ZAWIEŚCICE/Sallschütz/

Wieś położona w gminie Góra powiatu górowskiego. Wzmiankowana w 1433 roku(Zalischicz). W 1718 roku wieś należała do Wolfa Heinricha von Stosch. Od 1750 do 1945 roku majątek należał do baronów von Schlichting. W 1750 roku należały do barona R. von Schlichting. Pod koniec XVIII wieku we wsi dwa majątki: jeden należący do baronów von Schlichting, drugi do miasta Góra. W 1791 roku istniały 2 majątki-jeden należący do miasta Góra, drugi z dworem, folwarkiem należał do generała barona von Schlichting. W 1830 roku właścicielem była pani von Canabus, z domu baronówna von Schlichtimg, w 1845 roku baron von Schlichting. Pod koniec XIX wieku własność barona Rudolfa Friedricha von Schlichting, wymieniony jako właściciel jeszcze w 1937 roku. Zarządcą był dr Leo von Unruh. Po 1945 roku ziemię z zabudowaniami otrzymały rodziny osiedlone przymusowo na tych ziemiach w ramach tzw. funduszu repatriacyjnego. Od 1956 roku były majątek przejęła Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna.

Dwór I

Pochodzący prawd. z XVIII wieku zbudowany na planie prostokąta, parterowy, z użytkowym poddaszem, kryty dachem naczółkowym. Ze względu na zły stan techniczny w 1994 roku rozebrany.

Dwór II

Na terenie majątku stoi do dnia dzisiejszego budynek mieszkalny – dwór, parterowy z piętrowym ryzalitem w części centralnej, kryty dachem naczółkowym, podpiwniczony.

ZAPUSTA/Vogelsdorf/

Wieś położona w gminie Olszyna powiatu lubańskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1374 roku(Fogelsdorf). Wtedy należała do rodu von Uechtritz, która wzmiankowana była w latach 1450-1489. Od XVIII wieku Zapusta wchodziła w skład majątku w Biedrzychowicach. W 1700 majątek zakupił Johann Sigismund von Schweinitz und Crain(*1732-+1760), Kolejnym właścicielem był Johann Sigismund von Schweinitz und Crain(*1732-+1760). Wieś wymieniana w 1739-1744. W 1787 roku Christian Hermann Ludwig von Schweinitz und Crain cały majątek sprzedał tajnemu racy dworu saskiego Gottliebowi Wilhelmowi hrabiemu von Bressler(+1814). W 1810 roku od ojca majątek odkupiła jego córka Johanna Wilhelmine Gottliebe, późniejsza hrabina von Reichenbach-Goschütz, od której dobra zakupił jej bratanek Hans Wilhelm Karl hrabia von Bressler. W 1843 roku majątek w posiadaniu Anny von Rayski z domu hrabianka von Bressler. W 1845 roku sprzedaje dobra radcy trybunału Adolphowi Oswaldowi von Blumenthal. W latach 1858-1863 właścicielem majątku był Friedrich Heinrich baron von Erhardt, który w 1863 roku sprzedał je Alexandrowi Friedrichowi Wilhelmowi baronowi von Minutoli-Woldeck(26.12.1806-17.12.1887). Był jednym z najwybitniejszych kolekcjonerów śląskich swoich czasów. Po nim dobra dziedziczy jego zięć, Joachim Friedrich hrabia Pfeil und Klein-Ellgut(1857-1924), niemiecki podróżnik, współtwórca Niemieckiej Afryki Wschodniej. Po jego śmierci dobra w posiadaniu wdowy Anny, z domu baronówny von Minutoli-Woldeck. Zmarła w 1936 roku jako ostania z niemieckiej linii baronów von Minutoli-Woldeck. Majątek odziedziczył adoptowany syn hrabiego Joachima i Anny, Ortwin Friedrich Ludwig Johann Valerian Oscar Rudolph hrabia von Pfeil und Klein-Ellgut, który zginął 03.09.1942 roku na Kaukazie. Majątek przejęła wdowa po nim, Maria-Karla z domu von Lingen. Majątek w latach 30-tyych XX wieku zarządzany był przez niejakiego Kunze.

