BABIMOST /Bomst/

Babimost jako osada powstała prawdopodobnie około 1000 roku. Pierwsza wzmianka pisemna o Babimoście pochodzi z 1257 roku. Później nazwa miejscowości pojawia się wielokrotnie: Babinmost(1329), Babümüst(1329), Bomost(1397), Babimost(1405). Początkowo własność książąt wielkopolskich. Po raz pierwszy Babimost pojawia się w dokumencie Przemysła I, księcia wielkopolskiego z rodu Piastów, który w 1257 roku przekazał wieś cystersom z Obry.  Na okres kilkudziesięciu lat własność książąt głogowskich. Książę głogowski Henryk IV Wierny, syn Henryka III głogowskiego i Matyldy Brunszwickiej, który odziedziczył dzielnicę wielkopolską po śmierci ojca, w 1329 roku przekazał Babimost w posiadanie lenne królowi czeskiemu, Janowi Luksemburskiemu. W 1332 roku ponownie własność królewska, kiedy król Władysław Łokietek przyłączył Babimost do Królestwa Polskiego i ustanowił starostwo niegrodowe. Prawdopodobnie pierwsze prawa miejskie Babimost otrzymał przed 1329 rokiem. W 1397 roku król Władysław Jagiełło ponowił lokację miasta na prawie magdeburskim, później potwierdzane i rozszerzane przez króla Zygmunta Starego.  Powstanie królewskiego urzędu celnego w latach 1524/25 przyczynia się do szybkiego rozwoju miasta. Dalszy rozwój miasta trwa za czasów starosty babimojskiego(połowa XVII wieku), Krzysztofa Żegoty herbu Jastrzębiec, który sprowadził do miasta osadników niemieckich, którzy rozbudowali miasto. Duże straty poniosło miasto podczas potopu szwedzkiego(1655-1660). Po II rozbiorze Rzeczypospolitej Babimost wraz z Ziemią Babimojską znalazł się poza granicami Polski, w państwie pruskim. Dobra królewskie i kościelne przejęte zostały przez szlachtę pruską. Właścicielem Babimostu zostaje generał Koeckritz, który odsprzedał darowiznę rodzinie von Unruh, którzy są w posiadaniu Babimostu do śmierci ostatniego potomka, Hansa Wilhelma barona von Unruh. Po śmierci barona miasto przechodzi na własność rządu niemieckiego

ZAMEK

Poczesne miejsce w systemie obronnym państwa polskiego zajmowały zamki graniczne, najbardziej narażone na działania nieprzyjacielskie. Takim był zamek w Babimoście zlokalizowany na linii obronnej Obry, razem z zamkami w Międzyrzeczu czy Kopanicy. Należy przypuszczać, że budowniczymi zamku byli Piastowie wielkopolscy w XIII wieku. Pierwsza wzmianka o zamku pojawia się w dokumencie z 1257 roku księcia wielkopolskiego Przemysła I. W akcie z 1426 roku gdzie Władysław Jagiełło  zapisuje 140 grzywien na zamku i mieście Babimost Piotrowi „Cordebog de Trzebawie”, czyli Piotrowi Korzbok herbu Korzbok,  pojawia się również informacja o zamku „Castrum, oppidium et tenuta Babimost”. Prawdopodobnie podczas najazdu szwedzkiego, splądrowaniu i spaleniu miasta w 1656 roku przez Szwedów doszło do zniszczenia zamku w Babimoście. Jeszcze w XVIII wieku na planie miasta widoczny był ślad zamku, ok. 300 m na wschód od rynku- może obecnie jest to okolica ulic Zamkowa przechodząca w ulicę Podzamcze?

