ŻELOWICE/Silbitz/

Wieś położona w gminie Kondratowice powiatu strzelińskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1369 roku. W XIV wieku wieś należała do rodu von Tschammer. Kolejnym właścicielem była rodzina von Tschesch a po śmierci Balthasara von Tschesch dobra przechodzą w ręce Leonharda von Niemitz zu Wilkau. W latach 1540-1598 majątek posiadał Georg von Warkotsch und Neobschütz. W 1604 roku wieś stała się własnością książąt brzeskich. W 1675 roku umiera ostatni z brzeskiej linii Piastów. Cesarz Leopold I nadaje wieś w lenno Franzowi Weighardtowi von Hoffmann, późniejszemu baronowi von Hoffmann und Grünpüchl. Syn barona Franza,  hrabia Franz Ludwig Xaver znacznie przebudował pałac. W 1744 roku nowym właścicielem został Carl Leopold von Netz.  Posiadali majątek jeszcze w 1792 roku. Później dość częste zmiany właścicieli. W 1769 roku właścicielem był hrabia Friedrich Wilhelm Gottlob Ferdinand von Sandretzky von Sandraschütz. Wg L. von Ledebura posiadali majątek jeszcze w 1805 roku. W 1794 roku dobra w posiadaniu barona Josepha von Saurma-Jeltsch. Po śmierci barona majątek odziedziczyła wdowa baronowa Maria Anna von Saurma-Jeltsch(1786-1836). Do 1820 roku von Saurma-Jeltsch wymieniani jako właściciele dóbr. W 1803 roku wyszła za mąż za Heinricha Josefa Ferdinanda von Mettich(Mӧttich, von Mettich und Tschetschau)(1778-1853). Małżeństwo było bezdzietne. Heinrich Joseph przepisał majątek na swoją siostrzenicę Karolinę Annę Franciszkę Agnieszką Mohr von Ehrenfeld(1815-1865), która wyszła za mąż za Gideona Michaela von Wimmersberg(1790-1855). Po śmierci męża Karolina Anna Franciszka ponownie wyszła za mąż za hrabiego Rudolfa Marię Bernharda von Stillfried-Rattonitz(1804-1882). Utworzony majorat z dóbr żelowickich odziedziczył syn hrabiego Rudolfa z drugiego małżeństwa z hrabianką Marią Gabrielą von Wallis auf Karighmain, hrabia Franz de Paul Maria Benrhardt Olivier Heinrich von Stillfried-Mettich. Majątek odziedziczył syn Franza, Franz de Paula Maria Bernhard Heinrich Valentin von Stillfried-Mettich(1880-1954), który był ostatnim właścicielem majątku, który często był przez właścicieli oddawany w dzierżawę. Po 1945 roku majątek przejęło PGR. Pałac zaadoptowano na mieszkania. Obecnie pałac stoi opuszczony i popada w ruinę. Obok pałacu zabudowa folwarczna oraz park krajobrazowy.

Pałac

ŻELAZNY MOST/Eisenmost/

Wieś położona w gminie Polkowice powiatu polkowickiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1315 roku. Brak danych o właścicielach do XVII wieku z powodu utraty ksiąg podczas wojny trzydziestoletniej. Od 1681 roku właścicielem był Andrzej Franciszek z Klobuczina von Klobuczinski. Ciekawe, że w 1666 roku był fundatorem miejscowego kościoła. Rodzina von Klobuczinski wywodzi się z Czech z Klobusic koło Tenczyna. Czas ich przybycia na Śląsk nie jest dokładnie znany. Wg Sinapsiusa Franciscus von Klobuczin Klobuczinski był starostą biskupim, przybył na Śląsk w 1661 roku i siedział na dobrach w Rynarcicach. Wg Siebmachera Andrzej Franciszek po raz pierwszy notowany we wrocławskim królewskim urzędzie zwierzchnim wśród szlachty śląskiej w 16y72 roku. Po Andrzeju Franciszku dobra odziedziczył syn, Karol Andrzej von Klobuczinski ożeniony z Marią Julianą von Borwitz. Po nim majątek przejmuje Andrzej Karol, który umiera w Żelaznym Moście w 1756 roku. Po nim dobra dziedziczy Piotr von Klobuczinski a kolejnym jest Maksymilian Ferdynand von Klobuczinski żonaty z Franciszką von Gersdorf. Majątek przekazał swojemu jedynemu synowi, Karolowi Maksymilianowi(1779-1822 w Żelaznym Moście). We wsi w 1791 był dwór, folwark. Karol Maksymilian w 1801 roku ożenił się z Zofią Stevens(1777-1853 w Żelaznym Moście), z którą miał troje dzieci: Hermanna(1802-1804), Ottona(1804-1856 w Żelaznym Moście), Julię Henriettę Agnieszkę(1807-1829 w Żelaznym Moście, która wyszła za mąż za kapitana Hanke. Po von Klobuczinskich majątek dziedziczy rodzina Hanke. W 1845 roku właścicielem był inżynier podporucznik Hanke. W 1865 roku właścicielem był Józef Hanke. W 1873 roku właścicielem był Richard Hanke, który posiadał ró1)nież majątek w Gilowie. Kolejnym właścicielem była rodzina Neugebauer a w 1910 roku był dr medycyny Friedrich Eichel, radca sanitarny z Dessau. W 1937 roku właścicielem był Hermann Gläsemer.

