SADLNO /Zedlin/

Wieś położona w gminie Trzebiatów powiatu gryfickiego. Wzmiankowana w 1194, 1224 i 1285 roku, kiedy książę pomorski przekazał wieś klasztorowi z Białobłok. W 1328 roku należała do Reymara von Wachholtz. W 1564 roku dobra były w posiadaniu Johann von Wachholtz.

We wsi założenie dworskie.

SĄDÓW /Sandow/

Wieś położona w gminie Cybinka powiatu słubickiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1249 roku, przed 1350 rokiem uzyskała prawa miejskie, które zachowała do XVI wieku. Przed 1350 rokiem należała do rodu von Klepzig. Przez margrabiów przekazana joannitom. Heinrich von Klepzig z braćmi starał się o oddanie lenna ale na próżno. W 1356 roku wieś wchodzi w skład dóbr joannickich. W 1375 roku lenno otrzymał Johann von Sack. Joannici nadal posiadali część wsi. Od 1463 roku część wsi w rękach braci Jürgena, Petera i Gotsche von Scheffe, zwanych później von Schaffe, wymienieni jeszcze w 1488 roku(Gotze von Schapp) 0raz w 1502 roku(Georg von Schafs). W 1488 roku pojawia się Heintze von Grüneberg posiadający majątek we wsi. Zmarł przed 1499 rokiem pozostawiając wdowę, Margareth, córkę Balthasara a siostrę Melchiora von Lӧben, zamieszkałą we wsi i wzmiankowaną w 1502 roku. Majątek przejął Melchior von Lӧben, który miał dwóch synów: Balzera urodzonego w 1499 roku oraz Kaspara urodzonego w 1504 roku. W 1518 roku Balzer von Lӧben sprzedał swoją część majątku mistrzowi zakonu joannitów, Georgowi von Schlaberndorf, którą później wykupił jego brat Kaspar. Kaspar von Lӧben miał syna Hermanna, wzmiankowanego w 1558 roku. Wcześniej wymieniony Melchior von Lӧben w 1556 roku sprzedał swoją część majątku bratu Siegmundowi von Lӧben. Melchior von Lӧben zmarł w 1565 roku pozostawiając wdowę Ursulę, z domu von Knobelsdorff i syna Petera. Peter von Lӧben sprzedał majątek Sebastianowi von Lӧben w 1570 roku, który z kolei w 1572 roku odsprzedał wieś wdowie po margrabim Hansie von Küstrin, Katharinie, z domu księżnej von Braunschweig-Lüneburg. W 1576 roku wieś zakupił Georg von Oppen. W 1580 roku rodzina von Oppen sprzedaje wieś braciom Dieterichowi i Dietlofowi von Winterfeld. Dietlof von Winterfeld ożenił się w 1576 roku z córką Georga von Oppen. Zmarł w 1611 roku. Dieterich von Winterfeld zmarł w 1595 roku. Miał trzech synów: Joachima, Philippa i Dietericha. Rodzina von Winterfeld posiadała majątek do 1780 roku. Na przełomie XVIII/XIX wieku być w rękach rodziny von Piper. W 1804 roku Karl Heinrich von Piper sprzedaje dobra Wilhelmowi von Burgsdorf. Od początku XX wieku do 1945 roku majątek jest w posiadaniu baronów Senfft von Pilsach– wymienia się baronową Elisabeth i Christopha barona Senfft von Pilsach.

Sądów-park z widokiem na pałac, lubuskie

Sądów-lubuskie

sadow-2-lubuskiesadow-palac-od-frontusadow-pow-cybinka-lubuskie

Pałac wzniesiony w roku 1734 z wykorzystaniem piwnic starszej, renesansowej budowli. Barokowy pałac, założony na rzucie prostokąta, z trójbocznym ryzalitem w elewacji ogrodowej, dwukondygnacyjny, nakryty dachem mansardowym. W latach trzydziestych XIX wieku poszerzono budynek od strony południowo-wschodniej. Ten fragment posiada cechy stylowe późnego klasycyzmu. W końcu XIX wieku powiększono budynek w kierunku południowo-wschodnim. Dobudowana partia miała już cechy neogotyckie. W początkach XX wieku dostawiono do pałacu oranżerię, a także portyk w elewacji południowo-zachodniej. Przy pałacu krajobrazowy ogród z grabową aleją i starodrzewiem. Po 1945 roku pałac pozostawał w ruinie, został rozebrany. Pozostałością są resztki zaniedbanego parku krajobrazowego.sadow-1896-lubuskie

