ŻARKI ŚREDNIE /Mittel Sohra, Kesselbach/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Pieńsk powiatu zgorzeleckiego. W 2003 roku nastąpiła zmiana nazwy wsi z Żarki na Żarki Średnie. Początki wsi sięgają XIII wieku. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1346 roku. Od 2 połowy XIII wieku do końca XV wieku Żarki Średnie należały do rodziny von Sor(Sohr). W 1466 roku większa część Żarek Średnich została sprzedana mieszczaninowi zgorzeleckiemu niejakiemu Axt(von Art). Od niego dobra wykupił burmistrz Zgorzelca Georg Emerich, właściciel Lasowa, który posiadał wieś w latach 1488-1494. Jego syn Hans w 1529 roku sprzedał dobra księciu Friedrichowi von Liegnitz i przekazał radzie miejskiej Zgorzelca. W latach 1547-56 były własnością króla Czech Ferdynanda Habsburga. W 1556 ponownie w rękach rady miejskiej Zgorzelca. W 1570 roku część majątku wykupili bracia Schmidt: Joachim i Hans. W 1580 Georg Schmidt sprzedaje część majątku Casparowi von Fürstenau, właścicielowi Lasowa. Część dolna, którą posiadało miasto Zgorzelec zostało sprzedane w 1769 roku Carlowi Gotfriedowi Rothe. Pod koniec XVI wieku dobra należały do burmistrza Zgorzelca Christopha Caspara Stürzela, które w 1591 roku zakupił Christoph Friedrich von Tschirnhaus, który w 1600 roku część swojego majątku wydzierżawił swojemu szwagrowi, Christophowi von Sommerfeldowi und Falkenhain, a część czyli Żarki Średnie sprzedał Friedrichowi von Rindfleichowi z Wrocławia, który odsprzedał majątek swojemu bratu Jakubowi von Rindfleichowi, właścicielowi Strachowic. Wg Ledebura  była to część górna, która do rodu von Rindfleich należała w latach 1575-1619.  W 1577-1623 lenno posiadała rodzina von Nostitz. W 1625 roku wieś zakupił Lucas von Schachmann z Jerzmanek, szwagier Jakuba von Rindlfleicha. Jego syn, Ernst Moritz von Schachmann(zm.1695r.) w 1679 roku przekazał majątek swemu synowi, Ferdinandowi Moritzowi.  W 1690 roku część dolna położona na terenie obecnych Żarek Średnich należała do rodziny von Ruth(Rutt) a wg zabytki.pl w 1695 roku majątek zakupił Christoph Gottlob von Rutt, zaś w 1700 roku dobra w rękach Caspara von Hacke. Wg zabytki.pl w 1704 majątek posiada Wigand III Moller von Mollerstein, zmarły w 1707 roku wg Ledebura majątek dolny i środkowy posiadali w latach 1706-1781. Razem z Wigandem III dobra w rękach jego syna, Wiganda Gottfrieda, który umiera w 1754 roku. Po nim majątek przejmuje jego młodszy brat, Andreas Christian Moller von Mollerstein zmarły w 1781 roku. Rodzina Moller von Mollerstein w 1570 roku w osobach braci Ambrosiusa i Martina Moller otrzymała szlachectwo. Właściciele Żarek pochodzą od młodszej linii rodu, od Wiganda I.  Po Wigandzie Gottfriedzie dziedziczy jego córka, Anna Magdalena Sophia Rothe, zamężna za  Carla Gottfireda Rothe. Po jej śmierci w 1795 roku podział dóbr. W 1796 roku majątek w całości przejął jeden z synów, Friedrich Lebrecht Rothe i połączył w jeden majątek. W 1808 roku sprzedał Żarki Dolne swemu zięciowi, Jochannowi Gottfriedowi Richterowi, właścicielowi Pokrzywnika i Zalipia Górnego. W 1824 roku dobra zakupił Johann Carl Petrick, okręgowy komisarz policji. W 1842 roku właścicielem zostają Gustaw Hermann i Eduard Peisker. Od 1845 roku kolejnym właścicielem został Emil Oskar Dietze.  Od 1847 roku nowym właścicielem majątku był Friedrich August Carl von Leipziger(Leipzig). W 1867 roku kolejnym właścicielem zostaje rodzina von Canitz und Dallewitz. W latach 1876-91 właścicielką dóbr była Helena Georgina von Canitz und Dallwitz, z domu Knight. W latach 1894-1917 dobra w rękach Juliusza barona von Canitz und Dallwitz. W 1921 roku wymieniana baronowa Tekla von Canitz und Dallwitz. W 1926 roku majątek w rękach spadkobierców zarządzany przez Carla von Canitz und Dallwitz. W 1932 roku właścicielem dóbr został Dr Ernst Tittler.

