SADLNO /Zedlin/

Wieś położona w gminie Trzebiatów powiatu gryfickiego. Wzmiankowana w 1194, 1224 i 1285 roku, kiedy książę pomorski przekazał wieś klasztorowi z Białobłok. W 1328 roku należała do Reymara von Wachholtz. W 1564 roku dobra były w posiadaniu Johann von Wachholtz.

We wsi założenie dworskie.

SĄDÓW /Sandow/

Wieś położona w gminie Cybinka powiatu słubickiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1249 roku, przed 1350 rokiem uzyskała prawa miejskie, które zachowała do XVI wieku. Przed 1350 rokiem należała do rodu von Klepzig. Przez margrabiów przekazana joannitom. Heinrich von Klepzig z braćmi starał się o oddanie lenna ale na próżno. W 1356 roku wieś wchodzi w skład dóbr joannickich. W 1375 roku lenno otrzymał Johann von Sack. Joannici nadal posiadali część wsi. Od 1463 roku część wsi w rękach braci Jürgena, Petera i Gotsche von Scheffe, zwanych później von Schaffe, wymienieni jeszcze w 1488 roku(Gotze von Schapp) 0raz w 1502 roku(Georg von Schafs). W 1488 roku pojawia się Heintze von Grüneberg posiadający majątek we wsi. Zmarł przed 1499 rokiem pozostawiając wdowę, Margareth, córkę Balthasara a siostrę Melchiora von Lӧben, zamieszkałą we wsi i wzmiankowaną w 1502 roku. Majątek przejął Melchior von Lӧben, który miał dwóch synów: Balzera urodzonego w 1499 roku oraz Kaspara urodzonego w 1504 roku. W 1518 roku Balzer von Lӧben sprzedał swoją część majątku mistrzowi zakonu joannitów, Georgowi von Schlaberndorf, którą później wykupił jego brat Kaspar. Kaspar von Lӧben miał syna Hermanna, wzmiankowanego w 1558 roku. Wcześniej wymieniony Melchior von Lӧben w 1556 roku sprzedał swoją część majątku bratu Siegmundowi von Lӧben. Melchior von Lӧben zmarł w 1565 roku pozostawiając wdowę Ursulę, z domu von Knobelsdorff i syna Petera. Peter von Lӧben sprzedał majątek Sebastianowi von Lӧben w 1570 roku, który z kolei w 1572 roku odsprzedał wieś wdowie po margrabim Hansie von Küstrin, Katharinie, z domu księżnej von Braunschweig-Lüneburg. W 1576 roku wieś zakupił Georg von Oppen. W 1580 roku rodzina von Oppen sprzedaje wieś braciom Dieterichowi i Dietlofowi von Winterfeld. Dietlof von Winterfeld ożenił się w 1576 roku z córką Georga von Oppen. Zmarł w 1611 roku. Dieterich von Winterfeld zmarł w 1595 roku. Miał trzech synów: Joachima, Philippa i Dietericha. Rodzina von Winterfeld posiadała majątek do 1780 roku. Na przełomie XVIII/XIX wieku być w rękach rodziny von Piper. W 1804 roku Karl Heinrich von Piper sprzedaje dobra Wilhelmowi von Burgsdorf. Od początku XX wieku do 1945 roku majątek jest w posiadaniu baronów Senfft von Pilsach– wymienia się baronową Elisabeth i Christopha barona Senfft von Pilsach.

Sądów-park z widokiem na pałac, lubuskie

Sądów-lubuskie

sadow-2-lubuskiesadow-palac-od-frontusadow-pow-cybinka-lubuskie

Pałac wzniesiony w roku 1734 z wykorzystaniem piwnic starszej, renesansowej budowli. Barokowy pałac, założony na rzucie prostokąta, z trójbocznym ryzalitem w elewacji ogrodowej, dwukondygnacyjny, nakryty dachem mansardowym. W latach trzydziestych XIX wieku poszerzono budynek od strony południowo-wschodniej. Ten fragment posiada cechy stylowe późnego klasycyzmu. W końcu XIX wieku powiększono budynek w kierunku południowo-wschodnim. Dobudowana partia miała już cechy neogotyckie. W początkach XX wieku dostawiono do pałacu oranżerię, a także portyk w elewacji południowo-zachodniej. Przy pałacu krajobrazowy ogród z grabową aleją i starodrzewiem. Po 1945 roku pałac pozostawał w ruinie, został rozebrany. Pozostałością są resztki zaniedbanego parku krajobrazowego.sadow-1896-lubuskie