Babimost 1

PAŁAC

Pod koniec XVIII wieku majątek w okolicy wsi Podmokłe, na przedmieściach dzisiejszego Babimostu należącego od 1798 roku do Anselma Rudolpha von Unruhe z Łęgowa, zostaje w roku 1802 sprzedany hrabiemu Heinrichowi Leopoldowi von Seherr-Thoss. Majątek w szybkim czasie zmienia właścicieli- kolejnym zostaje Peter Friedrich August von Triebenfeld, który z kolei odsprzedaje majątek Friedrichowi Leopoldowi Wildegansowi, właścicielowi Babimostu i Kopanicy. Prawdopodobnie z powodu kłopotów finansowych ostatniego właściciela majątek wystawiony na licytację. Dnia 17 stycznia 1825 roku zostaje zakupiony przez syna byłego właściciela, porucznika Hansa Augusta von Unruhe. W roku 1847 Hans August otrzymuje tytuł barona z pozwoleniem używania przy nazwisku „Bomst”. W 1850 roku poświęca karierę wojskową na rzecz zarządzania majątkiem. W 1854 roku na wzgórzu pośród miejscowych winnic buduje letni pałac w stylu neoromańskim, z wysoka wieżą jako dominantą nad całością, z której roztaczał się piękny widok na okolicę i przepływającą Obrę. W piwnicach pałacu przechowywano wino z miejscowych winnic. Poza tym organizowano polowania i przyjęcia. Dnia 26 kwietnia 1873 roku umiera Hans August von Unruhe-Bomst. Majątek przechodzi na jego najstarszego syna- Hansa Wilhelma, który na cześć swojego ojca nadaje nazwę pałacowi- Augusthohe.

Babin /Babin/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Trzcińsko-Zdrój powiatu gryfińskiego. Początki sięgają średniowiecza. Przez wieki częste zmiany nazwy wsi- Wawin1337, Babbin 1338, Babyn 1392-93, Babin 1472, Sabbin 1499, Babin 1833, Baebin d0 1945. Po raz pierwszy wymieniona w roku 1337. W 1338 roku część ziemi była w rękach Helmbricha Butz, część należała do rodu von Wedel. W 1517 roku jako właścicieli ziemskich we wsi wymienia się rodzinę von der Marwitz. W XIX wieku w Babinie dwa folwarki- jeden należący do majątku Smolnica, którego właścicielem była rodzina von Sydow, drugi do majątku Warnice należącego do rodu von der Osten. Na początku XX wieku majątek o powierzchni 218 ha był w rękach Paula Luttmanna. W 1903 roku jako właściciela majątku wymienia się rodzinę Kock, w 1929 roku rodzinę Mahlkuch.

Wedel (5)

Marwitz (4)

von Sydow

Osten von der

Babin na zach. od Mysliborza- dwor

DWÓR

We wsi resztki założenia dworsko-folwarcznego położone przy drodze Warnice-Piaseczno. Całość składa się z podwórza i budynków gospodarczych. W części północnej stał dwór z niewielkim ogrodem przylegającym do niego. Po przeciwnej stronie stały czworaki dla pracowników.

Babinek /Heinrichsdorf/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Banie powiatu gryfińskiego. Założona prawdopodobnie przez Templariuszy w XIII wieku. Pod koniec XIV wieku wieś należąca do rodziny von Rehberg przechodzi w ręce Petera von Steinwehr(1391). Jako kolejnych właścicieli wymienia się rodzinę von Bandemer. Po wojnie trzydziestoletniej właścicielem wsi zostaje szwed Sparrfeld. Od Sparrfelda majątek zakupuje Cölestin Hoffmann baron von Greiffenpfeil  von Greiffenpfeil. Z tego rodu wymieniony Gustaw Eberhard baron von Greiffenpfeil. W 1804 roku w posiadaniu rodziny von Zitzewitz, ale już w 1809 roku dobra nabył komornik Carl Ferdinand Schultze. W 1835 roku prawdopodobnie z powodów kłopotów finansowych Carl Ferdinand Schultze sprzedaje dobra kupcowi ze Szczecina o nazwisku Michealis, który w tym samym roku w Berlinie sprzedaje majątek niejakiemu Lenke, który majątek zakupił dla syna Wilhelma. Majątek w rękach rodziny Lenke do początku XX wieku. Prawdopodobnie w wyniku małżeństwa córki Wilhelma Lenke z przedstawicielem rodu von Sethe, dobra są w ich posiadaniu do 1945 roku. Do nich należała również Słotnica, obecnie niezamieszkała dzielnica Stargardu.

