander von Grunau. W 1409 roku Dobromierz otrzymał prawa miejskie. W latach 1501-1524 miasto było własnością hrabiego Nickela von Kotulińskiego choć wg innych autorów w latach 1512 – 1520 należała do Christopha von Zedlitz. W latach 1583-1600 należała do Melchiora von Schellendorfa. W latach 1600-1616 własność Franza von Zedlitz a następnie ponownie w rękach rodziny von Schellendorf. W 1716 roku majątek zakupił Christoph Ferdinand von Nimptsch, który w 1727 roku wybudował istniejący do dzisiaj pałac. W 1743 roku dobra nabył hrabia Sternberg. W 1789 roku majątek zakupuje baron Karl Friedrich von Seherr–Thoss. W 1877 roku umiera ostatni męski potomek baronów von Seherr-Thoss linii dobromierskiej, hrabia Alexander.  Z żoną Leopoldiną z domu von Riese-Stallburg miał córki. Po śmierci Leopoldiny dobra odziedziczyła córka, hrabina Adolphina von Webern, żona majora Heinricha. W 1930 roku majątek posiadał ich syn, Alexander von Webern. Rodzina von Webern posiadała dobra do 1945 roku. Po II wojnie światowej majątek przejął Skarb Państwa. Majątek przejęło PGR a pałac zaadoptowano na mieszkania i biura. W latach 90-tych własność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a następnie Agencji Nieruchomości Rolnej.

Pałac

Pałac, lata 20-e XX wieku

 

 

 

 

 

Barokowy pałac zbudowany na planie prostokąta, trzykondygnacyjny kryty dachem mansardowym. Obecnie nieużytkowany. Obok pałacu zabudowania folwarczne i park krajobrazowy.

BORZĘCINO/Borntin/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Barwice powiatu szczecineckiego. Od XVI do XVIII wieku własność rodu von Zastrow. Na początku XVIII wieku właścicielem był Landrat Caspar Heinrich von Zastrow, zmarły w 1737 roku. Kolejnym był Matthias Ludwig von Zastrow. Około 1783 roku właścicielem był George Heinrich von Zastrow. W latach 1854-1862 majątek należał do rodu von Borwitz– z tego rodu wymienione Maria i Emilie. Później dobra domeną państwową. Od 1879 roku dobra w posiadaniu rodziny Snethlage.  W latach 1892-96 należał do kapitana D. Moritza Snethlage. Później w posiadaniu Gerharda Snethlage.

Dwór

Borzęcino, dwór 1926 r.

 

 

 

 

 

W 1945 roku dwór zajęty przez wojska radzieckie spłonął. W 1947 roku w gestii Państwowych Nieruchomości Rolnych a następnie w posiadaniu PGR. Założenie powstałe w XIX wieku za czasów generała w stanie spoczynku Gerharda Snethlage. Po założeniu zachowały się budynki gospodarcze z budynkiem administracji majątku oraz resztki parku krajobrazowego.

 

BORSZYN WIELKI/Heinzeborschen/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Góra powiatu górowskiego. Wzmiankowana w 1310 roku. W 1436 Otto Abschatz sprzedał majątek i dwór braciom Jenczkowi, Mikołajowi i Jakubowi Gostewitz. W tym czasie mowa o siedzibie dworskiej. W 1791 mowa o folwarku należącym do barona von Stosch. W 1830 własność baronowej von Stosch. W 1845 roku majątek w posiadaniu kapitana kawalerii von Pfuhl. Drugi z majątków posiadała wdowa Schulz z Góry. Kolejnym właścicielem był Kaulfuss, a w latach 1858 – 1861 jego spadkobiercy. W 1876 roku własność Wilhelma Hagendorfa. W 1886 roku majątek posiadał Gustav Franke. W 1905 roku dobra posiadał Heinirch Leusmann. W 1912 roku majątek w posiadaniu Rosemanna a następnie w posiadaniu Albrechta von Roeder(1879-1918). Ożeniony z hrabianką Helene Finck von Finckenstein(188-1935). Po śmierci Helene von Roeder majatek przypadł w spadku Robertowi Matthiasowi Georgowi Juliusowi Wilhelmowi von Oppen(ur.1910). Był synem Matthiasa von Oppen(1873-1924) i Asty, z domu von Roeder(1882-1976).