Dwór

Dwór barokowy zbudowany w połowie XVIII wieku, zamieszkany do 1945 roku. Murowany, zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, kryty był dachem mansardowym. Niej zaadoptowany Po 1945 roku opuszczony a później po prowizorycznej adaptacji wykorzystany na magazyn zbożowy, przedszkole i budynek mieszkalny. Obecnie w ruinie. Obok park krajobrazowy oraz ruina budynku gospodarczego.

ŻARÓW/Saarau/

Miasto położone w powiecie świdnickim.  Po raz pierwszy wzmiankowane w 1371 roku(Sarow). Początkowo była wsią książęcą a następnie Żarów należał do klasztoru w Krzeszowie. W nieokreślonym czasie klasztor sprzedał majątek niejakiemu Jaschko Skalowitz(von Skalowitz, von Skal), w 1550 roku należał do Sigmunda von Mühlheim z Łażan(Lahsen). W 1626 roku właścicielem był Georg von Mühlheim. W 1655, 1694 roku majątek w posiadaniu Ottona Sigmunda von Nostitz. W 1703 roku majątek odziedziczył jego syn baron Carl Gottlieb, a po nim dobra w posiadaniu wdowy Beate Abigall, z domu von Siegrotz und Schlawickau, która później wyszłam za mąż za feldmarszałka von Buddenbrock. W 1771 roku własność hrabiów von Burghaus. Na terenie wsi istniał wtedy niewielki folwark. Do 1945 roku dobra były własnością hrabiów von Pfeil-Burghaus. Niewielki folwark na terenie miejscowości wchodził w skład majoratu Łażany. Był wydzierżawiany.

Pałac

Pałac zbudowany w stylu neogotyku angielskiego został zbudowany przez Carla Friedricha Kulmitz(1809-1874), porucznika artylerii, który dorobił się znacznego majątku rozwijając przemysł w okolicach Żarowa. W 1867 roku otrzymał tytuł szlachecki.  Dzięki zarobionym pieniądzom zakupił majątki rycerskie: Mrowiny, Imbramowice, Zastruże. W 1860 roku zbudował pałac zaprojektowany przez znanego architekta Friedricha Augusta Stülera. Jest to budynek o mocno rozczłonkowanej bryle, podpiwniczony, trzykondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym, z wieżami, ryzalitami, szczytami, lizenami, sterczynami, krenelażem. W drugiej połowie XIX wieku pałac rozbudowany. Po śmierci fundatora pałac zamieszkał jego syn, Paul von Kulmitz(ur. 1836). W 1871 roku ożenił się z Elisabeth von Poser und Gross-Nädlitz. Zmarł bezpotomnie w 1895 roku. Majątki odziedziczył jego młodszy brat Rudolf von Kulmitz(ur. 1848), porucznik kawalerii, właściciel majątku w Dobrzeniu koło Oleśnicy. Ożeniony był z Kathariną von Rosenberg-Lipinsky(zm.1933). Małżeństwo nie doczekało się dzieci. Wdowa zatrzymała majątek w Dobrzeniu. Pozostałe dobra odziedziczył najmłodszy z synów Carla Friedricha, Eugen Karl von Kulmitz(1850-1925). Posiadał ogromny majątek. Poza zakładami przemysłowymi posiadał majątki w : Mrowinach, Imbramowicach, Górce koło Sobótki, Krukowie, Tarnawie, Zastrużu, Dobrzeniu w powiecie oleśnickim, Kopcu w powiecie trzebnickim. Po jego śmierci w 1925 roku dobra podzielono pomiędzy jego trzech synów. Najstarszy Karl Adolf von Kulmitz(1886-1950) otrzymał Mrowiny, Imbramowice i Żarów. Pałac zaadoptowano na potrzeby pomieszczeń biurowych, mieszkań dla pracowników żarowskich fabryk. Podczas I wojny światowej urządzono w pałacu lazaret. Po 1945 roku pomieszczenia pałacu zajęła Armia Czerwona. W 1946 roku przekazany Polsce. Pałac zaadoptowany na mieszkania. Obecnie poza mieszkaniami wykorzystywany przez kilka instytucji. Obok pałacu rozległy park krajobrazowy.