Sądów /Sandow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1278 roku, której początki sięgają roku 1233, kiedy została założona na terenie należącym do cystersów z Kołbacza. Lennikami cystersów z Kołbacza była rodzina von Wedel z Chociwla, później rodzina von Kremptzow. Wieś do rodu von Kremtzow należała do XVIII wieku, w któym dochodzi do podziału wsi na 4 części, z czego trzy z majątkiem należały do rodu von Kremtzow, 1/4 gruntów do rodu von Wegener. W XVIII wieku wymieniany był Joachim Bernd von Kremtzow. W drugiej połowie XVIII wieku majątek w rękach rodu von Wedel– wymieniany Leopold Christoph von Wedel. Prawdopodobnie część dóbr drogą dziedziczenia przechodzi w ręce rodu von Glasenapp. Pod koniec pierwszej połowy XIX wieku majątek przechodzi w ręce rodu hrabiów von Schlieffen-Soldikow i należy do tej rodziny do 1945 roku. Wymienia się: hrabinę Virginie Charlotte von Schliffen(1846), Hansa Heinricha hrabiego von Schlieffen(lata 20-te-30-te XX wieku).

Wedel

Wedel hrabia 2

Wedel hrabia

Glasenap

KremzowSchlieffen 1 Schlieffen 2 Schleffen hrabia

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

Pałac zbudowany w drugiej połowie XIX wieku w stylu willi włoskiej, przebudowany na początku XX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, kryty płaskim dachem, podpiwniczony, dwukondygnacyjny. W pobliżu park krajobrazowy o powierzchni 13,5 ha powstałyna przełomie XVIII/XIX wieku wg projektu Petera Josepha Lenne.

Po 1945 roku właścicielem majątku został Skarb Państwa. Przez lata zarządzany przez PGR. Obecnie w rękach prywatnych.

Sądów pow. Pyrzyce, pałac Sądów, zachodniopomorskie Sądów pow. Myślibórz, zachodniopomorskie Sądów-pałac

 

 

 

 

Sądów 1934, zachodniopomorskie

Samlino /Zemlin/

Wieś położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. W XV i XVI wieku należała do rodów von Rehberg i von Wusseken. W 1619 wieś zostaje nadana przez księcia Ulricha rodzinie von Steinwehr.  W późniejszych latach XVII wieku była własnością księcia Ernesta Bogusława von Croy und Aerschot  (ur. 26 sierpnia 1620 w Vinstingen, zm. 7 lutego 1684 w Królewcu). Książę nie był żonaty ale pozostawił po sobie nieślubnego syna z mieszczką rostocką, Dorotą Levins. Chłopiec został legitymowany przez ojca z tytułem szlacheckim jako Ernest von Croyengreiff. Zmarł bezdzietnie jako jezuita po 1680 roku. Przez ojca został wydziedziczony. Prawdopodobnie po śmierci księcia lub może wcześniej dobra wracają do rodu von Steinwehr. W 1741 roku majątek został sprzedany rodzinie von Puttkamer. W XIX wieku majątek jest w rękach hrabiów von Blankensee– właścicielem na przełomieXVIII i XIX wieku jest Georg Friedrich Alexander hrabia von Blankensee(04.11.1792), ożeniony z Amalie księżniczką von Carolath-Schonaich. Kolejnym właścicielem dóbr był Friedrich Georg hrabia von Blankensee. Po jego śmierci w 1871 roku dobrami zarządza Marie hrabina von Blankensee-Firks, po 1885 roku właścicielką jest Aleksandra hrabina von Blankensee-Pückler, z domu baronowa von Firks zu Ohlau. Ostatnim właścicielem majątku była rodzina von Sydow. W 1928 roku dobra obejmowały 995 ha gruntów. Do majątku Samlino należał folwark Augustenhöhe- obecnie osada Dobromyśl.

Samlino-dwór

Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy z elementami ogrodu barokowego, ruiny pałacu oraz dwie aleje.

Samlino sierpień 2008 - ruina dworu w stylu willu włoskiej Samlino sierpień 2008- ruina dworu w stylu willu włoskiej001 Samlino sierpień 2008- zaniedbały park z ruiną dworu