Dwór

 

 

 

Do 1640 roku istniał drewniany dwór otoczony fosą i ziemnymi umocnieniami. Nowa budowla powstała na przełomie XVI-XVII wieku, przebudowana około 1870 roku. Obok park krajobrazowy. Po 1945 roku w rękach PGR. Dwór zaadoptowany na biura i mieszkania PGR. Dwór w rękach prywatnych, opuszczony.

LUBÓW /Lübchen/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Jemielno powiatu górowskiego. W 1590 roku dobra w rękach rodu von Haugwitz. W 1598 roku wieś w posiadaniu rodu von Schellendorf. W 1619 roku należała do rodu von Dyherrn. W 1656 roku przechodzi w posiadanie rodu von Sack(Sack von Bohuniowitz). W 1700 roku majatek posiadała rodzina von Rӧdern. W 1776 roku majątek zakupił Hans Ludwig von Schweinitz. Jego następca, Hans Heinrich Julius von Schweinitz w 1789 roku sprzedał majątek rodzinie von Stoessel auf Drogelwitz.  W 1792 roku majątek zakupił Otto Wilhelm Carl Ernst von Lieres von Wilkau auf Tschirnitz, wzmiankowany w 1830 roku. W 1845 roku dobra posiadali spadkobiercy dyrektora ziemstwa von Lieresa von Wilkau. W 1845 roku wymieniana rodzina von Stillfried. W 1857 roku właścicielem dóbr był hrabia Moritz von Nostitz. Kolejnym właścicielem był hrabia von Stillfried-Alcantara. W 1874 roku dobra posiada von Jagow. W 1894 roku siedział tu Otto von Jagow. W 1898 roku właścicielem był hrabia Johannes von Francken-Sierstorpff. W 1921 roku majątek w posiadaniu hrabiego Hansa Klemensa von Francken-Sierstorpff. W 1930 roku dobra posiadał baron Bernhard von Humboldt-Dachroeden. Ostatnim właścicielem był Heinrich Fricke.

Pałac

Lubów, pałac

 

 

 

 

 

Zbudowany w XVIII wieku, parterowy. Zniszczony w 1945 roku. Obok park krajobrazowy oraz resztki zabudowy folwarcznej.

GWOŹDZIEC

Opublikowany przez

Miasteczko przed 1945 rokiem położone w dawnym powiecie kołomyjskim nad rzeczką Czerniawą, dawniej w województwie ruskiem, ziemi halickiej. W 1373 roku książę Władysław Opolski za zasługi nadał Chodkowi Łojewiczowi  wieś „Gozdzecz” nad Czerniawą. W 1475 roku właścicielem był Prokop z Gwoźdźca. W XVI wieku należał do Buczackich herbu Abdank, od których przeszedł do Potockich herbu Pilawa. Zofia Potocka, starościanka jabłonowska, wychodząc za mąż za Michała kniazia z Kozielska Puzynę herbu Oginiec, wniosła te dobra na ponad dwa wieki w dom rodziny męża. Był on starostą stęgwilskim, pisarzem wielkim litewskim. Po nim dobra odziedziczyła córka, Konstancja kniaziówna Puzynianka, od 1754 roku zamężna za Stanisławem Kostką kniaziem Puzyną, urodzonym w 1711 roku. Był właścicielem Sołotwiny i kilku innych miejscowości ziemi halickiej. Po śmierci Konstancji, żeni się z Barbarą Siemianowską herbu Grzymała, a po raz trzeci z Antoniną Ponińską herbu Łodzia. Gwoździec odziedziczył syn z pierwszego małżeństwa, Jan Duklan  kniaź Puzyna, urodzony w 1755 roku. Był chorążym gwardii koronnej oraz szambelanem Jego Królewskiej Mości. Ożenił się z Franciszką Koziebrodzką herbu Jastrzębiec. Dobra dziedziczy syn Jana i Franciszki, Roman Stanisław kniaź Puzyna(1788-1861). Był właścicielem Czechowej i Ostapkowiec z folwarkami, majorem wojsk Księstwa Warszawskiego, uczestnik kampanii z lat 1809, 1812, 1813, kawaler Złotego Krzyża Virtuti Militari, Legii Honorowej. Ożeniony z Hortensją Dwernicką herbu Sas(1806-1879), córką generała Józefa Dwernickiego i Julianny Żukowskiej herbu Prus III. Kolejnym dziedzicem dóbr był młodszy syn Romana i Hortensji, Roman Longin kniaź Puzyna(1837-1901), uczestnik Powstania Styczniowego. W 1866 roku ożenił się z Heleną Marią Brunicką(1844-1926). Posiadał również Toporowce i Głuszków w powiecie horodeńskim. Był założycielem nowej rezydencji, a także kolekcjonerem – do 1939 roku we dworze znajdował się bogaty zbiór monet. Po nim majątek odziedziczył syn Romana Longina i Heleny, Leon kniaź Puzyna(1868-1932), ożeniony z Zofią hrabianką Broel-Plater, córki hrabiego Stanisława z Wielichowa w Wielkopolsce. Był świetnym gospodarzem, hodowcą koni półkrwi arabów polskich, działaczem społecznym i politycznym. Był bibliofilem i zbieraczem pamiątek narodowych. Ostatnimi właścicielami dóbr była wdowa po księciu oraz Teresa urodzona w 1919 roku i Stanisław urodzony w 1921 roku. Ich starszy brat Roman zmarł w wieku dziecięcym.

