BALICE

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Zabierzów powiatu krakowskiego. Nazwa wsi pochodzi od pierwotnie tu żyjących potomków lub poddanych jakiegoś Bala. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1229 roku, kiedy była własnością klasztoru Benedyktynów w Tyńcu. Nazwa wsi pojawia się wielokrotnie w latach: 1286(Balicz), 1384(Baliz, Balitze), 1470-1480(Balicze, Balycze) oraz Palicz, Palitzgi, Palice. Przed 1286 roku wieś stała się własnością rycerską. Była własnością komesa Grzegorza, zwanego Żegocicem syn Żegoty z rodu Toporczyków. Został skazany na śmierć przez księcia Leszka Czarnego za udział w buncie wojewodów. Właścicielami Balic w XIV wieku byli Baliccy i Ossolińscy herbu Topór, wywodzących się od dwóch rodzonych braci. Właścicielem Balic w latach 1366 – 1396 był Jan Goźlic Ossoliński herbu Topór, dziedzic na Balicach i Ossolinie, syn Nawoja z Tęczyna kasztelana krakowskiego, kasztelan wiślicki, marszałek wielki koronny, należący do zaufanych króla Władysława Jagiełły. Z dwóch małżeństw pozostawił pięcioro dzieci, z których Jan był głównym dziedzicem dóbr. Kolejnym właścicielem był Jan Ossoliński z Goźlic, kasztelan radomski, w 1434 roku po śmierci króla Władysława Jagiełły był zarządcą ziemi sandomierskiej w imieniu małoletniego królewicza Władysława. Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał trzech synów: Jana, Mikołaja i Andrzeja. W 1415 roku bracia Jan i Mikołaj z Ossolina zastawiają część Balic Konradowi Frankenbergowi z Komorzna na Śląsku. Majątek w tym Balice odziedziczył Andrzej Ossoliński(zm. przed 1488). Był  wieloletnim dworzaninem i wierzycielem królewskim. Ożeniony z Katarzyną Prawiednik, córką Mikołaja sędziego lubelskiego miał z nią sześcioro potomstwa: Jakuba, Andrzeja, Łucję zamężną za Stanisława Korniakta, Prokopa, Jana i Pawła. Jan, podkomorzy lubelski i marszałek dworu królewskiego, żonaty był z Anną Rzeszowską(zm. 1504) z powodu poręczeń majątkowych i udzielonych pożyczek, których nie odzyskał popadł w długi a większość majątku została zastawiona np. Annie Lubomirskiej, żonie Jakuba czy Ibramowi Salomonowi z Krakowa. W 1506 roku prawa do Balic za niespłacone długi posiadł Sewryn Zeyfreth Bethman(1420-1515). Synowie Jana Ossolińskiego: Andrzej, Jan Stanisław i Jakub byli zmuszeni sprzedać w 1517 roku zastawione dobra balickie. Sprzedali Balice Zofii, córce Seweryna Betmana(Bethmana), która w latach 1515-1517 dzierżawiła Balice.  Przez ślub jego córki Zofii 23.10. 1515 roku z burgrabią Sewerynem Bonerem herbu Bonarowa(1486-12.05.1549), Balice przechodzą w jego posiadanie. Był synem bankiera Jakuba Andrzeja, bratankiem Jana. Z małżeństwa z Zofią miał trójkę dzieci: Jana, Stanisława(1517-1560) i córkę Zofię(zm1563), która wyszła za mąż za marszałka koronnego Jana Firleja herbu Lewart(1521-1574), dziedziczkę rodzinnej fortuny. Drugą żoną była Jadwiga Kościelecka herbu Ogończyk. Miał z nią dwóch synów: Seweryna, późniejszego kasztelana krakowskiego i Jakuba Fryderyka(zm.1585). Seweryn Boner był bankierem królewskim Bony Sforzy i Zygmunta I Starego, burgrabią krakowskim, starostą bieckim, od 1547 roku kasztelanem sądeckim. Prowadził rozległe interesy w całej Europie. Był mecenasem sztuki, uczonych. Utrzymywał kontakty z Erazmem z Rotterdamu. Był założycielem jednej z pierwszych winnic na ziemiach polskich w Winnej Górze. Kierował przebudową Wawelu, zamku w Kamieńcu i Ogrodzieńcu. Po śmierci pochowany w rodzinnej kaplicy św. Jana Chrzciciela w Kościele Mariackim. Po nim dobra odziedziczył jego syn, Jan Boner(1516-1562). Burgrabia krakowski, wielkorządca krakowski, kasztelan oświęcimski, kasztelan biecki, kasztelan chełmski i starosta rabsztyński i spiski. Odebrał staranne wykształcenie. Po zapoznaniu się z ideami i wyznawcami Jana Kalwina został jego wyznawcą. W 1549 roku poślubił Katarzynę Tęczyńską(zm.1566), córkę kasztelana