ŻABICE/Sabitz/

Wieś położona w gminie Chocianów powiatu polkowickiego. W latach 1555-1625 majątek posiadała rodzina von Rothkirch. W latach 1721-1752 wieś należała do barona von Liedlau. W 1716-1720 wieś posiadała rodzina von Zedlitz.  W 1720 roku Heinrich Daniel von Liedlau wyniesiony do rangi barona posiadał majątek. W 1796 roku zmarła ostatnia przedstawicielka tego rodu, Sophie Juliane von Schweinitz, z domu baronówna von Liedlau. W latach 1750-1830 dobra w rękach rodziny von Czettritz(Zettritz). 1791- mowa o siedzibie dworskiej, 2 folwarkach. W 1845 roku właścicielem majątku był baron Karl von Czettritz und Neuhaus. W 1903 roku Charlotte von Czettritz und Neuhaus wychodząc za mąż za barona Karla Georga Wilhelma von der Recke wnosi mu w wianie majątek w Żabicach. W 1917 roku majątek barona Wilhelma von der Recke obejmował 547,2 gruntów.

Pałac

Barokowy pałac zbudowany w 1727 roku na fundamentach starszej budowli, przebudowany w połowie XIX wieku. W stylu klasycystycznym, murowany, zbudowany na planie prostokąta, podpiwniczony, kryty dachem czterospadowym. Obecnie w rękach prywatnych. Obok park krajobrazowy, barokowy spichlerz oraz ruiny budynku gospodarczego.

RYNICA/Roderbeck/

Wieś położona w gminie Widuchowa powiatu gryfińskiego.  Po raz pierwszy wzmiankowana w 1252 roku, kiedy lennik księcia Barnima I Burchard z Vehlefanz sprzedał cysterkom ziemię w obszarze na którym założono wieś. W XVI wieku wieś należała do rodu von Steibeck z pobliskiego Lisiego Pola. Należała również do rodziny von Steinwehr. W latach 1651-1685 należała do rodziny von Eichstaedt. W 1684-1685 wieś posiadała rodzina von Pfuel. Około 1685 roku dobra przeszły przez zakup w ręce księżnej Doroty Zofii von Schleswig-Holstein-Sondenburg-Glücksburg, żony Wielkiego Elektora Fryderyka Wilhelma. Po jej śmierci 1689 roku jej dobra odziedziczył jej syn, margrabia Filip Wilhelm von Brandenburg-Schwedt. Po wygaśnięciu męskiej linii margrabiów Brandenburg-Schwedt w 1788 roku majątki w tym Rynica przeszła na własność króla Prus. Majątek wydzierżawiany, później w XIX wieku rozparcelowany. Wśród dzierżawców wymienieni: Gabriel Borchard w XVIII wieku, August Ferdinand Ulrich w połowie XIX wieku, Hugo Praetorius w latach 1860-1898.

Pałac

Obecnie po założeniu zachował się park krajobrazowy.