Sądów /Sandow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1278 roku, której początki sięgają roku 1233, kiedy została założona na terenie należącym do cystersów z Kołbacza. Lennikami cystersów z Kołbacza była rodzina von Wedel z Chociwla, później rodzina von Kremptzow. Wieś do rodu von Kremtzow należała do XVIII wieku, w któym dochodzi do podziału wsi na 4 części, z czego trzy z majątkiem należały do rodu von Kremtzow, 1/4 gruntów do rodu von Wegener. W XVIII wieku wymieniany był Joachim Bernd von Kremtzow. W drugiej połowie XVIII wieku majątek w rękach rodu von Wedel– wymieniany Leopold Christoph von Wedel. Prawdopodobnie część dóbr drogą dziedziczenia przechodzi w ręce rodu von Glasenapp. Pod koniec pierwszej połowy XIX wieku majątek przechodzi w ręce rodu hrabiów von Schlieffen-Soldikow i należy do tej rodziny do 1945 roku. Wymienia się: hrabinę Virginie Charlotte von Schliffen(1846), Hansa Heinricha hrabiego von Schlieffen(lata 20-te-30-te XX wieku).

Wedel

Wedel hrabia 2

Wedel hrabia

Glasenap

KremzowSchlieffen 1 Schlieffen 2 Schleffen hrabia

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

Pałac zbudowany w drugiej połowie XIX wieku w stylu willi włoskiej, przebudowany na początku XX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, kryty płaskim dachem, podpiwniczony, dwukondygnacyjny. W pobliżu park krajobrazowy o powierzchni 13,5 ha powstałyna przełomie XVIII/XIX wieku wg projektu Petera Josepha Lenne.

Po 1945 roku właścicielem majątku został Skarb Państwa. Przez lata zarządzany przez PGR. Obecnie w rękach prywatnych.

Sądów pow. Pyrzyce, pałac Sądów, zachodniopomorskie Sądów pow. Myślibórz, zachodniopomorskie Sądów-pałac

 

 

 

 

Sądów 1934, zachodniopomorskie

Samlino /Zemlin/

Wieś położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. W XV i XVI wieku należała do rodów von Rehberg i von Wusseken. W 1619 wieś zostaje nadana przez księcia Ulricha rodzinie von Steinwehr.  W późniejszych latach XVII wieku była własnością księcia Ernesta Bogusława von Croy und Aerschot  (ur. 26 sierpnia 1620 w Vinstingen, zm. 7 lutego 1684 w Królewcu). Książę nie był żonaty ale pozostawił po sobie nieślubnego syna z mieszczką rostocką, Dorotą Levins. Chłopiec został legitymowany przez ojca z tytułem szlacheckim jako Ernest von Croyengreiff. Zmarł bezdzietnie jako jezuita po 1680 roku. Przez ojca został wydziedziczony. Prawdopodobnie po śmierci księcia lub może wcześniej dobra wracają do rodu von Steinwehr. W 1741 roku majątek został sprzedany rodzinie von Puttkamer. W XIX wieku majątek jest w rękach hrabiów von Blankensee– właścicielem na przełomieXVIII i XIX wieku jest Georg Friedrich Alexander hrabia von Blankensee(04.11.1792), ożeniony z Amalie księżniczką von Carolath-Schonaich. Kolejnym właścicielem dóbr był Friedrich Georg hrabia von Blankensee. Po jego śmierci w 1871 roku dobrami zarządza Marie hrabina von Blankensee-Firks, po 1885 roku właścicielką jest Aleksandra hrabina von Blankensee-Pückler, z domu baronowa von Firks zu Ohlau. Ostatnim właścicielem majątku była rodzina von Sydow. W 1928 roku dobra obejmowały 995 ha gruntów. Do majątku Samlino należał folwark Augustenhöhe- obecnie osada Dobromyśl.

Samlino-dwór

Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy z elementami ogrodu barokowego, ruiny pałacu oraz dwie aleje.