chełmskiego Jana Tęczyńskiego herbu Topór. Zmarł bezpotomnie. Został pochowany w rodowej kaplicy protestanckich Bonerów w kościele w Kromołowie. Majątek w 1563 roku przechodzi w ręce siostry Jana, Zofii Firlejowej, żony Jana Firleja(ok.1521-1574) i w ten sposób dobra przechodzą w ręce Firlejów herbu Lewart. Przez dłuższy czas w dworze balickim mieszkał Jan Łaski herbu Korab(1499-1560). Najwybitniejszy polski działacz reformacji, humanista, pisarz, tłumacz, dyplomata, sekretarz króla Zygmunta I Starego od 1521 roku. Po śmierci Jana Firleja Balice dziedziczy jego syn, Mikołaj(zm.1601), wojewoda krakowski, kasztelan biecki oraz starosta pilzneński, nowokorczyński, wolbromski i lubelski. Po przeniesieniu siedziby rodowej do Warszawy Balice tracą na znaczeniu. Po 1610 roku Balice były wydzierżawiane a dwór był siedzibą dzierżawców. Jednym z nich był bratanek Jana Kochanowskiego, Piotr Kochanowski herbu Korwin(1566-1620), sekretarz królewski i tłumacz poetów włoskich. Kolejnym właścicielem był Stanisław Amenda. Po potopie szwedzkim dwór uszkodzony. Ojciec Franciszka Szembeka przez ożenek z córką Stanisława Amendy wszedł w posiadanie Balic. Sam Franciszek był burgrabią krakowskim, kasztelanem krakowskim, kamienickim, starostą bieckim. Pod koniec XVII wieku właścicielem Balic został kanclerz Jan Sebastian Szembek herbu Szembek(zm. 08.04.1731), który odbudował pałac. Był synem Franciszka(1625-1693) i Anny Rupniewskiej(zm.1706). Był kanclerzem wielkim koronnym, wielkorządcą krakowskim, administratorem żup krakowskich, elektorem Augusta II Mocnego, posłem na sejm. Ożeniony z Ewą Leszczyńską, wojewodzianką kaliską miał z nią dwie córki: Bihildę, zamężną za Jerzego Augusta Mniszcha i Barbarę, siostrę zakonną zakonu sakramentek. Pochowany w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Kolejnym dziedzicem był brat Jana Sebastiana, Aleksander Kazimierz(zm.1756), wojewoda sieradzki, stolnik koronny, starosta bielski, kowelski i radomski. Jego córka Katarzyna wyszła za mąż za Dymitra Jabłonowskiego herbu Prus (1706-1788), starostę świeckiego, bieckiego, Mościckiego, Wiszniewskiego, kowelskiego i Lubiatowskiego wnosząc mężowi w wianie Balice. Wg jednych autorów Balice od 1783 roku należały do Szymona Darowskiego herbu Ślepowron a wg innych w latach 1790-1808 Balice należały do Urszuli z Trzebińskich Darowskiej(ok.1750-1808), która odbudowała popadający w ruinę pałac. Była wdową po Szymonie(1730-1785), mieczniku i pisarzu krakowskim. Po śmierci Urszuli Darowskiej majątek odziedziczył jej syn, Soter Darowski(1778-1815), prezes krakowskiej Rady Powiatowej i mistrz Loży Wolnomularskiej „Przesąd Zwyciężony”. Kolejnymi właścicielami byli hrabiowie Sołtyk herbu Sołtyk: Antoni Tomasz(1777-1830), jego żona Anastazja z Rudnickich(1780-1856) herbu Lis i ich syn Henryk Sołtyk(1818-1886). W II połowie XIX wieku Balice są w posiadaniu Klementyny ze Sławińskich Homolacsowej(1809-1879), żony Edwarda, węgierskiego ziemianina i przemysłowca. Kolejnym właścicielem był Stanisław Homolacsa(1846-1909), powstańca styczniowego, wiceprezesa Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego, żonatego z Karoliną Gostkowską. W 1887 roku od Stanisława Homolacsa Balice zakupił książę Dominik Radziwiłł herbu Trąby(1852-1938) z małżonką Dolores de Agramonte(1852-1920). Od 1926 roku właścicielem Balic został książę Hieronim Mikołaj Radziwiłł(1885-1945). Dwukrotnie żonaty: 1. z księżniczką  Renatą Marią Karoliną Rajnerią Teresą Filomeną Makarią von Habsburg-Lothringen(1888-1935), z którą miał sześcioro dzieci, 2. Jadwigą Anielą Radziwiłłówną(1905-1974), daleką kuzynką, z którą nie miał dzieci. W lutym 1945 roku aresztowany wraz z synem Leonem przez NKWD i wywieziony do łagru w Alczewskojem koło Ługańska gdzie wkrótce zmarł i tam został pochowany. Syn po interwencjach dyplomatycznych został uwolniony i wyjechał za granicę.