Dwór

EPSON scanner image

 

 

 

 

 

 

Zbudowany w XIX wieku i rozbudowany o skrzydło z cechami neogotyckimi. Po 1945 roku majątek przejął Skarb Państwa i na terenie majątku utworzono Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną. Dwór zaadoptowano na mieszkania. Obecnie własność prywatna.

BOBOLICZKI

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Bobolice powiatu koszalińskiego. We wsi park z połowy XIX wieku i dwór z końca XIX wieku z budowany przez rodzinę von Gerchow. Obecnie Gospodarstwo Agroturystyczne „Dworek w Bobolicach”. W 1914 roku majątek o areale 180,5 ha należał do rodziny Ihlenburg. W 1929 roku majątek o powierzchni 217 ha należał do rodziny Zäh.

Dwór

Dwór na pocztówce z 1903 roku znacznie odbiega swoją strukturą od obecnie istniejącego.

BELĘCIN

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Siedlec powiatu wolsztyńskiego. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1409(Bilanczino) oraz w 1510(Bylaczino), 1517(Bylienczino).  Własność szlachecka. W 1409 roku własność Jadwigi Głowaczowej wdowy po Janie Głowaczu, który zginął w 1399 roku w czasie bitwy nad Worsklą. W latach 1446 – 1448 wymieniony Piotr Bylęcki a w 1446-1447 wymieniona jego żona Jadwiga. W 1447 mowa o Janie Bylęckim wymienionym w 1467 – 1472 jako właściciel wsi. W 1448 roku siedział tu Mikołaj Bylęcki z Bęlęcina, który miał córki: Agnieszkę – i Małgorzatę, dziedziczki Zamostowa, Kurska i Kleszczewa. W 1472 roku Dobrogost Kosicki z Kosiczyna nabył od Jana Bylęckiego 1/3 wsi, 1/3 od żony Jana, Małgorzaty i 1/3 od Małgorzaty Jabłonowskiej, żony Piotra a  córki Mikołaja Bylęckiego. W latach 1493 – 1512 siedzieli tu Dobrogost Kosicki(Bylęcki vel Chobienicki) oraz w latach 1494 – 1520 bracia Stanisław i Wojciech Bylęccy, dziedzice Belęcina, Zakrzewka, Kosiczyna i Chlastawy. W 1571 roku wymienieni Maciej, Balcer i Wojciech Bylęccy a w 1581 roku Wojciech Bylęcki i Baltazar Bylęcki. Później należała do Bielęckich herbu Leszczyc. W 1846 roku właścicielem był Piotr Mielęcki. Kolejnym właścicielem był porucznik Benno Schwartz, prawdopodobnie budowniczy pałacu. Od 1881 roku właścicielem zostaje Ernst von Wentzel, po którym dobra przejął jego syn, Theodor von Wentzel, będący ostatnim właścicielem majątku.  Ernst von Wentzel urodził się 04.11.1851 roku w majątku w Klępsku w województwie lubuskim. Był również właścicielem Mozowa B w lubuskim. Żoną jego była hrabianka Maria Angela von Schmettau z Pomorska.

Pałac

Wzniesiony w miejscu starego, drewnianego dworu, w stylu eklektycznym. Zbudowany na planie wydłużonego prostokąta, dwukondygnacyjny, z ośmioboczną wieżą w elewacji frontowej, kryty dachem dwuspadowym. Rozbudowany na początku XX wieku. Po 1946 roku majątek przejęty przez Skarb Państwa. W Pałacu powstał ośrodek kolonijny przedsiębiorstwa „Wiepofama”. Od lat 60-tych pałac zaadoptowany na mieszkania i przedszkole. Od 1982 roku w pałacu mieściła się szkoła podstawowa. Obecnie jest to Zespół Szkół w Belęcinie. W otoczeniu pałacu park krajobrazowy o powierzchni 15,2 ha.