Rechberg

Steinwehr 2

Steinwehr 1

Bandemer (2)

Zitzwitz

Babinek pow. Gryfino Babinek-pałacBabinek- dwór

ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWO-FOLWARCZNY

Pozostałością zespołu są ruiny pałacu, park krajobrazowy oraz resztki zabudowań folwarcznych.

Plan wsi z 1898 roku.

BACZYNA /Beyersdorf/

Wieś położona w gminie Lubiszyn powiatu gorzowskiego. Wzmiankowana w 1300 roku(Beyerstorp). W tym czasie należała do zakonu cystersów w Mironicach. Ponownie wymieniona w 1337 roku(Beierstorp).  W 1353/54 roku część wsi należy do Betkina von der Ost, część należy do braci Konrada i Henninga von der Marwitz. W latach 1359-1408 własność Wilekina die Horker(1359) i Hansa i Martina die Horker). Od 1473 roku ponownie należy do cystersów z Mironic. Po likwidacji zakonu w 1539 roku własność domeny państwowej w Mironicach, do jej likwidacji w 1874 roku.

WILLA

Przy drodze do Lubna.

Baczysław /Batzlaff/

Miejscowość położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza, ale pierwsza wzmianka pojawia się w 1425 roku. Podzielona była na trzy majątki rycerskie. Od XVI do XIX wieku wieś należała do pomorskiego rodu von Flemming- w XVIII wieku wymieniany Bogislav Ernst von Flemming i jego syn Caspar Sigismund. Po śmierci Caspara Sigismunda w 1759 roku majątek przejmują jego bracia, Julius Gustav i kapitan Franz Friederich von Flemming. Po ich śmierci w 1760 roku majątek otrzymali ich bratankowie: Franz Bernd Johann Sigismund i Julius Friedeirch Wilhelm von Flemming z Buka. Franz Bernd Johann Wilhelm von Flemming w 1772 roku sprzedał majątek A Josua Wilhelmowi von Grell– wzmiankowany w 1804 roku. Majątek B i C należały do Juliusa Friedricha Wilhelma von Flemming z Buka. W 1828 roku prawdopodobnie już po scaleniu wszystkich majątków należały one do wdowy po kapitanie von Wietersheim. W 1851 roku dobra przejmuje brat wdowy, major von Brockhusen z Kamienia Pomorskiego. Majątkiem zarządzał do 1858 roku, do uzyskania pełnoletniości syna zmarłej siostry. Tym samym majątek na krótko ponownie w rękach rodu von Wietersheim. W 1862 roku majątek wraz z dworem jest w posiadaniu Ludwiga Ruchholtz`a. Prawdopodobnie cały majątek został przejęty przez rodzinę Ruchholtz w 1905 roku i w rękach rodziny Ruchholtz pozostaje do 1945 roku. W 1910 roku majątek liczył 234 ha gruntów a w 1928 roku kiedy właścicielem był G.Ruchholtz posiadał majątek wielkości 332 ha gruntów.

DSC_0349 DSC_0351 DSC_0352 DSC_0357 DSC_0360 DSC_0363

DWÓR

Dwór pseudoneoklasycystyczny z początku XX wieku, przebudowany w 1926 roku. Zbudowany na planie prostokąta, kryty dachem dwuspadowym, podpiwniczony. Po 1945 roku przejęty przez PGR, niezamieszkały do lat 60-tych. Od 1966 do 2000 pełnił funkcję szkoły podstawowej. Obecnie w rękach prywatnych, remontowany.

Baczysław 1936r.

Plan wsi z 1936r.

Bądkowo /Bandekow/

Wieś położona w gminie Płoty powiatu gryfickiego. W 1628 roku wieś należała do Philippa von der Osten. Po śmierci Dinniesa Friedericha von der Osten, wdowa w marcu 1716 roku oddała majątek w dzierżawę na 30 lat Jürgenowi Lorenzowi von Kamecke. Dnia 09.09.1727 roku Matthias Conrad von der Osten przejął dzierżawę od wdowy po Jurgenie Lorenzie von Kamecke. Kolejnym właścicielem majątku został syn Matthiasa, Friederich Wilhelm von der Osten. Posiadali dobra do początku XX wieku. W XIX wieku majątek w rękach Carla von der Osten. W 1870 roku ,majątek obejmował 3877 mórg ziemi a w 1879 roku 900,64 ha gruntów. Od 1909 roku do 1945 roku dobra w rękach rodziny von Bismarck-Osten– wymieniony Carl von Bismarck-Osten.