Pałac

Pierwszą budowlą był dwór zbudowany przez Ossolińskich. Rozbudowany przez kolejnych właścicieli w modrzewiowy pałac możnowładczy, a potem w magnacki. W pałacu za czasów Bonerów i Firlejów przebywały takie osobistości jak: arcyksiężniczka austriacka Elżbieta Rakuszanka, pierwsza żona Zygmunta Augusta w 1543 roku, Katarzyna Austriaczka, trzecia żona Zygmunta Augustaw 1553 roku, Henryk Walezy w 1574 roku, Anna Austriaczka narzeczona króla Zygmunta III w 1592 roku, kardynał Henryk Gaetano, legat papieski w 1596 roku. Za czasów Jana Szembeka wzniesiono pod koniec XVII wieku nowy, murowany pałac. W latach 1887-1894 zaprojektowany przez Tadeusza Stryjeńskiego powstaje nowy pałac, podczas budowy którego odkryto w jego części środkowej piwnice z późnogotyckimi, renesansowymi i barokowymi portalami kamiennymi. W pałacu za czasów Dominika ale przede wszystkim Hieronima został zgromadzony zbiór malarstwa i dzieł sztuki. W 1945 roku po zajęciu pałacu przez wojska radzieckie doszło do grabieży dzieł sztuki i dewastacji pałacu. Majątek w Balicach w 1945 roku został przejęty przez Państwo Polskie i przez Ministerstwo Rolnictwa i Reform Rolnych wraz z nieruchomościami przekazało Wydziałowi Rolnemu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na terenie majątku umieszczono Wydział Zootechniczny Zakładu Doświadczalnego a od 1950 roku utworzono tutaj Instytut Zootechniki. Pałac został odrestaurowany. W pałacu mieści się dyrekcja Instytutu oraz część hotelowa.

 

 

 

 

BĄKÓW /Bankau/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Kluczbork powiatu kluczborskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1258 roku. W tym czasie wymieniony rycerz Wiglo de Banchow, ponownie wymieniony w 1260 roku pod imieniem Wigo. W średniowieczu należała do rodu von Frankenberg wzmiankowana jeszcze w 1695. W pierwszej połowie XVI wieku należy do rodziny von Stertz. W latach późniejszych należała do rodów: von Seydlitz(XVI – XVIIIw.- 1663, 1724), von Paczeński, von Koschützky, von Lossow(1720), von Stillfried(1805) oraz do von Salisch(1728). W 1785 roku Paul von Salisch sprzedał dobra hrabiemu Ernstowi Philippowi von Bethusy – Huc – d`Huc de Bethusy. Jego żoną była Anna Eleonora Amalia hrabianka von Posadowsky(1763-1836). Mieli trzech synów: Heinricha, Eduarda Hermanna Carla i Eugena Constantina Friedricha. Po śmierci Ernsta Philippa dobra dziedziczy hrabia Heinrich Siegmund(1786 – 1833). Dwukrotnie żonaty: 1. z  baronówną von Bosse, 2. z Aline Helene von Gaffron(1808). Z pierwszego małżeństwa miał syna Eduarda Georga(ur. 1829), następny dziedzic dóbr. Hrabia Eduard Georg w 1855 roku ożenił się z Emmą von Ohlen und Adlerscron(27.06.1837-13.11.1895). Po jego śmierci majątek odziedziczył jego najstarszy syn, Heinrich. Ostatnim właścicielem był Philipp, który opuścił Bąków w 1943 roku.