Dwór

 

 

 

Zbudowany prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku, murowany, zbudowany na planie prostokąta, piętrowy, obecnie kryty dachem dwuspadowym- zmiana pokrycia dachu nastąpiła w 1989 roku. Obok resztki parku krajobrazowego oraz zabudowania folwarczne.

ZABÓR WIELKI/Gross Saabor/

Wieś położona w gminie Miękinia powiatu średzkiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1318 roku(Sabor, Zabor). W 1450 roku właścicielem wsi był Peter von Salusch. W 1648 roku wieś nabyło kolegium jezuickie we Wrocławiu i posiadało je do 1787 roku. Po 1787 roku majątek stanowi część domeny królewskiej, później państwowej i był wydzierżawiany.

Dwór

Dwór nie istnieje. Rozebrany po 1945 roku.

ŻUKÓW/Suckau/

Wieś położona w gminie Polkowice powiatu polkowickiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1313 roku(Zuckow). W latach 1550-1641 wieś posiadała rodzina von Sack. W latach 1733-1763 majątek posiadał ród von Logau. Balthasar Friedrich von Logau w 1687 roku otrzymał tytuł czeskiego barona. W 1733 roku baron Heinrich Friedrich von Logau podniesiony został do rangi hrabiego. W 1791 roku mowa o dworze, folwarku. Pod koniec XVIII wieku majątek stanowił własność klasztorną a po sekularyzacji przeszedł w ręce prywatne. W latach 1820-30 był w posiadaniu porucznika Seyffer, w 1845 roku majątek w rękach spadkobierców porucznika Seiffert. W 1875 roku ówczesny właściciel Hermann Windeck sprzedaje majątek hrabiego Gustavowi II zu Saurma-Jeltsch. Kolejnym właścicielem był hrabia Johannes von Saurma-Jeltsch, którego majątek w 1909 i 1917 roku obejmował 223 ha. Ostatnim właścicielem był hrabia Hubert von Saurma-Jeltsch.

Pałac

Pałac przetrwał wojnę. Rozebrany w 1960 roku. Obok park krajobrazowy.

ŻÓRAWINA/ Rothsürben/

Wieś położona w gminie Żórawina powiatu wrocławskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1155 roku(Soravin). Wymieniana również w latach: 1252(Zurowina), 1254(Sorawin), 1338(Serwin sive Schorauyn), 1351(Zirwin), 1396(Serwen). W 1155 roku należała do posiadłości biskupstwa wrocławskiego. W 1274 roku książę wrocławski Henryk IV Probus podarował wieś jako uposażenie Witelonowi(ok.1230-zm.pomiędzy 1280-1314) wraz z tytułem kanonika kapituły katedralnej we Wrocławiu. Był to polski mnich i uczony: fizyk, matematyk i filozof. W 1278 roku książę Henryk nadaje dwóm mieszczanom Friedrichowi i Helboldowi von Leuchtendorf swoje dobra zwane Zerawin. W 1335 roku własność kapituły wrocławskiej. W 1400 roku własność do wsi otrzymał mieszczanin wrocławski Peter Roten, późniejsi von Roth, od której miejscowość wzięła swoją późniejszą nazwę a następnie rodu von Prockendorff. W 1564 roku wzmiankowani bracia Hieronim i Matthias von Prockendorff. Po nich do dzisiaj zachowała się płyta nagrobna Hieronima z lat 60-tych XVI wieku oraz dzwon z 1531 roku ufundowany przez rodzinę von Prockendorff. Od 1584 roku własność rodu von Hannewald(Haniwald, Hanwalde). W 1608 roku własność Adama von Hanniwalda(1576-1621), właściciela również Pilczyc. Adam za uratowanie życia cesarzowi w 1608 roku otrzymał Żórawinę jako lenno zamkowe. Wewnątrz kościoła znajdują się herby Szymona von Hanwaldta(1525-1599)- nabywcy Żórawiny  i jego żony Ewy von Wolff(1544-1600), rodziców Adama. Tutaj znajduje się również herb Adama i jego żony Kathariny von Schweidinger(1576-1608), córki Ernesta Krzysztofa z Czernicy i jego żony Zuzanny von Schlaherm z Miękini. W 1634 roku wieś w posiadaniu rodu von Gruttschreiber. W 1652 roku cesarz Ferdynand III przekazał Żurawinę biskupom wrocławskim. Następnie wieś przeszła na własność księżnej oleśnickiej Elżbiety Marii(1625-1686), która była żoną księcia Sylwiusza Nemroda Wirtemberskiego. Kolejni właściciele po 1660 roku: baron von Jaratschin, baron von Forno, Bernhard von Hoyer, baron Theodor von Herschemann, baron von Langenthal. Od XVIII wieku w posiadaniu rodu von Rӧder(Reder). Tu urodził się i zmarł generał Friedrich Erhardt von Rӧder(1768-1834). W Żurawinie w 1781 roku zmarł ojciec Friedricha, również generał Friedrich Wilhelm von Rӧder. Po wygaśnięciu rodu von Rӧder część majątku przeszła na własność Hohenzollernów i posiadali majątek do 1945 roku.