 

 

 

WOŁÓW/Wohlau/

Miasto powiatowe po raz pierwszy wzmiankowane w 1202 roku.  W 1157 roku mowa o zamku wzniesionym przez wypędzonego z Polski księcia Władysława II. W 1292 roku książę Henryk III głogowski nadał miejscowości wójtostwo. W 1324 roku książę Konrad I nadał gród rycerzowi Wernerowi von Pannewitz. W 1327 książę Konrad I wypędzony z Oleśnicy osiadł w Wołowie. W 1450 roku książę oleśnicki Konrad Biały nadaje miastu liczne przywileje, pozwalające na szybszy rozwój miasta. W 1465 i w 1498 roku pożar niszczy miasto. Jan II Szalony, książę żagański osiadł w Wołowie w 1497 roku i tu zmarł w 1504. W 1524 roku Fryderyk II, książę na Legnicy i Brzegu kupuje Wołów wraz z księstwem. Po jego śmierci Wołów wraz z księstwem otrzymał jego syn, Jan Jerzy. Podczas wojny trzydziestoletniej miasto doznało wielu zniszczeń. Śmierć ostatniego Piasta na Wołowie, księcia Jerzego Wilhelma w 1675 roku powoduje przejście miasta na własność domu cesarskiego. W 1669 i w 1781 roku pożary niszczące miasto.

Zamek

O pierwszym zamku mowa w 1157 roku, kiedy książę Władysław II Wygnaniec(1105-1159) nakazał budowę zamku drewnianego na bagnistych terenach nad rzeką Juszką. Konrad I książę oleśnicki(1292/1298-1366) na miejscu drewnianej budy wznosi zamek murowany, wzmiankowany po raz pierwszy w 1323 roku. Włączony w mury miejskie wzniesione w połowie XV wieku. W 1579 roku przebudowany przez księcia brzeskiego Jerzego II(1523-1586). Uszkodzony zamek podczas wojny trzydziestoletniej w 1655 roku odbudowany i przebudowany przez księcia Krystiana. Po pożarze w 1689 roku gdzie doszło do znacznych zniszczeń zamku, znaczna przebudowa wnętrz. Kolejnych zmian dokonano po kolejnym pożarze w 1719 roku oraz w 1781 roku, kiedy to rozebrano wieżę zamkową. W 1879 roku zamek zaadoptowany na potrzeby urzędu pocztowego. Przed 1945 rokiem w zamku mieściło się starostwo powiatowe. Po 1945 roku zamek przejęło Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Po 1989 roku na terenie zamku mieścił się urząd miasta i gminy. Obecnie zamek jest siedzibą starostwa powiatowego.

Pałac

Barokowy pałac zbudowany w latach 1712-20 przez Franza Wilhelma von Praschma(1677-1731). Obecnie w pałacu mieści się powiatowa komenda policji. Murowany, zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, kryty dachem dwuspadowym. Przebudowany pod koniec XIX wieku.

Majątek

Przy obecnej ul. Garwolskiej położony był majątek na który składał się budynek mieszkalny(dwór), obecnie nieistniejący, park oraz zabudowania gospodarcze.

 

 

SZYMANÓW/Simsdorf/

Wieś położona w gminie Wisznia Mała w powiecie trzebnickim. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1295(Simonis Villa), kiedy kanonik Johann Simon podarował młyn w Szymanowie katedrze we Wrocławiu. W 1492 roku wieś posiadała rodzina von Seidlitz. W latach 1492-1564 wieś posiadała rodzina von Schlieben. W latach 1677-1743 dobra w rękach rody von Debschütz. W latach 1698-1723 część wsi należała do rodziny von Vollgnad. W XVIII wieku  majątek należał do rodziny von Blacha, później do hrabiów von Sandretzky und Sandraschütz, wymieniani w 1805 roku. W latach 20tych XIX wieku majątek posiadał generał-major Ludwik Ernst Christian von Kyckpusch(Kieckbusch), zmarłego w 1827 roku. W 1830 i w 1845 roku jako właściciel występuje niejaki Matzke. W 1876 roku właścicielem był kupiec z Wrocławia, Edward Lindner. W 1895 roku dobra w posiadaniu Hermanna Feige. W 1917 roku majątek posiadał Śląski Ziemski Urząd Handlowy z Wrocławia. Od 1930 roku w posiadaniu Erdmanna von Roedern.

Pałac

Pałac nie istnieje. Na jego miejscu obecnie stoi budynek stolicy wiejskiej. Pozostał park założony w XIX wieku. Kilkaset metrów na południowy wschód od świetlicy znajduje się grobowiec rodziny von Roedern.