Samlino sierpień 2008 - ruina dworu w stylu willu włoskiej Samlino sierpień 2008- ruina dworu w stylu willu włoskiej001 Samlino sierpień 2008- zaniedbały park z ruiną dworu

Dobromyśl, zachodniopomorskie

Samlino 1928, zachodniopomorskie

SANICE /Sänitz/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Przewóz powiatu żarskiego. Na początku była osadą leśna. Po raz pierwszy wymieniona w 1395 roku. Do 1417 roku Sanice należały do rodziny von Haugwitz.  W 1417 roku wieś zakupuje Claus von Kottwitz. W okolicy Sanic często grasowały bandy rycerzy-rozbójników. Za pomoc udzieloną rabusiom, ostatni męski potomek rodu von Kottwitz linii sanickiej, Krzysztof von Kottwitz został ścięty w 1510 roku. W 1517 roku od wdowy po Krzysztofie dobra zakupuje rada miejska Zgorzelca. W 1521 roku ponownie w rękach rodu von Haugwitz z linii siekierczyńsko-wysockiej. W XVI wieku dochodzi do podziału wsi na Sanice Górne i Sanice Dolne. W drugiej połowie XVI i w pierwszej połowie XVII wieku wieś należała do rodziny von Nostitz. W 1641 roku podczas wojny trzynastoletniej z rąk wrogich wojsk ginie ówczesny właściciel Sanic, Hans Casper von Nostitz. w drugiej połowie XVII wieku wieś w rękach rodów von Planitz i von Haugwitz, von Rackel. W 1655 roku obydwie części Sanic zakupuje Kurt von Reinicke, baron von Callenberg, były oficer Albrechta von Wallenstein. W XVIII i XIX wieku częste zmiany właścicieli. W XVIII wieku dobra należały do rodziny von Schlieben– wymieniony Johann Caspar. Wymienia się również rody: von Auritz, von Herzberg, , von Salz, von Gersdorf. W 1854 roku majątek w rękach rodziny Lehmann,w 1870 Strousberg. W latach 1876-1880 dobra posiada rodzina von Unruh a około 1886 roku są własnością rodziny Krüger. W 1892 roku majątek posiada rodzina von Barby, w latach 1898-1912 rodzina Wanzlick. W latach 1917-1926 właścicielem dóbr są baronowie von Kittlitz und Ottendorf– wzmiankowany Albert, urodzony w 1881 roku. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina Meyer wzmiankowana w 1937 roku.

Sanice, lubuskie

Sanice-park pałacowy

Sanice dwór

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

We wschodniej części wsi położony był majątek z dworem, parkiem oraz zabudowaniami gospodarczymi.

Sanice, lubuskie

SANTOK /Zantoch/

HISTORIA WSI

Wieś gminna położona w widłach Noteci i Warty, 15 km na wschód od Gorzowa Wielkopolskiego, nazwana przez  Galla Anonima „strażnicą królestwa polskiego”, jest jedną z najstarszych miejscowości w Polsce. Historia wsi to dzieje Starego Santoku(grodu), położonego na lewym brzegu Warty oraz Nowego Santoku położonego na prawym brzegu Warty, z którego rozwinął się dzisiejszy Santok. Wzmiankowana wielokrotnie w latach: 1100/01(Zutok), 1124(Zutochanus), 1208(Santog), 1233(Zantok), 1238(Santhok), 1244(Santok), 1245(Zsanthoch), 1251(Zuantogh), 1256(Zantoch), 1260(Santhec), 1347(Czantoch), 1402(Zandekke), 1406(Czantich). Początki grodu sięgają VIII wieku. Na początku XIV wieku na północnym brzegu Warty-Noteci ,naprzeciwko grodu, powstało miasto zwane niekiedy Nowym Santokiem lub Dolnym Santokiem wzmiankowane w 1445(Niensantoch), 1450(Nyen Santoch, 1452(Nyghen Czantoch),  czy w 1457roku(Newen Zantoch). Gród kasztelański, w którym w 1208 roku przebywał książę Władysław Laskonogi a w 1260 roku na zamku santockim odbył się ślub córki Przemysła I- Konstancji, z margrabim brandenburskim, Konradem. Utracony przez Polskę na rzecz Brandenburgii w 1296 roku i na krótko odzyskany w latach 1365-1370 i 1433-1437.  W 1370 roku Santok i zamek zdobyty i zajęty przez Hassona von Wedel z Krzywnicy. W rękach rodu von Wedel Santok był prawdopodobnie do 1386 roku. Od 1397 Santok z zamkiem otrzymują joannici jako zastaw od cesarza niemieckiego, Zygmunta Luksemburskiego, który w 1402 roku oddaje Nową Marchię na kilkadziesiąt lat w zastaw Zakonowi Krzyżackiemu. Po 1454 roku Santok ponownie w granicach Nowej Marchii. Od XV wieku ziemie santockie lennem wielu rodów rycerskich: von der Marwitz(1407), von Billerbeck(1407),von Strauss(1419),von Ruve/Rufe/ Ruff(1435), von der Osten(przed 1467), von Rülicke(1485), pod koniec XVI wieku część gruntów to lenno rodu von Gramme. W 1608 roku lenno rodów: von Rӧlligken(von Rülicke), von Rüben, von der Marwitz, von Strauss. W 1643 roku część gruntów w Santoku od rodu von Ruffen(Rüben) zakupił Hans George von dem Borne. W tym czasie pozostała część ziem santockich należy do rodów: von Ruffin(Rüben) oraz do von Rülicken(Rülicke). Rodzina von Rülicke notowana w Santoku do końca XVII wieku. W pierwszej ćwierci XVIII wieku wieś podzielona pomiędzy rody: von Zanthier, von Schӧning, von Burgsdorf, von Brand.  W latach 1726-1738 za sumę 8000 talarów dobra w Santoku zakupił margrabia Friedrich Heinrich książę Hohenzollern von Brandenburg-Schwedt(21.08.1709-12.12.1788), syn Filipa Wilhelma i Joanny Charlotty von Anhalt-Desau. W 1701 roku wchodzi w skład państwa pruskiego. Od 1945 roku ponownie w granicach państwa polskiego.