Zamek

Około 1300 roku na wyspie otoczonej widłami rzeki Żórawki powstała siedziba pańska, zamek na wodzie zwany Wasserburg otoczony fosą. Przez rzekę przerzucony był most zwodzony z dwiema wieżami bramnymi. Do naszych czasów zamek nie zachował się. Zachował się kościół, wyspa na rzece Żórawce oraz wyraźny zarys wałów i ziemnych bastionów.

Pałac 

Na przełomie XIX i XX wieku na terenie folwarku został zbudowany pałac. Zbudowany na planie prostokąta, murowany, dwukondygnacyjny, kryty dachem czterospadowym, podpiwniczony. Pałac służył jako siedziba królewskiego zarządcy i dzierżawcy majątku. Po 1945 roku po przejęciu przez PGR pałac zaadoptowany na budynek mieszkalny. Obok resztki parku krajobrazowego oraz budynki folwarczne.

Willa

ŻÓŁKIEWKA/Pilgramshain/

Wieś położona w gminie Strzegom powiatu świdnickiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1318 roku(Pilgerimishayn, Ludwigsdorf). W 1474 roku wieś posiadał Caspar von Schindel. Część wsi należała do klasztoru benedyktynów ze Strzegomia. W 1591 roku jedna część wsi zmieniła właściciela, którym była rodzina von Schwobsdorf. Rodzina von Schindel posiadała majątek do 1626 roku. W 1650 roku w posiadaniu rodziny von Schweinitz. W 1648-1884 w posiadaniu rodziny von Seherr-Thoss. W 1655-70 właścicielką wsi była Suf. von Seherr-Thoss, z domu von Kuhlin. Później w posiadaniu rodu von Oppersdorf. W 1708 roku Karl Joseph von Oppersdorf sprzedał majątek Joachimowi Sigismundowi von Seidlitz und Ludwigsdorf. W latach 1670-1708 dobra posiadał jej syn, Hans Heinrich von Seherr-Thoss. Od 1708 roku, wymienianej również w 1718-1856 była rodzina von Seidlitz. Posiadali majątek do 1884 roku. W latach 1708-1742 majątek posiadał Joachim von Seidlitz, w latach 1742-1767 dobra w rękach Carla Sigmunda von Seidlitz, w latach 1767-1769 majątek w rękach wdowy po Carlu, Elizabeth, z domu von Zedlitz, w latach 1769-1793 dobra posiadał major Carl Sigmund von Seidlitz, od 1793 roku do 1815 majątek posiadał Rudolph von Seidlitz. Ostatnią właścicielką była Henrietta Bertha Bernhardina von Seidlitz-Kurzbach, z domu von Linckh. W 1845 roku majątek posiadał porucznik von Seidlitz. W 1884 roku majątek zakupiony przez Hansa von Jeetze. W latach 1915-1933 właścicielem był syn Hansa, Joachim von Jeetze. W 1933 roku majątek zakupił Martin Schmidt. Część majątku należała do spółki Gutsverwaltung Pilgramshain GmbH.