Zamek

Po zamku Buczackich do 1939 roku przetrwały wały ziemne.

Dwór I

Do połowy XIX wieku istniał dwór, który z nieznanych powodów popadł w ruinę.

Dwór II

Okołom 100-150 metrów od starszej budowli około 1875 roku został przez księcia Romana Longina zbudowany nowy dwór. Był to budynek murowany z cegły, na wysokiej podmurówce, w większości parterowy, na skrzydle dwukondygnacyjny. We dworze znajdowała się bogata galeria obrazów rodzinnych sięgających XVII wieku, w tym portret generała Dwernickiego, obrazy Matejki, Juliusza i Wojciecha Kossaków, cenna porcelana, zbiór mundurów wojskowych, zbiór monet, biblioteka oraz zbiór zegarów oraz archiwa z czasów króla Władysława IV, generała Dwernickiego. Istniała również w Gwoźdźcu mała zbrojownia z armatami użytymi przez Dwernickiego w bitwach Powstania Listopadowego. Obok dworu położony był park krajobrazowy. Dwór ucierpiał w czasie I wojny światowej.  Na początku II wojny zniszczony wraz z zbiorami.

W obok leżącym Starym Gwoźdźcu należącym do Puzynów, później do hrabiów Dzieduszyckich, po Marii Dzieduszyckiej(ur.1870) przeszły w ręce jej męża Władysława Komorowskiego. Ostatnim właścicielem była rodzina Horochów znajdował się dwór, obecnie nie istniejący.

KRZYKÓW /Krichen/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Czernica powiatu wrocławskiego. Wzmiankowana w 1358 roku(Krichow). W 1845 roku właścicielem był porucznik Karl Kober. W 1873 roku (843 mórg) właścicielem był Dr. Curt von Ohlen-Aldeskron zu Osseg, Kreis Grottkau, dzierżawcą Josch. W 1912 roku majątek należał do majora Paula Troeger(225ha).

Pałac

Krzyków, pałac

 

 

 

 

 

 

W środku wsi pozostałości dawnych zabudowań pałacowo–folwarcznych oraz parku i ogrodu przypałacowego. Pałac nie istnieje.

JURCZYCE /Jürtsch/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Kąty Wrocławskie powiatu wrocławskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1361 roku. Do 1787 roku wieś należała do klasztoru Jezuitów we Wrocławiu. W 1615 roku część wsi należała do rodu von Hochberg. W 1690 roku na terenie wsi majątek posiadała rodzina von Pucher(Pucher von Puchen, Pucher von Puchau, Pucher von der Buche, Bucher). Kolejnym właścicielem był generał von Rothkirch, które dobra otrzymał w darze od Fryderyka Wielkiego, wzmiankowani w 1814 roku. W 1856 roku majątek zakupiła rodzina von Zawadzky. W 1876 roku właścicielem był Theodor von Zawadzky i posiadał dobra do 1904 roku. W 1905 roku majątek posiadał Jophannes von Wengersky. Rodzina von Wengersky posiadała majątek do 1945 roku.