Dobromyśl, zachodniopomorskie

Samlino 1928, zachodniopomorskie

SANICE /Sänitz/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Przewóz powiatu żarskiego. Na początku była osadą leśna. Po raz pierwszy wymieniona w 1395 roku. Do 1417 roku Sanice należały do rodziny von Haugwitz.  W 1417 roku wieś zakupuje Claus von Kottwitz. W okolicy Sanic często grasowały bandy rycerzy-rozbójników. Za pomoc udzieloną rabusiom, ostatni męski potomek rodu von Kottwitz linii sanickiej, Krzysztof von Kottwitz został ścięty w 1510 roku. W 1517 roku od wdowy po Krzysztofie dobra zakupuje rada miejska Zgorzelca. W 1521 roku ponownie w rękach rodu von Haugwitz z linii siekierczyńsko-wysockiej. W XVI wieku dochodzi do podziału wsi na Sanice Górne i Sanice Dolne. W drugiej połowie XVI i w pierwszej połowie XVII wieku wieś należała do rodziny von Nostitz. W 1641 roku podczas wojny trzynastoletniej z rąk wrogich wojsk ginie ówczesny właściciel Sanic, Hans Casper von Nostitz. w drugiej połowie XVII wieku wieś w rękach rodów von Planitz i von Haugwitz, von Rackel. W 1655 roku obydwie części Sanic zakupuje Kurt von Reinicke, baron von Callenberg, były oficer Albrechta von Wallenstein. W XVIII i XIX wieku częste zmiany właścicieli. W XVIII wieku dobra należały do rodziny von Schlieben– wymieniony Johann Caspar. Wymienia się również rody: von Auritz, von Herzberg, , von Salz, von Gersdorf. W 1854 roku majątek w rękach rodziny Lehmann,w 1870 Strousberg. W latach 1876-1880 dobra posiada rodzina von Unruh a około 1886 roku są własnością rodziny Krüger. W 1892 roku majątek posiada rodzina von Barby, w latach 1898-1912 rodzina Wanzlick. W latach 1917-1926 właścicielem dóbr są baronowie von Kittlitz und Ottendorf– wzmiankowany Albert, urodzony w 1881 roku. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina Meyer wzmiankowana w 1937 roku.

Sanice, lubuskie

Sanice-park pałacowy

Sanice dwór

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

We wschodniej części wsi położony był majątek z dworem, parkiem oraz zabudowaniami gospodarczymi.

Sanice, lubuskie

SANTOK /Zantoch/

Wieś gminna położona w widłach Noteci i Warty, 15 km na wschód od Gorzowa Wielkopolskiego, nazwana przez  Galla Anonima „strażnicą królestwa polskiego”, jest jedną z najstarszych miejscowości w Polsce. Historia wsi to dzieje Starego Santoku(grodu), położonego na lewym brzegu Warty oraz Nowego Santoku położonego na prawym brzegu Warty, z którego rozwinął się dzisiejszy Santok. Gród należący w VIII wieku do Pomorzan, został w X wieku zdobyty przez Mieszka I. W XI wieku ponownie przejściowo w rękach Pomorzan, którzy zostali wyparci przez księcia Bolesława Krzywoustego. Gród kasztelański, w którym w 1208 roku przebywał książę Władysław Laskonogi, a w 1260 roku na zamku santockim odbył się ślub córki Przemysła I- Konstancji, z margrabim brandenburskim, Konradem. Po tragicznej śmierci króla Polski, Przemysła II w 1296 roku, Santok zajęty przez margrabiów brandenburskich. Za czasów margrabiów miasto i zamek oddawany w lenno rodom rycerskim- von Jagow, von Uchetnhagen, von Winningen, von Brederlow, von der Osten. W 1365 roku za sprawą Dobrogosta von der Osten  Santok na 5 lat wraca do Korony Polskiej. W 1370 roku zdobyty i zajęty przez Hassona von Wedel z Krzywnicy. W rękach rodu von Wedel Santok był prawdopodobnie do 1386 roku. Od 1397 Santok z zamkiem otrzymują joannici jako zastaw od cesarza niemieckiego, Zygmunta Luksemburskiego, który w 1402 roku oddaje Nową Marchię na kilkadziesiąt lat w zastaw Zakonowi Krzyżackiemu. Po 1454 roku Santok ponownie w granicach Nowej Marchii. Od XV wieku ziemie santockie lennem wielu rodów rycerskich. W XV wieku lenno posiadały rody: von der Marwitz(1407), von Billerbeck(1407),von Strauss(1419),von Ruve/Rufe/ Ruff(1435), von der Osten(przed 1467), von Rülicke(1485), pod koniec XVI wieku część gruntów to lenno rodu von Gramme. W 1608 roku lenno rodów: von Rӧlligken(von Rülicke), von Rüben, von der Marwitz, von Strauss. W 1643 roku część gruntów w Santoku od rodu von Ruffen(Rüben) zakupił Hans George von dem Borne. W tym czasie pozostała część ziem santockich należy do rodów: von Ruffin(Rüben) oraz do von Rülicken(Rülicke). Rodzina von Rülicke notowana w Santoku do końca XVII wieku. W pierwszej ćwierci XVIII wieku wieś podzielona pomiędzy rody: von Zanthier, von Schӧning, von Burgsdorf, von Brand.  W latach 1726-1738 za sumę 8000 talarów dobra w Santoku zakupił margrabia Friedrich Heinrich książę Hohenzollern von Brandenburg-Schwedt(21.08.1709-12.12.1788), syn Filipa Wilhelma i Joanny Charlotty von Anhalt-Desau. Mimo utraty Santoka na rzecz margrabiów brandenburskich, do 1793 roku Polska obsadzała urząd kasztelana santockiego- od 1231 roku było ich 61.