Zachodnia część wsi stanowiła część dworską, szlachecką, wschodnia chłopską. Do dzisiaj zachowały się resztki zabudowy folwarcznej w części południowo-zachodniej.

BAKOWCE

Wieś w II RP położona w gminie Połonka powiatu łuckiego. Obecnie na terenie Ukrainy w rejonie łuckim obwodu wołyńskiego. Położona była w centrum olbrzymich majętności  książąt Lubomirskich. Po rozparcelowaniu majątku Bakowce około 1876 roku zakupił Aleksander Rodziewicz herbu Łuk Napięty, najmłodszy syn Sebastiana i Izabeli z domu Rudzka. Miał dwóch braci: Antoniego ze Skurcza i Stanisława z Zagai. Urodził się w 1837 roku w Ławrowie. Zmarł w 1908 roku przeżywszy 71 lat. W 1866 roku ożenił się z Konstancją Olewińską, dwórką księżnej Lubomirskiej, urodzonej w 1840 roku a zmarłej w 1916. Mieli syna i trzy córki.  Dali początek bakowieckiej linii rodu. Ostatnim właścicielem majątku w Bakowcach do 1939 roku był Aleksander Bączkowski ożeniony z Zofią Raciborską, córką Prof. filozofii Aleksandra Raciborskiego. Aleksander Bączkowski po sprzedaniu majątku Dobrowody w powiecie zbaraskim nabył Bakowce od swojej ciotki Zielińskiej(informacja o ostatnich właścicielach( za którą serdecznie dziękuję) umieszczona za zgodą wnuka Aleksandra, Pana Krzysztofa Bączkowskiego).

Pałac Lubomirskich spłonął przed 1939 rokiem.     

 

 

 

BARDO /Wartha/

Bardo pow. Ząbkowice, dolnośląskie

Miasto gminne położone w powiecie ząbkowickim. Jako osada istniała już w X wieku. Po raz pierwszy wymieniona w 1096 roku. W tym czasie zniszczony przez wojska czeskie. Kasztelanami bardzkimi byli- Sobiesław /1203/, Dzierżko-Peregryn/1223/, Bogusław Jarosławowic/1261/, Jan syn Żerzucha/1269/, Jarosław Mroczkowic z Owiesna/1283/. W 1301 roku teren grodu zakupili cystersii do 1810 roku byli właścicielami miasta. Prawa miejskie Bardo otrzymało w 1322 roku. Do tego roku był polskim grodem granicznym na Śląsku. W 1322 roku leżało w granicach księstwa świdnickiego, w latach 1322-1548 Bardo  w granicach księstwa ziębickiego, w latach 1548-1565 należało do księstwa legnicko-brzeskiego, w latach 1565-1742 w granicach księstwa ziębickiego, w latach 1742-1945 w Królestwie Pruskim  i Niemiec.

Na terenie Bardo-Opolnica znajduje się zespół zameczku myśliwskiego z połowy XIX wieku.

Bardo 1937r.

Plan miasta z 1937 roku.

Bardzlino /Barzlin/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Świeszyno powiatu koszalińskiego. Na początku XIX wieku we wsi dwa majątki: A i B, którego właścicielami była rodzina von Münchow/1804r./- wymieniony Otto Lorenz von Munchow. W latach 1851-1857 majątek w rękach rodziny Neumann. Na początku XX wieku dobra w posiadaniu rodu von Heydebreck/Heidebreck/– wymieniony Konrad Tessen von Heydebreck/1905/, Ilse von Heudebreck/lata 20-te XXw./. Dobra w posiadaniu rodziny do 1945 roku. W ich rękach były również majątki we wsi Niedalino/Nedlin/ i w Mierzymiu/Mersin/.

Munchow

Bardzlino pow.Koszalin, zachodniopomorskie

Heidebreck

 

 

Pozostałością po założeniu dworsko-folwarcznym są resztki parku krajobrazowego oraz budynki gospodarcze.

Screen Shot 181