Pałac

Jurczyce, pałac

 

 

 

 

 

Zbudowany w latach 1872-1874. Jest to budynek o rozczłonkowanej bryle. Obok park krajobrazowy oraz zespół gospodarczy.

JAGIELNO /Deutsch Jägel/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Przeworno powiatu strzelińskiego. Po raz pierwszy nazwa wsi pojawia się w „Księdze henrykowskie” z lat 1269-1273. W XV wieku wieś należała do rodu von Borsnitz, w 1469 roku wymienieni bracia Hans i Neinz von Borsnitz. Kolejno wieś należała do rodu von Pogrell(Pogarel) wymieniana już w 1550 i w 1591 roku. W 1632 roku umiera Zygmunt von Pogrell. Po nim majątek odziedziczyła jego córka Maria Margaretha von Rӧdern und Türpitz, żona Heinricha. W 1610 roku dobra posiadała rodzina von Rӧdern(Rädern,Roder). W 1659 roku dobra posiadała rodzina von Tommendorf(Thommendorff). W 1660 roku wieś w posiadaniu rodu von Schubert(Schuberth, Schubart). W 1666 roku wieś zakupił Christoph Leopold von Schubarth und Bruck. Pod koniec wojny siedmioletniej(1756-1763) wieś w posiadaniu generał majora Joachima Friedricha Christiana von Treskow, zmarłego w 1762. W 1783 roku właścicielem był generał major Martin Anton von Puttkamer. Po nim majątek w posiadaniu rodu von Reibnitz wymieniana w 1804 roku a następnie Hofereller. Na początku XIX wieku w posiadaniu rodziny von Paczensky und Tenczin, wzmiankowana w 1814, 1817 roku.  W 1830 majątek posiadał major Reich a po jego śmierci jego spadkobiercy. W 1858 roku dobra zakupił Hermann Nathan z Hamburga. W 1886 roku majątek w rękach Gebharda von Byern, od którego w 1889 roku dobra nabył baron Elgar von Dalwig. W 1907 roku sprzedał majątek hrabiemu Leo von Ballestrem(1873-1915). Jego ojciec, Franciszek II von Ballestrem był właścicielem Pławniowic. Po śmierci Leo von Ballestrema dobra dziedziczy wdowa, hrabina Ewa, z domu baronowa von Durant. Hrabiowie von Ballestrem posiadali majątek do 1945 roku. Wraz z matką dobrami zarządzały córki: Maria Ewa urodzona w 1905 roku i Maria Agnieszka urodzona w 1908 roku.

Zamek

W pierwszej połowie XV wieku zbudowany zamek przez rodzinę von Borsnitz, zniszczony w 1443 roku przez księcia oleśnickiego Konrada IV.

Pałac

 

 

 

 

Na murach zamku rodzina von Pogrell odbudowała budowlę przekształconą przez kolejne rody w pałac z czterema narożnymi basztami. Rozbudowywany w XVII, XVIII, XIX wieku. Ostatnia przebudowa miała miejsce na początku XX wieku. Majątek przejęty przez Skarb Państwa i przekazany pod zarząd PGR. Do lat siedemdziesiątych XX wieku pałac użytkowany, w latach 80-tych XX wieku opuszczony popadł w ruinę. Obecnie własność prywatna.