Pałac

W 1828 roku wybudowano pałac, przebudowany w 1838 roku w stylu klasycystycznym. W 1928 roku właściciel oddał pałac na rzecz Instytutu Zdrowia i Edukacji dla dzieci potrzebujących opieki. W 1940 roku instytut zamknięto. W pałacu zamieszkali przesiedleńcy z Bukowiny. W 1941 pałac w rękach gestapo a pałac służył za więzienie dla Słoweńców. Zniszczony w 1945 roku, nie istnieje. Po założeniu zachował się park krajobrazowy otoczony murem. Zespół folwarczny znajduje się w północnej części wsi kilkaset metrów od założenia pałacowego.

ŻERNIKI WIELKIE/Gross Sürding/

Wieś położona w gminie Żórawina powiatu wrocławskiego. Po raz pierwszy Po raz pierwszy wzmiankowana w 1331 roku(Sirdenigk). Podzielona była na trzy części: Żerniki Wielkie, Dolne i Górne. W 1600-1622 roku wieś była własnością rodu von Jessensky(Jessinsky). W latach 1649-1656 wieś należała do rodziny von Pein(Peine). W 1669 roku właścicielem był baron Konrad von Sternberg, posiadacz licznych majątków w powiecie wrocławskim. W latach 1700-1754 wieś w posiadaniu rodziny von Heugel. W drugiej połowie XVIII wieku dobra należały do generała von Erlach. W tym czasie wzmiankowany był folwark z siedzibą pańską. Zmarł w 1804 roku. Po jego śmierci w 1804 roku trafił do masy upadłościowej i został wystawiony na sprzedaż. W latach 1804-1821 majątek był w posiadaniu kupca Schreiber z Wrocławia. W latach 1821-1835 roku właścicielem dwóch folwarków był kapitan Wilhelm Braun(Braune). Po jego śmierci majątek przejęła jego córka , żona Albrechta Kracker von Schwarzenfeld, który od 1843 roku przejmuje majątek żony. Od 1849 roku dobra w posiadaniu Eduarda, który posiada majątek do swojej śmierci do 1926 roku. W 1873 roku majątek jego obejmował 1853m. Dobra dziedziczy wdowa, Elisabeth, z domu hrabianka von Schweinitz. Dzierżawcą był Lothar Kracker von Schwarzenfeld do 1939 roku.

Pałac

Pałac obecnie w ruinie. Obok park krajobrazowy.

Dwór

Obecnie w ruinie. Obok zabudowa folwarczna.

 

 

 