SKALIN /Schellin/ pow. Stargard

Wieś położona w gminie Stargard powiatu stargardzkiego. W 1248 roku książę pomorski Barnim I przekazał wieś biskupowi kamieńskiemu. W 1256 roku Skalin powrócił do dóbr książęcych. W późniejszych wiekach na terenie wsi kilka własności rycerskich. W latach 1522-1584 jeden z majątków na terenie wsi posiadała rodzina von Rhӧden(Rode, Rӧde).  W 1525 roku drugi z majątków posiadała rodzina von Zinne(von der Zinne). W latach 1528-1738 majątek w posiadaniu rodu von Billerbeck. W 1604 roku dobra posiadała rodzina von Wedel oraz rodzina von Mildenitz. W 1620 roku jeden z majątków posiadała rodzina von Hindenburg. W 1686 roku majątek posiadała rodzina von Eichstädt. W 1710 roku część swojego majątku z prawem odkupu(do 1734 roku) rodzina von Hindenburg sprzedała doktorowi Johannowi Lӧper i spadkobiercom rodziny von Schwerin, a przez von Schwerin sprzedane tajnemu radcy von Brand, który w 1719 roku sprzedał majątek radcy tajnemu von Sydow. Po śmierci von Sydow`a ta jego dobra przeszły w ręce jego synów, radnego Johanna Friedricha i radcy wojennego Richarda Christopha von Sydow, a od 1739 roku w posiadaniu tylko Richarda Christopha. W latach 1736 -1756 roku majątek posiadała rodzina von Petersdorff. W latach 1741-1792 jeden z majątków należał do rodziny von Dreger. W latach 1763-1784 dobra w posiadaniu rodu von Quernen(Queren). W 1776 roku dobra na terenie wsi należał do rodziny von Steinwehr. W 1798 roku dobra w posiadaniu rodu von der Goltz. W XIX wieku majątek należał do rodziny von Schmidt. W 1870 roku ich majątek obejmował 724 mórg ziemi a w 1879 roku obejmowały 185 ha gruntów. W 1892 roku właścicielem wsi był major von Schmidt. Na początku XX wieku majątek należał do Ernsta Wendhausen, administratorem był Karl Rogge a majątek obejmował 526 ha. Od lat 20-tych XX wieku majątek w posiadaniu Konrada Bohm. Po 1945 roku w zarządzie PGR.

Dwór

Zbudowany w latach 30tych XX wieku na fundamentach starszej budowli. Zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, kryty dachem czterospadowym z lukarnami.

NASIEDLE/Nassiedel/

Wieś położona w gminie Kietrz powiatu głubczyckiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1253 roku(Nasile) oraz w latach: 1288(Nasil), 1294(Nazil), 1361(Nassidil), 1377(Nasedil), 1451(Nasidl), 1464(Nasyla, Naszedel), 1497(Nasyl). W latach 1425-1684 wieś należała do rodziny von Frankenberg. Kolejnym właścicielem w latach 1660-1856 była rodzina von Sedlnitzky(Sedlnicki von Choltitz) herbu Odrowąż. Do 1930 roku majątek posiadała rodzina von Oppersdorff. Do 1945 roku właścicielem był Urban Ibron.

Pałac

Barokowy pałac wzniesiony w 1730 roku przez Antoniego Józefa Sedlnitzky`ego. Około 1930 roku restaurowany przez ostatniego właściciela. Po 1946 roku pałac i majątek przejęło państwo. Po zaadoptowaniu w pałacu mieściła się szkoła rolnicza, sklep, kaplica, biura, szkoła podstawowa. W latach 1966-1988 pałac jak i zabudowania majątku dzierżawione. Od 1988 roku do dnia dzisiejszego założenie jest w posiadaniu nowych właścicieli.