SANTOCKIE ZAMKI

Jedynym śladem po założeniach obronnych są: widoczna na Górze  Zamkowej wieża widokowa z 1936 roku oraz obszar grodziska położonego na terenach nizinnych przy ujściu Noteci do Warty. Na Górze Zamkowej znajdował się „nowy zamek” wybudowany przez Ottona von der Marwitz w 1438-1439 roku. Pod koniec XV wieku traci na znaczeniu , do XVII wieku w rękach rodu von Rülicke. Drugi zamek położony w północno-zachodniej części grodziska wzniesiono pod koniec XIII wieku. Był częściowo murowany z wieżą obronną. W XV wieku w tym samym miejscu powstał zamek czworoboczny z wieżą, otoczony fosą. Pod koniec XV wieku zniszczony, nieodbudowany.

SARBIEWO /Mückenburg/

Wieś położona w gminie Zwierzyń powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Od XVII wieku istniał folwark należący do miasta Strzelce Krajeńskie. Od samego początku był przez miasto przekazany w dzierżawę. Pod koniec XVIII wieku dzierżawcą był Friedrich Thimme. W tym czasie obok folwarku powstaje wieś. Kolejny dzierżawca Otto Heldberg ok. 1842 roku buduje dwór, zakłada park krajobrazowy. W połowie XIX wieku folwark przekształcony w majątek. Od 1856 roku dobra są w posiadaniu Hermana Schmeisser. Doprowadził do rozkwitu majątek stawiając nowe budynki gospodarcze, cegielnię. W 1912 roku majątek zakupił Fritz Wittkop, by po 6 latach sprzedać dobra kapitanowi w stanie spoczynku o nazwisku Henck. Kolejnym właścicielem był niejaki Stampe. W 1936 roku majątek obejmuje Oswald Schreiber, założyciel i emerytowany dyrektor Instytutu Bakteriologicznego i Serologicznego w Gorzowie Wlkp.(dziś BIOWET).Po II wojnie światowej był własnością Skarbu Państwa. W tym czasie wielokrotnie remontowany i przebudowywany. Od 1994 roku w rękach prywatnych.

Sarbiewo- dwór, ok. Strzelec Krajeńskich

Zespół dworski składający się z dworu, czworaka, stodoły i parku. Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, murowany, parterowy, założony na planie prostokąta. Na osi elewacji ogrodowej czterofilarowy portyk z balkonem i facjatą. Dach naczółkowy. Przy dworze park o charakterze krajobrazowym, założony także w pierwszej połowie XIX wieku.

DSC_0400 DSC_0401 (2)

sarbiewo-1934-lubuskie