BARDO /Wartha/

Bardo pow. Ząbkowice, dolnośląskie

Miasto gminne położone w powiecie ząbkowickim. Jako osada istniała już w X wieku. Po raz pierwszy wymieniona w 1096 roku. W tym czasie zniszczony przez wojska czeskie. Kasztelanami bardzkimi byli- Sobiesław /1203/, Dzierżko-Peregryn/1223/, Bogusław Jarosławowic/1261/, Jan syn Żerzucha/1269/, Jarosław Mroczkowic z Owiesna/1283/. W 1301 roku teren grodu zakupili cystersii do 1810 roku byli właścicielami miasta. Prawa miejskie Bardo otrzymało w 1322 roku. Do tego roku był polskim grodem granicznym na Śląsku. W 1322 roku leżało w granicach księstwa świdnickiego, w latach 1322-1548 Bardo  w granicach księstwa ziębickiego, w latach 1548-1565 należało do księstwa legnicko-brzeskiego, w latach 1565-1742 w granicach księstwa ziębickiego, w latach 1742-1945 w Królestwie Pruskim  i Niemiec.

Na terenie Bardo-Opolnica znajduje się zespół zameczku myśliwskiego z połowy XIX wieku.

Bardo 1937r.

Plan miasta z 1937 roku.

Bardzlino /Barzlin/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Świeszyno powiatu koszalińskiego. Na początku XIX wieku we wsi dwa majątki: A i B, którego właścicielami była rodzina von Münchow/1804r./- wymieniony Otto Lorenz von Munchow. W latach 1851-1857 majątek w rękach rodziny Neumann. Na początku XX wieku dobra w posiadaniu rodu von Heydebreck/Heidebreck/– wymieniony Konrad Tessen von Heydebreck/1905/, Ilse von Heudebreck/lata 20-te XXw./. Dobra w posiadaniu rodziny do 1945 roku. W ich rękach były również majątki we wsi Niedalino/Nedlin/ i w Mierzymiu/Mersin/.

Munchow

Bardzlino pow.Koszalin, zachodniopomorskie

Heidebreck

 

 

Pozostałością po założeniu dworsko-folwarcznym są resztki parku krajobrazowego oraz budynki gospodarcze.

Screen Shot 181

BARGÓW /Bergen/

Wieś położona w gminie Torzym powiatu sulęcińskiego. Wzmiankowana w 1350 roku będąc częścią majątku łagowskiego. W późniejszych wiekach historia wsi ściśle związana z historią Sądowa. W południowo-zachodniej części wsi położony był folwark. Majątek należał do właścicieli Sądowa. W 1718/19 roku wg spisu, majątek należał do porucznika Samuela Adolfa von Winterfeld. Kolejnym właścicielem dóbr został burmistrz Fürstenwalde, Johann Christian Fuchs. W 1720 roku wydał za mąż swoją córkę Annę Sophię za pruskiego oficera finansowego Johanna Heinricha Piper(01.01.1680 Karnice(Pom.Zach)- 19.05.1752 Berlin). Johann Heinrich Piper nobilitowany w 1736 roku. W 1735 roku odziedziczył po teściu Sądów i Bargów oraz Rzeczycę. Po jego śmierci dobra dziedziczy syn, Wilhelm Christian von Piper(1732-1811). Od 1828 roku własność rodu von Burgsdorff. W 1836 roku córka właściciela wyszła za mąż za majora w stanie spoczynku Adolfa barona Senfft von Pilsach. Od 1840 roku dobra przechodzą na własność baronów Senfft von Pilsach. W latach 1850-53 majątek Adolfa barona Senfft von Pilsach obejmował 4738 akrów ziemi. W 1857 roku własność majora barona Senfft von Pilscach. W 1879 roku ich majątek obejmował 926,05ha gruntów. W 1896 roku majątek obejmował 926ha gruntów. W 1914 roku majątek obejmował 928ha i należał do Elisabeth baronowej Senfft von Pilsach, z domu hrabianki Finck von Finckenstein, wymienianej w 1903 roku. Dzierżawcą majątku był Gustav Ulrich. W 1929 roku majątek o areale 928ha posiadał Christoph baron Senfft von Pilsach. Posiadali majątek do 1945 roku.