SANTOCKIE ZAMKI

W Santoku istniały dwa założenia obronne: zamek górny w Nowym Santoku, oraz zamek dolny w Starym Santoku.

ZAMEK GÓRNY

Zamek górny położony był na wzgórzu, na którym obecnie stoi wieża widokowa z 1936 roku. Pierwsze założenie obronne zbudowane przez Pomorzan na prawym brzegu Warty, pojawiło sie w okolicach X/XI wieku. Zburzony przez Bolesława Krzywoustego gród wyżynny, został w 1244 roku odbudowany przez Barnima I. Zamek będący w 1407 roku w rękach rodu von der Marwitz, został w 1418 roku zdobyty i spalony przez joannitów. Za czasów krzyżackich zamek, pozostający przez okres kilkudziesięciu lat w ruinie, został odbudowany i przekazany w lenno w 1442 roku Ottonowi von der Marwitz. Po powrocie w granice Nowej Marchii znaczenie militarne zamku zmalało. Do XVII wieku w rękach rodu von Rülicke.

ZAMEK DOLNY

Na terenach nizinnych położonych przy ujściu Noteci do Warty, na terenie grodu za czasów pierwszych Piastów mieściła się siedziba kasztelana. Gród zwany Starym Santokiem przechodził z rąk do rąk. W 1238 roku zdobyty przez Pomorzan pod wodzą księcia Barnima I i odzyskany przez Piastów. Wielokrotnie zdobywany przez margrabiów brandenburskich(1265, 1270-1278), w 1296 roku staje się ich trwałą zdobyczą. Za czasów brandenburskich staje się lennem rodów rycerskich, w tym rodu von der Osten. W 1365 roku Dobrogost von der Osten poddał zamek jako lenno królowi Kazimierzowi Wielkiemu. W rękach polskich był do 1370 roku, kiedy Hasso von Wedel z  Krzywnicy, wójt margrabiego Ottona, zdobył zamek i w nagrodę otrzymał Santok i zamek w lenno na okres kilkunastu lat. W 1397 roku joannici otrzymali zamek i Santok w zastaw od cesarza Zygmunta Luksemburskiego. W latach 1418/19 oraz w 1433 roku na krótko w rękach polskich. W 1457 roku baliw joannicki Henryk von Redern sprzedał Fryderykowi II von Hohenzollern zamek za sumę 600 reńskich guldenów. Traci na znaczeniu w XV wieku. Zniszczony, nie odbudowany. Obecnie widoczne cechy grodziska na lewym brzegu Warty.

SARBIEWO /Mückenburg/

Wieś położona w gminie Zwierzyń powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Od XVII wieku istniał folwark należący do miasta Strzelce Krajeńskie. Od samego początku był przez miasto przekazany w dzierżawę. Pod koniec XVIII wieku dzierżawcą był Friedrich Thimme. W tym czasie obok folwarku powstaje wieś. Kolejny dzierżawca Otto Heldberg ok. 1842 roku buduje dwór, zakłada park krajobrazowy. W połowie XIX wieku folwark przekształcony w majątek. Od 1856 roku dobra są w posiadaniu Hermana Schmeisser. Doprowadził do rozkwitu majątek stawiając nowe budynki gospodarcze, cegielnię. W 1912 roku majątek zakupił Fritz Wittkop, by po 6 latach sprzedać dobra kapitanowi w stanie spoczynku o nazwisku Henck. Kolejnym właścicielem był niejaki Stampe. W 1936 roku majątek obejmuje Oswald Schreiber, założyciel i emerytowany dyrektor Instytutu Bakteriologicznego i Serologicznego w Gorzowie Wlkp.(dziś BIOWET).Po II wojnie światowej był własnością Skarbu Państwa. W tym czasie wielokrotnie remontowany i przebudowywany. Od 1994 roku w rękach prywatnych.

Sarbiewo- dwór, ok. Strzelec Krajeńskich

Zespół dworski składający się z dworu, czworaka, stodoły i parku. Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, murowany, parterowy, założony na planie prostokąta. Na osi elewacji ogrodowej czterofilarowy portyk z balkonem i facjatą. Dach naczółkowy. Przy dworze park o charakterze krajobrazowym, założony także w pierwszej połowie XIX wieku.

DSC_0400 DSC_0401 (2)

sarbiewo-1934-lubuskie