Pałac

Pałac zbudowany przez hrabiego Eduarda Georga d`Huc de Bethusy wg projektu Karla Friedricha Schinkla. W otoczeniu pałacu park krajobrazowy oraz zabudowania gospodarcze. Po 1945 roku pałac zaadoptowany na mieszkania.

KAMIEŃ /Stein, Steine/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Długołęka powiatu wrocławskiego. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1391 roku(Steyne). W latach 1501-1621 siedziała tu rodzina von Grabisch oraz w XVI/XVII wieku właścicielem był Johann von und zum Stein. W 1676 roku właścicielem była rodzina von Berka. Część autorów podaje, że rodzina von Berka posiadała dobra już w 1625 roku. Po niej dobra w rękach Hansa von Hessen w 1640 roku. W roku 1641 siedział tu Friedrich von Seidlitz. W 1664 roku wzmiankowany Balzer Ernst von Frankenberg. W 1707 roku właścicielem dóbr był Georg Wilhelm von Reinbaben. Po 1712 roku siedział tu  Franz von Bermuth(nobilitowany w 1712 roku). W 1720 roku właścicielem  majątku była rodzina von Golz und Schwanenflies. W 1721 roku dobra są w rękach rodu von Abschatz a w latach 1721-1728 właścicielem był Adolph Julius von Tschischwitz(Czischwitz). W latach 1775 właścicielką była Helene Beate von Blacha, z domu von Czischwitz. W 1805 właścicielem majątku była ponownie rodzina von Blacha. W 1830 roku dobra w rękach rodu von Poser. W 1845 roku właścicielem dóbr był Friedrich Wilhelm Steinert. W 1856 roku mowa o Panu Jerchel jako właścicielu dóbr. W 1856 roku dobra w rękach rodu von Rabenau. W 1866 roku właścicielką była hrabina Laura Henckel von Donnersmarck. W 1876 roku majątek nabył Adolf von Klitzing. W 1939 roku majątek o areale 452ha należał do Ulricha von Klitzing.

Pałac

Pałac nie istnieje, częściowo zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku, po pożarze na początku lat 60-tych został rozebrany.  W parku budynek wozowni. Na obrzeżach parku budynek przedstawiany jako pałac. Jest to prawd. budynek zarządcy.

KALINOWICE GÓRNE /Ober Kunzendorf/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Ziębice powiatu ząbkowickiego. Po raz pierwszy nazwa wsi pojawia się w roku 1297. W późniejszych latach podział wsi na część Górną i Dolną. W 1700 roku wieś należała do rodziny von Hochberg. W 1769 roku dobra w rękach rodziny von Hirsch. W 1770 roku majątek posiadała rodzina von Falckenstein. W 1830- 1847 dobra w posiadaniu porucznika Ernsta von Fӧrster. W latach 1886-1894 właścicielem był Hermann Hahn. W 1902 roku majątek Kalinowic Górnych wszedł w skład dóbr księcia Wilhelma Ernesta von Sachsen-Weimar(zm.1923r.). Książęta saksońscy posiadali majątek do 1945 roku.

Dwór

Zbudowany w 1827 roku, przebudowany i rozbudowany w 1885 roku. Obecnie w rękach prywatnych, remontowany. Obok zabudowa gospodarcza i park krajobrazowy.