IDZIKÓW /Kieslingwalde/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Bystrzyca Kłodzka powiatu kłodzkiego. Prawdopodobnie nazwę wzięła od wymienionego w źródłach „Fredericusa dictus Kyslingk” w 1281 i 1296 roku. Rodzina Kiesling wymieniana była w 1423 i 1500 roku oraz jeszcze na przełomie wieków XVI i XVII wy mieniony był Jakob Kiesling. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1344 roku, kiedy należała do Bernarda von Podetyn. Wieś podzielona na: Dwór Górny, Środkowy i Dolny oraz dobra Wolnego Sędziego(Freirichtergut) i Wolnego Kmiecia(Freibauergut). Przez wieki należały do różnych właścicieli, lub były pod wspólnym zarządem. Majątek środkowy ok. 1400 roku należał do rodu von Podentin. Przed 1462 rokiem dobra przeszły na własność von Schaffgotschów. Pierwszym znanym właścicielem był Heintze Gotsche, któremu w 1475 roku książę ziębicki i hrabia kłodzki potwierdził Mittelhof jako majątek dziedziczny. Kolejnym był Hans Gotsche-Schaffgotsch wzmiankowany w 1499 roku. Kolejnym właścicielem był mąż córki von Schaffgotscha, Christopher Rederer von Kauffung, który w 1530 roku sprzedał majątek Hansowi von Rechenbachowi. Jego syn, kolejny właściciel Balthasar von Reichenbach posiadał cały majątek w 1578 roku, a w 1582 roku dokupił Freirichtergut. Kolejnym właścicielem był syn Balthasara, Georg Hierinimus von Reichenbach. Za udział w tzw. rebelii czeskiej Georg Hieronimus von Reichenbach utracił lenno. W latach 1629–1691 dobra posiadała rodzina von Schenkendorff(Schenk von Schenkendorff. Nowym posiadaczem został Dipprand von Seydlitz und Burkersdorf auf Malendorf. Jego spadkobiercą był Johann Georg von Seydlitz, wzmiankowany w 1652 roku. Do 1637 roku należała do rodu von Ullersdorf. W 1661 roku nowym właścicielem majątku był Johann Friedrich Krumkieger von Ziersberg. Po pożarze w 1664 roku sprzedał majątek Edmundowi von Gӧtten, który wcześniej nabył Freirichtergut. W 1716 roku dobra nabył pułkownik piechoty, Temesvar Franz Paul Antoni hrabia von Wallis. Hrabiowie von Wallis do 1731 roku posiadali wszystkie majątki w Idzikowie. Od 1783 roku ponownie zmiana właścicieli. Od 1804 roku dobra w rękach rodu von Magnis.Wg Ledebura posiadali majątek od 1780 roku. Dobra zakupił Anton Alexander von Magnis i posiadał je do 1818 roku. Kolejnym był Wilhelm von Magnis do 1851 roku a następnie Anton von Magnis I do 1881 roku. W latach 1881-1924 roku dobra w rękach Antona von Magnis II a do 1945 roku do Ferdinanda von Magnis.

Dwór – Folwark Środkowy

 

 

 

 

Renesansowo-barokowy dwór z folwarkiem, obecnie w postępującej ruinie.

Zamek – wieża obronna – dwór obronny – Folwark Górny

Ruiny zamku z XIII-XV wieku położone na wschodnim skraju wsi.

Folwark Dolny

Widoczne budynki gospodarcze oraz budynek mieszkalny

 

GÓRA /Guhrau/

Opublikowany przez

Miasto powiatowe po raz pierwszy wzmiankowane w 1155 roku aczkolwiek prawdopodobnie odnosi się ta wzmianka do pobliskiej wsi Stara Góra. Kolejno wymieniana w 1288r., 1327(Gora). Lokację miasta na prawie niemieckim dokonał książę Henryk III głogowski. W 1310 roku Góra stała się ośrodkiem administracji książęcej, której podlegało około 30 okolicznych wsi. W 1329 roku właścicielem Góry był książę Jan ścinawski(1296/1300-1361/1364). W tym samym roku staje się lennem króla Czech. W 1375 roku miasto podzielone na część książęcą należącą do książąt głogowskich i żagańskich i część królewską należącą do króla Czech. W 1404 roku miasto stało się własnością książąt cieszyńskich. Od 1442 roku Góra była własnością Małgorzaty Cylejskiej(ok.1411-1480), żony księcia Władysława głogowskiego. W 1491 roku Góra jest własnością księcia głogowskiego Jana Olbrachta(1459-1501), późniejszego króla Polski. Od 1499 roku pod zarządem księcia Zygmunta, późniejszego króla Polski, Zygmunta I Starego. Od 1508 roku ponownie pod koroną czeską a od 1526 roku miasto znalazło się pod panowaniem Habsburgów austriackich.   Później pod panowaniem niemieckim.

Zamek

Wzniesiony prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku. Wzmiankowany w 1409 roku. Obecnie uważa się, że pozostałością po zamku jest budynek czworokątny, wzniesiony z cegły, stanowiący część południowo-zachodniego odcinka murów miejskich. Była to zbrojownia zaadoptowana na więzienie w XIX wieku.