ŻELOWICE/Silbitz/

Wieś położona w gminie Kondratowice powiatu strzelińskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1369 roku. W XIV wieku wieś należała do rodu von Tschammer. Kolejnym właścicielem była rodzina von Tschesch a po śmierci Balthasara von Tschesch dobra przechodzą w ręce Leonharda von Niemitz zu Wilkau. W latach 1540-1598 majątek posiadał Georg von Warkotsch und Neobschütz. W 1604 roku wieś stała się własnością książąt brzeskich. W 1675 roku umiera ostatni z brzeskiej linii Piastów. Cesarz Leopold I nadaje wieś w lenno Franzowi Weighardtowi von Hoffmann, późniejszemu baronowi von Hoffmann und Grünpüchl. Syn barona Franza,  hrabia Franz Ludwig Xaver znacznie przebudował pałac. W 1744 roku nowym właścicielem został Carl Leopold von Netz.  Posiadali majątek jeszcze w 1792 roku. Później dość częste zmiany właścicieli. W 1769 roku właścicielem był hrabia Friedrich Wilhelm Gottlob Ferdinand von Sandretzky von Sandraschütz. Wg L. von Ledebura posiadali majątek jeszcze w 1805 roku. W 1794 roku dobra w posiadaniu barona Josepha von Saurma-Jeltsch. Po śmierci barona majątek odziedziczyła wdowa baronowa Maria Anna von Saurma-Jeltsch(1786-1836). Do 1820 roku von Saurma-Jeltsch wymieniani jako właściciele dóbr. W 1803 roku wyszła za mąż za Heinricha Josefa Ferdinanda von Mettich(Mӧttich, von Mettich und Tschetschau)(1778-1853). Małżeństwo było bezdzietne. Heinrich Joseph przepisał majątek na swoją siostrzenicę Karolinę Annę Franciszkę Agnieszką Mohr von Ehrenfeld(1815-1865), która wyszła za mąż za Gideona Michaela von Wimmersberg(1790-1855). Po śmierci męża Karolina Anna Franciszka ponownie wyszła za mąż za hrabiego Rudolfa Marię Bernharda von Stillfried-Rattonitz(1804-1882). Utworzony majorat z dóbr żelowickich odziedziczył syn hrabiego Rudolfa z drugiego małżeństwa z hrabianką Marią Gabrielą von Wallis auf Karighmain, hrabia Franz de Paul Maria Benrhardt Olivier Heinrich von Stillfried-Mettich. Majątek odziedziczył syn Franza, Franz de Paula Maria Bernhard Heinrich Valentin von Stillfried-Mettich(1880-1954), który był ostatnim właścicielem majątku, który często był przez właścicieli oddawany w dzierżawę. Po 1945 roku majątek przejęło PGR. Pałac zaadoptowano na mieszkania. Obecnie pałac stoi opuszczony i popada w ruinę. Obok pałacu zabudowa folwarczna oraz park krajobrazowy.

Pałac

ŻELAZNY MOST/Eisenmost/

Wieś położona w gminie Polkowice powiatu polkowickiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1315 roku. Brak danych o właścicielach do XVII wieku z powodu utraty ksiąg podczas wojny trzydziestoletniej. Od 1681 roku właścicielem był Andrzej Franciszek z Klobuczina von Klobuczinski. Ciekawe, że w 1666 roku był fundatorem miejscowego kościoła. Rodzina von Klobuczinski wywodzi się z Czech z Klobusic koło Tenczyna. Czas ich przybycia na Śląsk nie jest dokładnie znany. Wg Sinapsiusa Franciscus von Klobuczin Klobuczinski był starostą biskupim, przybył na Śląsk w 1661 roku i siedział na dobrach w Rynarcicach. Wg Siebmachera Andrzej Franciszek po raz pierwszy notowany we wrocławskim królewskim urzędzie zwierzchnim wśród szlachty śląskiej w 16y72 roku. Po Andrzeju Franciszku dobra odziedziczył syn, Karol Andrzej von Klobuczinski ożeniony z Marią Julianą von Borwitz. Po nim majątek przejmuje Andrzej Karol, który umiera w Żelaznym Moście w 1756 roku. Po nim dobra dziedziczy Piotr von Klobuczinski a kolejnym jest Maksymilian Ferdynand von Klobuczinski żonaty z Franciszką von Gersdorf. Majątek przekazał swojemu jedynemu synowi, Karolowi Maksymilianowi(1779-1822 w Żelaznym Moście). We wsi w 1791 był dwór, folwark. Karol Maksymilian w 1801 roku ożenił się z Zofią Stevens(1777-1853 w Żelaznym Moście), z którą miał troje dzieci: Hermanna(1802-1804), Ottona(1804-1856 w Żelaznym Moście), Julię Henriettę Agnieszkę(1807-1829 w Żelaznym Moście, która wyszła za mąż za kapitana Hanke. Po von Klobuczinskich majątek dziedziczy rodzina Hanke. W 1845 roku właścicielem był inżynier podporucznik Hanke. W 1865 roku właścicielem był Józef Hanke. W 1873 roku właścicielem był Richard Hanke, który posiadał ró1)nież majątek w Gilowie. Kolejnym właścicielem była rodzina Neugebauer a w 1910 roku był dr medycyny Friedrich Eichel, radca sanitarny z Dessau. W 1937 roku właścicielem był Hermann Gläsemer.