KALINOWICE DOLNE /Nieder Kunzendorf/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Ziębice powiatu ząbkowickiego. Pierwotnie jedna wieś- Kalinowice, której podział nastąpił w czasach nowożytnych na Kalinowice Dolne i Górne. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1283 roku. W tym czasie właścicielem był Jakob von Kunzendorf. Kolejnym właścicielem był Bernhard von Czanschwitz. W 1472 roku wioskę zakupił Heinz von Bischofsheim. Kolejnym wymienionym posiadaczem wioski był Nikolaus Colda von Zampach. W latach 1657-1676 Kalinowic Dolnych był Emanuel Türk von Nerisheim. W 1664 roku wzmiankowana rodzina von Seherr-Thoss. W 1701 roku właściciel tej części wsi był Johann Friedrich von Gaba und Ribian. Po nim majątek przejęła wdowa, która sprzedała majątek rodzinie von Schottendorf. Posiadali majątek w latach 1730-1773. Kolejni właściciele: von Waldau(1749), von Scholten(1749), baron Christ von Kiteliz(1759), Friedrich Wilhelm von Siegroth(1763-1785). W 1830 roku majątek w Kalinowicach Dolnych należała do Augusta Stephan. W 1840 roku majątek zakupiony przez państwo. W 1855 roku dobra zakupił hrabia Georg von Pückler. W 1858 roku majątek w posiadaniu porucznika Kloer. Który sprzedał majątek Hugo Sametzky`emu. W 1894 roku majątek odziedziczył Willy Sametzky. W 1902 roku dobra zakupił dr Kurt Schottländer. Był prawd. ostatnim właścicielem majątku do 1945 roku. Po II wojnie światowej majątek przejęło PGR. Dwór zaadoptowany na mieszkania dla pracowników.

Pałac

KACZORÓW /Ketschdorf/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Bolków powiatu jaworskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1240 roku(Rutengerisdorf) oraz w 1311(Kyczdorf) i w 1412(Kaczindorf). W latach 1471-1529 wieś należała do rodu von Zedlitz. Wzmiankowana była jeszcze w 1626 roku. W 1724 roku dobra posiadała rodzina von Spiller gennant Hauschild. W latach 1790 oraz w 1811roku  dobra należały do rodu von Rӧder. W 1796-1807 majątek posiadała rodzina von Ponickau. W 1830 majątek posiadała rodzina von Mäck(Meck, Mack gennant Nordenfliet). W 1798 roku Dawid August von Mäck ożenił się z N. von Ponickau. W 1845 roku własność niejakiego Blockmann. W 1886 roku majątek należał do Karola Reimara von Karsted. W latach 1894-1905 właścicielem był Gotfryd Raupach. W 1905 sprzedał majątek baronowej Elli von Puttkamer, z domu von Foerster. W 1937 roku dobra posiadał Peter Pendras.

Pałac

W 1561 roku zbudowano dwór. Około 1829 roku przebudowany na pałac. Kolejna przebudowa miała miejsce w pod koniec XIX wieku. Po 1945 roku pałac zaadoptowany na potrzeby szkoły, działającą do dzisiaj.

JERZMANOWA /Hermsdorf/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Jerzmanowa powiatu głogowskiego. W 1305 roku wchodziła w skład majątku biskupstwa wrocławskiego. W1366 roku wzmianka o kościele parafialnym, w 1366-  wzmiankowany proboszcz we wsi Hermansdorf. Na początku XV wieku wieś należała do rodu von Knoblochsdorf(prawd. chodzi o Knobelsdorff), którzy na terenie wsi postawili dwór. W latach 1459-1465-pisali się stąd bracia Jan i Bernard von Loosowie. W latach 1511-1513 siedział tu Zygmunt Loos a w latach 1552-1554  pisał się stąd Jan Loos. Rodzina von Loss(Looss,Loos) była właścicielem wsi do 1588 roku. Kolejnym właścicielem Jerzmanowej był Georg von Mutschelnitz, zmarły w 1626 roku. W 1659 roku jako właściciel majątku wymieniony Adam von Rothenburg. W 1700 roku właścicielem był von Latowski a w 1702 roku dobra w rękach rodu von Dyherrn(Dyhrn) herbu Doliwa. W 1741 roku król Prus Fryderyk II nadał wieś Georgowi i Heinrichowi von Sack(Sacvk von Bohuniowitz). Posiadali majątek do 1791 roku, kiedy wymieniony jest pałac, folwark, 2 wolne gospodarstwa a dobra są własnością hrabiego von Schӧnaich.  Pod koniec XIX wieku majątek w rękach Hermanna Moderow. Od 1909 do 1945 roku w posiadaniu hrabiów von Hoyos. W 1909 i  1917 roku majątek obejmował 521,67ha i należał do hrabiego Stanislausa Hoyosa.