BALICE

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Zabierzów powiatu krakowskiego. Nazwa wsi pochodzi od pierwotnie tu żyjących potomków lub poddanych jakiegoś Bala. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1229 roku, kiedy była własnością klasztoru Benedyktynów w Tyńcu. Nazwa wsi pojawia się wielokrotnie w latach: 1286(Balicz), 1384(Baliz, Balitze), 1470-1480(Balicze, Balycze) oraz Palicz, Palitzgi, Palice. Przed 1286 roku wieś stała się własnością rycerską. Była własnością komesa Grzegorza, zwanego Żegocicem syn Żegoty z rodu Toporczyków. Został skazany na śmierć przez księcia Leszka Czarnego za udział w buncie wojewodów. Właścicielami Balic w XIV wieku byli Baliccy i Ossolińscy herbu Topór, wywodzących się od dwóch rodzonych braci. Właścicielem Balic w latach 1366 – 1396 był Jan Goźlic Ossoliński herbu Topór, dziedzic na Balicach i Ossolinie, syn Nawoja z Tęczyna kasztelana krakowskiego, kasztelan wiślicki, marszałek wielki koronny, należący do zaufanych króla Władysława Jagiełły. Z dwóch małżeństw pozostawił pięcioro dzieci, z których Jan był głównym dziedzicem dóbr. Kolejnym właścicielem był Jan Ossoliński z Goźlic, kasztelan radomski, w 1434 roku po śmierci króla Władysława Jagiełły był zarządcą ziemi sandomierskiej w imieniu małoletniego królewicza Władysława. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał trzech synów: Jana, Mikołaja i Andrzeja. W 1415 roku bracia Jan i Mikołaj z Ossolina zastawiają część Balic Konradowi Frankenbergowi z Komorzna na Śląsku. Majątek w tym Balice odziedziczył Andrzej Ossoliński(zm. przed 1488). Był  wieloletnim dworzaninem i wierzycielem królewskim. Ożeniony z Katarzyną Prawiednik, córką Mikołaja sędziego lubelskiego miał z nią sześcioro potomstwa: Jakuba, Andrzeja, Łucję zamężną za Stanisława Korniakta, Prokopa, Jana i Pawła. Jan, podkomorzy lubelski i marszałek dworu królewskiego, żonaty był z Anną Rzeszowską(zm. 1504) z powodu poręczeń majątkowych i udzielonych pożyczek, których nie odzyskał popadł w długi a większość majątku została zastawiona np. Annie Lubomirskiej, żonie Jakuba czy Ibramowi Salomonowi z Krakowa. W 1506 roku prawa do Balic za niespłacone długi posiadł Sewryn Zeyfreth Bethman(1420-1515). Synowie Jana Ossolińskiego: Andrzej, Jan Stanisław i Jakub byli zmuszeni sprzedać w 1517 roku zastawione dobra balickie. Sprzedali Balice Zofii, córce Seweryna Betmana(Bethmana), która w latach 1515-1517 dzierżawiła Balice.  Przez ślub jego córki Zofii 23.10. 1515 roku z burgrabią Sewerynem Bonerem herbu Bonarowa(1486-12.05.1549), Balice przechodzą w jego posiadanie. Był synem bankiera Jakuba Andrzeja, bratankiem Jana. Z małżeństwa z Zofią miał trójkę dzieci: Jana, Stanisława(1517-1560) i córkę Zofię(zm1563), która wyszła za mąż za marszałka koronnego Jana Firleja herbu Lewart(1521-1574), dziedziczkę rodzinnej fortuny. Drugą żoną była Jadwiga Kościelecka herbu Ogończyk. Miał z nią dwóch synów: Seweryna, późniejszego kasztelana krakowskiego i Jakuba Fryderyka(zm.1585). Seweryn Boner był bankierem królewskim Bony Sforzy i Zygmunta I Starego, burgrabią krakowskim, starostą bieckim, od 1547 roku kasztelanem sądeckim. Prowadził rozległe interesy w całej Europie. Był mecenasem sztuki, uczonych. Utrzymywał kontakty z Erazmem z Rotterdamu. Był założycielem jednej z pierwszych winnic na ziemiach polskich w Winnej Górze. Kierował przebudową Wawelu, zamku w Kamieńcu i Ogrodzieńcu. Po śmierci pochowany w rodzinnej kaplicy św. Jana Chrzciciela w Kościele Mariackim. Po nim dobra odziedziczył jego syn, Jan Boner(1516-1562). Burgrabia krakowski, wielkorządca krakowski, kasztelan oświęcimski, kasztelan biecki, kasztelan chełmski i starosta rabsztyński i spiski. Odebrał staranne wykształcenie. Po zapoznaniu się z ideami i wyznawcami Jana Kalwina został jego wyznawcą. W 1549 roku poślubił Katarzynę Tęczyńską(zm.1566), córkę kasztelana