Dwór

Dwór barokowy zbudowany w połowie XVIII wieku, zamieszkany do 1945 roku. Murowany, zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, podpiwniczony, kryty był dachem mansardowym. Niej zaadoptowany Po 1945 roku opuszczony a później po prowizorycznej adaptacji wykorzystany na magazyn zbożowy, przedszkole i budynek mieszkalny. Obecnie w ruinie. Obok park krajobrazowy oraz ruina budynku gospodarczego.

ŻARÓW/Saarau/

Miasto położone w powiecie świdnickim.  Po raz pierwszy wzmiankowane w 1371 roku(Sarow). Początkowo była wsią książęcą a następnie Żarów należał do klasztoru w Krzeszowie. W nieokreślonym czasie klasztor sprzedał majątek niejakiemu Jaschko Skalowitz(von Skalowitz, von Skal), w 1550 roku należał do Sigmunda von Mühlheim z Łażan(Lahsen). W 1626 roku właścicielem był Georg von Mühlheim. W 1655, 1694 roku majątek w posiadaniu Ottona Sigmunda von Nostitz. W 1703 roku majątek odziedziczył jego syn baron Carl Gottlieb, a po nim dobra w posiadaniu wdowy Beate Abigall, z domu von Siegrotz und Schlawickau, która później wyszłam za mąż za feldmarszałka von Buddenbrock. W 1771 roku własność hrabiów von Burghaus. Na terenie wsi istniał wtedy niewielki folwark. Do 1945 roku dobra były własnością hrabiów von Pfeil-Burghaus. Niewielki folwark na terenie miejscowości wchodził w skład majoratu Łażany. Był wydzierżawiany.

Pałac

Pałac zbudowany w stylu neogotyku angielskiego został zbudowany przez Carla Friedricha Kulmitz(1809-1874), porucznika artylerii, który dorobił się znacznego majątku rozwijając przemysł w okolicach Żarowa. W 1867 roku otrzymał tytuł szlachecki.  Dzięki zarobionym pieniądzom zakupił majątki rycerskie: Mrowiny, Imbramowice, Zastruże. W 1860 roku zbudował pałac zaprojektowany przez znanego architekta Friedricha Augusta Stülera. Jest to budynek o mocno rozczłonkowanej bryle, podpiwniczony, trzykondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym, z wieżami, ryzalitami, szczytami, lizenami, sterczynami, krenelażem. W drugiej połowie XIX wieku pałac rozbudowany. Po śmierci fundatora pałac zamieszkał jego syn, Paul von Kulmitz(ur. 1836). W 1871 roku ożenił się z Elisabeth von Poser und Gross-Nädlitz. Zmarł bezpotomnie w 1895 roku. Majątki odziedziczył jego młodszy brat Rudolf von Kulmitz(ur. 1848), porucznik kawalerii, właściciel majątku w Dobrzeniu koło Oleśnicy. Ożeniony był z Kathariną von Rosenberg-Lipinsky(zm.1933). Małżeństwo nie doczekało się dzieci. Wdowa zatrzymała majątek w Dobrzeniu. Pozostałe dobra odziedziczył najmłodszy z synów Carla Friedricha, Eugen Karl von Kulmitz(1850-1925). Posiadał ogromny majątek. Poza zakładami przemysłowymi posiadał majątki w : Mrowinach, Imbramowicach, Górce koło Sobótki, Krukowie, Tarnawie, Zastrużu, Dobrzeniu w powiecie oleśnickim, Kopcu w powiecie trzebnickim. Po jego śmierci w 1925 roku dobra podzielono pomiędzy jego trzech synów. Najstarszy Karl Adolf von Kulmitz(1886-1950) otrzymał Mrowiny, Imbramowice i Żarów. Pałac zaadoptowano na potrzeby pomieszczeń biurowych, mieszkań dla pracowników żarowskich fabryk. Podczas I wojny światowej urządzono w pałacu lazaret. Po 1945 roku pomieszczenia pałacu zajęła Armia Czerwona. W 1946 roku przekazany Polsce. Pałac zaadoptowany na mieszkania. Obecnie poza mieszkaniami wykorzystywany przez kilka instytucji. Obok pałacu rozległy park krajobrazowy.