Będzie

Obraz skanera EPSON

Obraz skanera EPSON

Obraz skanera EPSON

Obraz skanera EPSON

GRABOWNO /Graben/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Góra powiatu górowskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1305 roku. W latach 1321-1328 przy księciu Janie ścinawskim świadkował Grzymisław z Grabowna. W 1505 roku lenno na terenie wsi posiadał ród von Kreckwitz. W 1513 roku jako przedstawiciel weichbildu górowskiego występował Kasper Schettl z Grabowna. W 1615 roku dobra na terenie wsi posiadała rodzina von Unruh. W latach 1660 – 1796 siedziała tu rodzina von Stosch. W 1791 roku mowa o dwóch folwarkach. Jeden z nich należał do rodziny von Schlichting. Posiadali majątek do 1856 roku. W 1814 roku majątek na terenie wsi posiadała rodzina von Schweinitz.

Na terenie wsi położone były dwa folwarki i prawdopodobnie dwie siedziby dworskie.

Dwór I

Grabowno – dwór

 

 

 

 

 

Dwór nie istnieje.

GAŁĘZÓW /GALLENSOW/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Dębnica powiatu słupskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1286 roku i należała do klasztoru w Białobłokach(Belbuk). Wymieniona również w 1288 i 1294 roku(Galanzinou) i (Glanzino). Stare lenno rodu von Zitzewitz. Pierwszym wymienionym był w 1432 roku Jarislaw Starszy, urodzony ok. 1360 roku a miejscowość nazywała się Gallensaw. W 1717 roku dwa majątki należące do Clausa von Zitzewitz i Gneomara von Pirch. Rodzina von Pirch(Pirche, Pierzchowski, Pirscha, Pyrsche, Pierskow, Pierschowa, Pyrsza) wymieniana również w 1720 roku. Około 1784 roku majątek posiadał Friedrich Johann Georg von Zitzewitz, wymieniony w 1797 roku. W 1833 roku dobra odziedziczył Adolf von Zitzewitz. Zmarł bezdzietnie. Dobra odziedziczyli bratankowie i bratanice. Posiadali wieś do 1855 roku. W 1882 roku siedział tu Jesco von Puttkamer, najmłodszy syn Eugena von Puttkamera. Po śmierci Jesco w 1918 roku dobra odziedziczył jego syn, Otto von Puttkamer zmarły w 1927 roku a następnie jego syn, Jesco von Puttkamer, ostatni właściciel majątku.

Dwór

 

 

 

 

Dwór nie istnieje.

DOBROMIERZ/HOHENFRIEDEBERG/

Opublikowany przez

Wieś gminna położona w powiecie świdnickim. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1277 roku. W średniowieczu Dobromierz wchodził w skład majątku zamku Cisy. Do 1408 roku należała do rodu von Boltz, a następnie do Sander von Grunau. W 1409 roku Dobromierz otrzymał prawa miejskie. W latach 1501-1524 miasto było własnością hrabiego Nickela von Kotulińskiego choć wg innych autorów w latach 1512 – 1520 należała do Christopha von Zedlitz. W latach 1583-1600 należała do Melchiora von Schellendorfa. W latach 1600-1616 własność Franza von Zedlitz a następnie ponownie w rękach rodziny von Schellendorf. W 1716 roku majątek zakupił Christoph Ferdinand von Nimptsch, który w 1727 roku wybudował istniejący do dzisiaj pałac. W 1743 roku dobra nabył hrabia Sternberg. W 1789 roku majątek zakupuje baron Karl Friedrich von Seherr–Thoss. W 1877 roku umiera ostatni męski potomek baronów von Seherr-Thoss linii dobromierskiej, hrabia Alexander.  Z żoną Leopoldiną z domu von Riese-Stallburg miał córki. Po śmierci Leopoldiny dobra odziedziczyła córka, hrabina Adolphina von Webern, żona majora Heinricha. W 1930 roku majątek posiadał ich syn, Alexander von Webern. Rodzina von Webern posiadała dobra do 1945 roku. Po II wojnie światowej majątek przejął Skarb Państwa. Majątek przejęło PGR a pałac zaadoptowano na mieszkania i biura. W latach 90-tych własność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a następnie Agencji Nieruchomości Rolnej.

Pałac

Pałac, lata 20-e XX wieku

 

 

 

 

 

Barokowy pałac zbudowany na planie prostokąta, trzykondygnacyjny kryty dachem mansardowym. Obecnie nieużytkowany. Obok pałacu zabudowania folwarczne i park krajobrazowy.