Barkowo /Barckow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Gryfice powiatu gryfickiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1335 roku. W XV wieku lenno hrabiów von Eberstein. W 1600 roku wieś po hrabiach von Eberstein przejmuje rodzina von Heidebreck, od której 12.01.1697 roku majątek zakupił Otto Gustav von Leppel. Współwłaścicielami dóbr byli jego bracia: Joachim Eggert i Jürgen Friedrich. Dnia 06.02.1710 roku wieś zakupił kanonik August von Kowen. Dnia 26.08.1730 roku majątek zakupił Carl Ehrentreich von Strantz(*15.04.1707). W 1775 roku majątek w rękach syna Carla Ehrentreicha, Heinricha Augusta von Strantz(*13.08.1735). Dobra dziedziczy syn jego, August Joseph Wilhelm von Strantz(*27.05.1787). Majątek przejął w 1814 roku po śmierci ojca. Po 1820 roku majątek w posiadaniu rodziny von Bülow. W 1870 roku za ich czasów dobra obejmowały 2328 mórg ziemi a w 1879 roku obejmowały 594,29 ha ziemi. Od początku XX wieku dobra w rękach rodziny von Normann. Wzmiankowany Oskar(1905) oraz Philipp von Normann. Posiadali majątek do 1945 roku. Po 1945 roku przez 2 lata na terenie majątku stacjonowały wojska polskie. Przejęty przez Skarb Państwa. Od 1963 roku Stacja Hodowli Roślin. Obecnie w rękach prywatnych.

W północno-wschodniej części wsi założenie dworskie, w skład którego wchodzi: dwór, zabudowania folwarczne oraz park krajobrazowy.

DSC_0455 DSC_0456 DSC_0457

Barlinek /Berlinchen/

HISTORIA WSI

Miasto położone w powiecie myśliborskim. Założone przez Brandenburczyków w 1278 roku. W latach 1402-1454 należało do państwa krzyżackiego. Ponownie wchodzi w skład Brandenburgii, od 1701 roku w granicach Prus, od 1871 roku. Niemiec. Po II wojnie światowej w granicach państwa polskiego.

Barlinek z lotu ptaka, zachodniopomorskie

PAŁACYK CEBULOWY 

Willa zwana “Pałacykiem Cebulowym” zbudowana w 1908 roku przez rodzinę Dulfer. Po wojnie w pałacu mieściła się szkoła, Komenda Hufca ZHP Barlinek. Obecnie w rękach prywatnych.

Barlinek- willa Dufler, zachodniopomorskie Barlinek- willa nad jeziorem Barlinek, zachodniopomorskie

 

 

 

 

 

Barlinek 1934r.

Plan miasta z roku 1934.

Barnim /Barnimscunow/

Wieś położona w gminie Warnice powiatu pyrzyckiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1240-Villa Konow, kiedy nadana została przez księcia Barnima I biskupom kamieńskim. We wsi istniało 7 majątków(XVIII), w późniejszym okresie scalone w 3 majątki(XIXw.). Wg Berghausa w XV wieku lenno we wsi posiadał Clawes Dosse(van der Dossen), od  XVIII wieku zwani von Dossow. W 1483 roku Heinrich Dosse posiadał lenno w Barnimie. W 1608 roku wzmiankowany Zabel Dosse. Prawdopodobnie lenno rodu Dosse przypadło rodzinie von Papstein.

Barnim A

Lenno rodu von Papstein. W 1718 roku doszło do ugody między braćmi, porucznikiem Hasso Ernstem von Papstein i Jakobem Christophem von Papstein. Po wygaśnięciu męskiej linii w 1738 roku majątek zakupiony przez Friedricha Ernsta Lock z Pyrzyc i jego żony, Ernestine Rosine, z domu Nehmuth. W 1790 roku majątek wykupił Ernst Wilhelm von Papstein. W 1817 roku od wdowy po Ernście Wilhelmie, z domu von Schakensee majątek wykupili: Paul, właściciel majątku D i Kraeyahn, właściciel majątku E. W 1831 roku sądownie majątek traci status majątku rycerskiego.