Dwór

W obrębie wsi późnorenesansowy dwór, zbudowany na miejscu starszego założenia prawd. z 2 połowy XV wieku przebudowany w XVII – XIX w.

Pałac

W latach 1730-46 na fundamentach dworu zbudowano barokowy pałac. W 1746 roku znacznej przebudowy dokonał baron Heinrich von Sack. Kolejna przebudowa miała miejsce w XIX wieku. Obok park krajobrazowy oraz zabudowania gospodarcze byłego folwarku.

 

GROMADZYŃ /Herrndorf/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Prochowice powiatu legnickiego. W 1686 roku właścicielem wsi był von Zierowski z Zierowa herbu Łzawa. W 1726 roku Gromadzyń należał do rodu von Hochberg. W latach 1742-1771 wieś należała do rodu von Czettritz(Zettritz). W latach 1830- 1847 należała do rodziny von Hardenberg. W 1845 roku właścicielką majątku była hrabina Henriette Elisabeth von Hardenberg, z domu hrabianka von Czettritz-Neuhaus. W 1873 roku majątek hrabiego von Hagen z Mӧckern koło Magdeburga obejmował 964 morgów ziemi a dzierżawcą i mieszkańcem pałacu był Gӧhle z Kl. Kreidel. W 1886 roku właścicielem majątku o powierzchni 240ha była wdowa von Reuss, z domu hrabianka von Hagen zu Bleckendorf. Dzierżawcą był Winkelmann. W 1894 i w 1898 roku majątek o areale 240ha nadal w posiadaniu wdowy von Reuss. Dzierżawcą był Paul Kern. W 1902 i 1905 roku dzierżawcą był Hermann Arndt. W 1909 roku majątek o areale 236 ha należał do Waltera Schaefer. W 1917 i w 1921, 1926 roku właścicielem majątku o powierzchni 236ha był porucznik Walter Knauer. W 1937 roku majątek po rozparcelowaniu przez Deutschen Ansiedlungsbank z Berlina. Właścicielem resztówki o areale 67,81ha był Alfons Lange.

Pałac

Nie istnieje. Po założeniu zachował się budynek gospodarczy.

 

GOSZCZYNA /Gusten/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Domaniów powiatu oławskiego. Początkowo wieś książęca, od XVII do XIX wieku domena królewska. Od połowy XVIII wieku pojawiają się drobne własności ziemskie. W 1758 na terenie wsi majątek posiadała rodzina Hinke, która dobra posiadała do 1937 roku. W 1894 roku majątek o areale 121 ha posiadał Albrecht Hinke.  Drugi od 1872 roku był własnością Ernsta Wilhelma Schӧps. W 1894 roku majątek Theodora Schӧps obejmował 105 ha. W 1909-1921 właścicielką dóbr była Pani Elly Schӧps. W 1930 roku majątek był w posiadaniu Pani Hedwig Burghardt, z domu Schӧps a w 1937 roku do Pani Barbary Burghardt. Na terenie wsi był jeszcze jeden majątek należący do Maxa Hagedorn w latach 1897-1937.

Pałac-willa

Pałac zaadoptowany na budynek szkolny.

Willa I- Hagedorn

Obecnie budynek mieszkalny.

Willa II

Obecnie budynek mieszkalny

 

GOLISZÓW /Göllschau/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Chojnów powiatu legnickiego. Wzmiankowana w 1210(Golostouci) oraz w 1352 roku(Golschow).  W XIV wieku wieś należała do braci Hannusa i Niklasa von Schonynfeld. W latach 1653-1722 majątek należał do rodu von Abschatz. W 1800 roku dobra w rękach rodziny von Gessler. W 1845 roku część środkowa była domeną państwową z folwarkiem. Część Dolna była domeną państwową z folwarkiem. Część górna była domeną państwową z dworem, folwarkiem. Na początku XX wieku majątek posiadał Dr. Feliks Dyhrenfurth z Piotrowic.

Dwór- Folwark Dolny

Dwór zbudowany w 1598, przebudowany w XVIII wieku oraz w 1912 i 1933 roku. Całość otoczona murem z brama wjazdowa. Zachowany budynek gospodarczy.