ŻABICE/Sabitz/

Wieś położona w gminie Chocianów powiatu polkowickiego. W latach 1555-1625 majątek posiadała rodzina von Rothkirch. W latach 1721-1752 wieś należała do barona von Liedlau. W 1716-1720 wieś posiadała rodzina von Zedlitz.  W 1720 roku Heinrich Daniel von Liedlau wyniesiony do rangi barona posiadał majątek. W 1796 roku zmarła ostatnia przedstawicielka tego rodu, Sophie Juliane von Schweinitz, z domu baronówna von Liedlau. W latach 1750-1830 dobra w rękach rodziny von Czettritz(Zettritz). 1791- mowa o siedzibie dworskiej, 2 folwarkach. W 1845 roku właścicielem majątku był baron Karl von Czettritz und Neuhaus. W 1903 roku Charlotte von Czettritz und Neuhaus wychodząc za mąż za barona Karla Georga Wilhelma von der Recke wnosi mu w wianie majątek w Żabicach. W 1917 roku majątek barona Wilhelma von der Recke obejmował 547,2 gruntów.

Pałac

Barokowy pałac zbudowany w 1727 roku na fundamentach starszej budowli, przebudowany w połowie XIX wieku. W stylu klasycystycznym, murowany, zbudowany na planie prostokąta, podpiwniczony, kryty dachem czterospadowym. Obecnie w rękach prywatnych. Obok park krajobrazowy, barokowy spichlerz oraz ruiny budynku gospodarczego.

RYNICA/Roderbeck/

Wieś położona w gminie Widuchowa powiatu gryfińskiego.  Po raz pierwszy wzmiankowana w 1252 roku, kiedy lennik księcia Barnima I Burchard z Vehlefanz sprzedał cysterkom ziemię w obszarze na którym założono wieś. W XVI wieku wieś należała do rodu von Steibeck z pobliskiego Lisiego Pola. Należała również do rodziny von Steinwehr. W latach 1651-1685 należała do rodziny von Eichstaedt. W 1684-1685 wieś posiadała rodzina von Pfuel. Około 1685 roku dobra przeszły przez zakup w ręce księżnej Doroty Zofii von Schleswig-Holstein-Sondenburg-Glücksburg, żony Wielkiego Elektora Fryderyka Wilhelma. Po jej śmierci 1689 roku jej dobra odziedziczył jej syn, margrabia Filip Wilhelm von Brandenburg-Schwedt. Po wygaśnięciu męskiej linii margrabiów Brandenburg-Schwedt w 1788 roku majątki w tym Rynica przeszła na własność króla Prus. Majątek wydzierżawiany, później w XIX wieku rozparcelowany. Wśród dzierżawców wymienieni: Gabriel Borchard w XVIII wieku, August Ferdinand Ulrich w połowie XIX wieku, Hugo Praetorius w latach 1860-1898.

Pałac

Obecnie po założeniu zachował się park krajobrazowy.