chełmskiego Jana Tęczyńskiego herbu Topór. Zmarł bezpotomnie. Został pochowany w rodowej kaplicy protestanckich Bonerów w kościele w Kromołowie. Majątek w 1563 roku przechodzi w ręce siostry Jana, Zofii Firlejowej, żony Jana Firleja(ok.1521-1574) i w ten sposób dobra przechodzą w ręce Firlejów herbu Lewart. Przez dłuższy czas w dworze balickim mieszkał Jan Łaski herbu Korab(1499-1560). Najwybitniejszy polski działacz reformacji, humanista, pisarz, tłumacz, dyplomata, sekretarz króla Zygmunta I Starego od 1521 roku. Po śmierci Jana Firleja Balice dziedziczy jego syn, Mikołaj(zm.1601), wojewoda krakowski, kasztelan biecki oraz starosta pilzneński, nowokorczyński, wolbromski i lubelski. Po przeniesieniu siedziby rodowej do Warszawy Balice tracą na znaczeniu. Po 1610 roku Balice były wydzierżawiane a dwór był siedzibą dzierżawców. Jednym z nich był bratanek Jana Kochanowskiego, Piotr Kochanowski herbu Korwin(1566-1620), sekretarz królewski i tłumacz poetów włoskich. Kolejnym właścicielem był Stanisław Amenda. Po potopie szwedzkim dwór uszkodzony. Ojciec Franciszka Szembeka przez ożenek z córką Stanisława Amendy wszedł w posiadanie Balic. Sam Franciszek był burgrabią krakowskim, kasztelanem krakowskim, kamienickim, starostą bieckim. Pod koniec XVII wieku właścicielem Balic został kanclerz Jan Sebastian Szembek herbu Szembek(zm. 08.04.1731), który odbudował pałac. Był synem Franciszka(1625-1693) i Anny Rupniewskiej(zm.1706). Był kanclerzem wielkim koronnym, wielkorządcą krakowskim, administratorem żup krakowskich, elektorem Augusta II Mocnego, posłem na sejm. Ożeniony z Ewą Leszczyńską, wojewodzianką kaliską miał z nią dwie córki: Bihildę, zamężną za Jerzego Augusta Mniszcha i Barbarę, siostrę zakonną zakonu sakramentek. Pochowany w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Kolejnym dziedzicem był brat Jana Sebastiana, Aleksander Kazimierz(zm.1756), wojewoda sieradzki, stolnik koronny, starosta bielski, kowelski i radomski. Jego córka Katarzyna wyszła za mąż za Dymitra Jabłonowskiego herbu Prus (1706-1788), starostę świeckiego, bieckiego, Mościckiego, Wiszniewskiego, kowelskiego i Lubiatowskiego wnosząc mężowi w wianie Balice. Wg jednych autorów Balice od 1783 roku należały do Szymona Darowskiego herbu Ślepowron a wg innych w latach 1790-1808 Balice należały do Urszuli z Trzebińskich Darowskiej(ok.1750-1808), która odbudowała popadający w ruinę pałac. Była wdową po Szymonie(1730-1785), mieczniku i pisarzu krakowskim. Po śmierci Urszuli Darowskiej majątek odziedziczył jej syn, Soter Darowski(1778-1815), prezes krakowskiej Rady Powiatowej i mistrz Loży Wolnomularskiej „Przesąd Zwyciężony”. Kolejnymi właścicielami byli hrabiowie Sołtyk herbu Sołtyk: Antoni Tomasz(1777-1830), jego żona Anastazja z Rudnickich(1780-1856) herbu Lis i ich syn Henryk Sołtyk(1818-1886). W II połowie XIX wieku Balice są w posiadaniu Klementyny ze Sławińskich Homolacsowej(1809-1879), żony Edwarda, węgierskiego ziemianina i przemysłowca. Kolejnym właścicielem był Stanisław Homolacsa(1846-1909), powstańca styczniowego, wiceprezesa Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego, żonatego z Karoliną Gostkowską. W 1887 roku od Stanisława Homolacsa Balice zakupił książę Dominik Radziwiłł herbu Trąby(1852-1938) z małżonką Dolores de Agramonte(1852-1920). Od 1926 roku właścicielem Balic został książę Hieronim Mikołaj Radziwiłł(1885-1945). Dwukrotnie żonaty: 1. z księżniczką  Renatą Marią Karoliną Rajnerią Teresą Filomeną Makarią von Habsburg-Lothringen(1888-1935), z którą miał sześcioro dzieci, 2. Jadwigą Anielą Radziwiłłówną(1905-1974), daleką kuzynką, z którą nie miał dzieci. W lutym 1945 roku aresztowany wraz z synem Leonem przez NKWD i wywieziony do łagru w Alczewskojem koło Ługańska gdzie wkrótce zmarł i tam został pochowany. Syn po interwencjach dyplomatycznych został uwolniony i wyjechał za granicę.