Dwór- Folwark Górny

Na terenie folwarku górnego stał dwór otoczony fosą. Obecnie po założeniu zachował się park krajobrazowy i mostek nad fosą. Sam dwór w latach 60-tych i 70-tych był remontowany. Remont przerwano a dwór rozebrano.

DZIESŁAW /Deichslau/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Ścinawa powiatu lubińskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1218 roku(Villa Tyslinii). W 1310-1316 roku siedział tu Hermann Dislow( Hermann de Dyslow). W 1314 roku wzmiankowany Teodoryk Dislow. W 1331 roku książę Jan Ścinawski podarował wieś Dziesław i Lasocice Piotrowi Disselow. W 1505 roku wymieniona rodzina von Unwürde. Właścicielem był George von Braun zmarły w 1588 roku. Rodzina von Braun wymieniana w 1591 roku. W 1653 roku jako właściciel części Górnej, Środkowej i Dolnej George von Langenau. Ten podział utrzymał się po śmierci Georga von Langenau. Część górną otrzymał jego syn, Abraham von Langenau, zmarły w 1697 roku. Część środkową posiadał Moritz von Braun a część dolną Adam von Abschatz. W latach 1671-1714 majątek górny należał do Hansa Wolfa von Langenau, część środkowa do Ernesta von Nostitz, część dolna do Sigismunda Fridricha von Thadden, zmarły w 1697. W 1680 roku siedziała tu rodzina von Raussendorf(Rausendorf, Rauschendorf). W 1715 roku część dolna należała do Zygfryda von Wahle natomiast średnia i górna od 1715 roku należały do Hansa Heinricha von Langenau.  Rodzina von Wahl wymieniona jeszcze w 1743 roku. Kolejnym właścicielem był syn Hansa Heinricha, Hans Albrecht von Langenau, który w 1738 roku nabywa prawa do pozostałych części wsi scalając je. Wraz z żoną Christine Charlotte von Mudrach prawdopodobnie byli budowniczymi pałacu w Dziesławiu. Po śmierci Christine Charlotte w 1779 roku, w 1780 roku majątek przechodzi na kuzynkę zmarłej, Panią von Ponickau. W 1785 roku sprzedaje dobra przedstawicielowi rodziny von Schweinitz, który w 1788 roku sprzedaje dobra rodzinie von Riebenow. W 1794 roku dobra nabywa niejaki Teichmann. W 1805 roku majątek zakupił von Schkopp(Skopp, Scopp). Po decyzji sądowej majątek w 1827 roku przekazany wdowie po Teichmannie, z domu Fӧrster. Rodzina Teichmann pozostała właścicielami do 1856 roku, kiedy dobra zakupił radca Metscher. Po jego śmierci dobra dziedziczy wdowa, z domu Fischer, wymieniona jako właścicielka w 1876 roku. W latach 1886-1905 majątek należał do Jadwigi von Jordan, z domu Metscher. W latach 1922-1935 majątek posiadał Johann Wilhelm von Cӧlln. a w 1939 roku resztówkę z pałacem posiadał Ernst von Jaminet.

Pałac

Zbudowany przez Hansa Albrechta von Langenau w XVIII wieku. Pewne prace były przeprowadzone w 1856 roku oraz ok. 1930 roku. Po 1945 roku pałac zaadoptowany na szkołę działającą tutaj do 1957 roku. Opuszczony i zdewastowany popadł w ruinę.

DROSZKÓW /Droschkau/

Opublikowany przez

Wieś położona w gminie Kłodzko powiatu kłodzkiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1357 roku kiedy należała do rodu von Czeschwitzów. W XV wieku wieś stała się dziedzicznym wolnym sędziostwem. W 1419 roku Droszków był własnością sędziego Nicklas, w 1499 roku Mertin. Od początku XV wieku do 1689 roku wieś należała do miasta Kłodzka, które w tym roku odsprzedało wieś sędziemu Fischer. W 1747 roku właścicielem wsi był sędzia F. Kuntscher, wymieniony jako właściciel w 1765 roku.  W XIX wieku majątek nadal w rękach rodziny Kutscher vel Kintscher. W 1870 resztówkę dworską posiadał niejaki Volkmer.

Dwór

Był to parterowy budynek zbudowany na planie prostokąta z pseudoryzalitem w części środkowej.