KUŃKOWCE

Wieś położona w gminie Przemyśl powiatu przemyskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1449 roku, kiedy należała do rodziny Wapowskich herbu Nieczuja. W 1469 roku wymieniona jako Conykowycze. W 1508 właścicielem był Andrzej Wapowski posiadający Wapowce, Tarnowce, Czaszki, Sanoczany. Na przełomie XVI/XVII wieku wieś stała się wsią królewską. Majątkiem zarządzali Połyńscy herbu Prawdzic. Majątkiem zarządzała również rodzina Korniaktów herbu Krucina lub Krzyż. Była pochodzenia greckiego. Protoplastą był Konstanty Korniakt(zm.1603)(Kornak, Korniak, Korniat, Korneadi, Korneades, Carneadi, Coretho, Carinacto), grecki kupiec pochodzący z Krety z Kandii. Związany był ze Lwowem. Otrzymał polskie szlachectow, w 1569 roku otrzymał prawo swobodnego pobytu w Polsce a w 1570 roku został obywatelem miasta Lwów. Na początku XIX wieku majątek posiadała rodzina Rażowskich. W 1838 roku właściciel wsi Stanisław Rażowski wybudował we wsi murowaną kaplicę, która służyła jako cerkiew filialna. Kolejnym właścicielem majątku była rodzina Jordan herbu Trąby. W 1886 roku Kazimierz Jordan sprzedał majątek Władysławowi Łozińskiemu herbu Lubicz(1843-1913), polski powieściopisarz, historyk i encyklopedysta, sekretarz Ossolineum, kolekcjoner dzieł sztuki. W 1900 roku wybudował „nowy dwór”, pałac, w którym umieścił swoje bezcenne zbiory dzieł sztuki, starodruków i militariów. Po jego śmierci dobra odziedziczył jego bratanek, Walery Władysław Daniel Łoziński(1880-1944), polski geograf i geolog, doktor filozofii. Za jego czasów w 1914 roku doszło do rozebrania pałacu przez wojska austriackie. Część zbiorów, która została przekazana miastu Lwów i pozostała w pałacu przy ul. Ossolińskich 3 i tam pozostają do dzisiaj. Starodruki, dokumenty osobiste trafiły do UJ w Krakowie. Część niestety została zniszczona lub rozgrabiona w 1914 roku.

Pałac

 

OSIECZNICA/Wehrau/

Wieś gminna położona w powiecie bolesławieckim. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1393 roku. W 13912 roku tereny te należały do Kaspra von Czedlitz. W drugiej połowie XIV wieku tereny pod zarządem najmłodszego z synów cesarza Karola IV, księcia Jana ze Zgorzelca, który w 1393 roku przekazał wieś braciom Mikołajowi i Güntherowi von Rechenberg z Kliczkowa. W 1590 roku majątek odziedziczyli bracia Kasper, Mikołaj i Jerzy von Rechenberg. W 1682 roku Kliczków i Osiecznica stała się własnością Ulryka Maximiliana von Rechenberg. W 1690 roku majątek sprzedany hrabiemu Baltazarowi Erdmannowi von Promnitz, dziedzicowi na Pszczynie, Trzebielu, Nowogrodzie, Kliczkowie, Iławie i Borowie. Po śmierci hrabiego w 1703 roku majątek odziedziczyli synowie Erdmann i Fryderyk. W 1725 roku hrabia Eduard von Promnitz, minister saski przejął majątek. W 1754 roku dobra odziedziczył hrabia Zygfryd von Promnitz. Wdowa po Zygfrydzie, Wilhelmina wychodzi za mąż za hrabiego Jana Krystiana von Solms. W 1770 roku właścicielem został hrabia Jan Henryk Fryderyk von Solms-Teklenburg. W 1776 roku właścicielem był hrabia Johann Christian zu Solms-Baruth i w rękach jego potomków majątek pozostał do 1945 roku. W latach 1830 i 1845 właścicielem był hrabia Johann Christian Heinrich zu Solms-Baruth. W 1876 roku właścicielem był hrabia Hermann, w 1886 roku właścicielem był hrabia Friedrich von Solms-Baruth, od 1888 roku tytuł książęcy, od 1905 roku do 1930 roku dobra w posiadaniu księcia Friedricha.

Dwór

Zbudowany w 2 połowie XVI wieku położony był na wyniosłym brzegi Kwisy. Obecnie po dworze pozostały resztki piwnic.

PŁONNO /Klausdorf/

Wieś położona w gminie Barlinek powiatu myśliborskiego. Jak podaje H.Berghaus w 1289 roku margrabia Albert nadał wieś „Clausdorff” rycerzowi Werrner zwany Witte Albus. W 1301 roku margrabiowie nadali wieś cystersom z Pełczyc. W 1535 roku po reformacji przeprowadzonej przez margrabiego Johanna von Hohenzollern zu Küstritz majątek staje się domeną państwową. W 1695 roku wieś przekazana braciom Winkelmann, by po kilku latach została odkupiona i włączona w domenę państwową w Karsku. W 1896 oraz w 1914 roku majątek obejmował 290ha i należał do Adolfa Schoeppe. W 1929 roku majątek o powierzchni  304ha należał do Gerharda Lueg.

DWÓR

Zachował się budynek dworu. Obok resztki zabudowań gospodarczych.