Pałac

Pierwszą budowlą był dwór zbudowany przez Ossolińskich. Rozbudowany przez kolejnych właścicieli w modrzewiowy pałac możnowładczy, a potem w magnacki. W pałacu za czasów Bonerów i Firlejów przebywały takie osobistości jak: arcyksiężniczka austriacka Elżbieta Rakuszanka, pierwsza żona Zygmunta Augusta w 1543 roku, Katarzyna Austriaczka, trzecia żona Zygmunta Augustaw 1553 roku, Henryk Walezy w 1574 roku, Anna Austriaczka narzeczona króla Zygmunta III w 1592 roku, kardynał Henryk Gaetano, legat papieski w 1596 roku. Za czasów Jana Szembeka wzniesiono pod koniec XVII wieku nowy, murowany pałac. W latach 1887-1894 zaprojektowany przez Tadeusza Stryjeńskiego powstaje nowy pałac, podczas budowy którego odkryto w jego części środkowej piwnice z późnogotyckimi, renesansowymi i barokowymi portalami kamiennymi. W pałacu za czasów Dominika ale przede wszystkim Hieronima został zgromadzony zbiór malarstwa i dzieł sztuki. W 1945 roku po zajęciu pałacu przez wojska radzieckie doszło do grabieży dzieł sztuki i dewastacji pałacu. Majątek w Balicach w 1945 roku został przejęty przez Państwo Polskie i przez Ministerstwo Rolnictwa i Reform Rolnych wraz z nieruchomościami przekazało Wydziałowi Rolnemu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na terenie majątku umieszczono Wydział Zootechniczny Zakładu Doświadczalnego a od 1950 roku utworzono tutaj Instytut Zootechniki. Pałac został odrestaurowany. W pałacu mieści się dyrekcja Instytutu oraz część hotelowa.

 

 

 

 

BĄKÓW /Bankau/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Kluczbork powiatu kluczborskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1258 roku. W tym czasie wymieniony rycerz Wiglo de Banchow, ponownie wymieniony w 1260 roku pod imieniem Wigo. W średniowieczu należała do rodu von Frankenberg wzmiankowana jeszcze w 1695. W pierwszej połowie XVI wieku należy do rodziny von Stertz. W latach późniejszych należała do rodów: von Seydlitz(XVI – XVIIIw.- 1663, 1724), von Paczeński, von Koschützky, von Lossow(1720), von Stillfried(1805) oraz do von Salisch(1728). W 1785 roku Paul von Salisch sprzedał dobra hrabiemu Ernstowi Philippowi von Bethusy – Huc – d`Huc de Bethusy. Jego żoną była Anna Eleonora Amalia hrabianka von Posadowsky(1763-1836). Mieli trzech synów: Heinricha, Eduarda Hermanna Carla i Eugena Constantina Friedricha. Po śmierci Ernsta Philippa dobra dziedziczy hrabia Heinrich Siegmund(1786 – 1833). Dwukrotnie żonaty: 1. z  baronówną von Bosse, 2. z Aline Helene von Gaffron(1808). Z pierwszego małżeństwa miał syna Eduarda Georga(ur. 1829), następny dziedzic dóbr. Hrabia Eduard Georg w 1855 roku ożenił się z Emmą von Ohlen und Adlerscron(27.06.1837-13.11.1895). Po jego śmierci majątek odziedziczył jego najstarszy syn, Heinrich. Ostatnim właścicielem był Philipp, który opuścił Bąków w 1943 roku.

Pałac

Pałac zbudowany przez hrabiego Eduarda Georga d`Huc de Bethusy wg projektu Karla Friedricha Schinkla. W otoczeniu pałacu park krajobrazowy oraz zabudowania gospodarcze. Po 1945 roku pałac zaadoptowany na mieszkania.

KAMIEŃ /Stein, Steine/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Długołęka powiatu wrocławskiego. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1391 roku(Steyne). W latach 1501-1621 siedziała tu rodzina von Grabisch oraz w XVI/XVII wieku właścicielem był Johann von und zum Stein. W 1676 roku właścicielem była rodzina von Berka. Część autorów podaje, że rodzina von Berka posiadała dobra już w 1625 roku. Po niej dobra w rękach Hansa von Hessen w 1640 roku. W roku 1641 siedział tu Friedrich von Seidlitz. W 1664 roku wzmiankowany Balzer Ernst von Frankenberg. W 1707 roku właścicielem dóbr był Georg Wilhelm von Reinbaben. Po 1712 roku siedział tu  Franz von Bermuth(nobilitowany w 1712 roku). W 1720 roku właścicielem  majątku była rodzina von Golz und Schwanenflies. W 1721 roku dobra są w rękach rodu von Abschatz a w latach 1721-1728 właścicielem był Adolph Julius von Tschischwitz(Czischwitz). W latach 1775 właścicielką była Helene Beate von Blacha, z domu von Czischwitz. W 1805 właścicielem majątku była ponownie rodzina von Blacha. W 1830 roku dobra w rękach rodu von Poser. W 1845 roku właścicielem dóbr był Friedrich Wilhelm Steinert. W 1856 roku mowa o Panu Jerchel jako właścicielu dóbr. W 1856 roku dobra w rękach rodu von Rabenau. W 1866 roku właścicielką była hrabina Laura Henckel von Donnersmarck. W 1876 roku majątek nabył Adolf von Klitzing. W 1939 roku majątek o areale 452ha należał do Ulricha von Klitzing.

Pałac

Pałac nie istnieje, częściowo zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku, po pożarze na początku lat 60-tych został rozebrany.  W parku budynek wozowni. Na obrzeżach parku budynek przedstawiany jako pałac. Jest to prawd. budynek zarządcy.