Majątek B

Stare lenno rodu von Papstein. W 1721 roku po śmierci Petera Ludwiga von Papstein majątek odziedziczyły córki: Frederike Amalie von Schӧning oraz Margarethe Louise von Bork. W 1798 roku majątek zakupił Daniel Schӧnfeld. W 1840 roku sprzedał dobra niejakiemu Willnow. W 1857 roku Willnow sprzedał majątek porucznikowi Carlowi Hermannowi Müller, synowi Augusta Wilhelma Müller, właściciela majątku F.

Majątek C

Stare lenno rodu Bokemann, zwane od 1309 roku van der Boeke. Notowani w Barnimie już w 1302 roku. W dokumentach mowa o nich w 1523 jak i w 1608 roku. W 1715 roku Rüdiger van der Boeke wydzierżawił majątek na 24 lata Dorothei Stange, z domu Rückheim, wdowie po Christianie Stange. W 1740 roku majatek został przyznany w zastaw opiekunom dzieci Christiana Westphala i prokuratorowi Johannowi Davidowi Redtel, który w 1743 roku wykupił zastaw i przejął majątek, by sprzedać go Hansowi Schӧnfeld z Pyrzyc. Ten z kolei scedował majątek na swojego syna, Gottfireda Schӧnfeld. W 1804 roku jako właściciel(dzierżawca) figuruje wdowa po Gottfriedzie Schӧnfeld, wspierana przez najmłodszego syna, Johanna Friedricha Schӧnfeld, który zapisany był w księdze właścicieli majątków w 1828 roku. Prawdopodobnie po 1828 roku sprzedał majątek Thiede, po śmierci którego jego syn w 1842 roku odsprzedaje dobra Gilbert`owi, a ten z kolei odsprzedaje majątek rodzinie von Wedel, która sprzedaje majątek niejakiemu Fechtner`owi. W 1844 roku właścicielem majątku jest Gottlieb Paul, właściciel majątku D i połowy majątku A. Początkowo w testamencie jako spadkobierców wyznaczył krewną, żonę pułkownika Fischer`a, Wilhelminę, z domu Krӓyahn z Berlina, ostatecznie w 1850 roku  majątek przepisał dzieciom komornika Johanna Ludwiga Necker`a.

Majątek D

Majątek D i ½ majątku A to stare lenno rodziny van der Boek, wymienionej w dokumentach z lat 1575-1665. Na początku XVIII wieku własność porucznika van der Boek, po śmierci którego majątek odziedziczył jego jedyny syn, Adam Christoph Friedrich van der Boek, który w 1745 roku wydzierżawił majątek na 30 lat Jacobowi Bütow. Jacob Bütow w 1763 roku przekazał majątek swojemu synowi, Johannowi Jacobowi Bütow a ten przekazał majątek swojemu szwagrowi, Adamowi Christophowi Friedrichowi Paul, któremu w 1771 roku Adam Christoph Friedrich van der Boek przedłużył dzierżawę majątku na kolejne 25 lat.  W 1785 roku majątek w posiadaniu wdowy po Michaelu Paul, Evie Marii z domu Bütow. W 1796 roku z powodu braku funduszy na wykupienie zastawu za majątek, prawnym właścicielem majątku została wyżej wspomniana Eva Maria Paul, później jej syn, Gottlieb Paul, będący w księdze właścicieli majątków z 1828 roku jako właściciel majątku D i ½  majątku A. Bezdzietny Gottlieb Paul przepisał majątek swojej krewnej, Wilhelminie Fischer, z domu Krӓyahn, wdowie po pułkowniku Fischer, będąc od 1849 roku pełnoprawnym właścicielem majątku D i ½ A . W 1862 roku sprzedała dobra żydowskiemu kupcowi Heymann Gerson Heymann.

Majątek E

Majątek stanowił lenno rodu van der Boeke. Na początku XVIII wieku majątek należał do Rüdigera van der Boeke. W 1721 roku wdowa po nim zastawiła majątek na 24 lata dla Christiana Davida Sadewasser, a następnie w 1734 na kolejne 6 lat. W 1751 roku od spadkobierców Christiana Davida Sadewasser zastaw wykupił Adam Christoph Friedrich van der Boeke wraz z żoną Dorotheą Marią, z domu von Flemming. W 1753 roku majątek zastawiony na 30 lat u Davida Bӧhm. Przy braku wykupu zastawu majątek przeszedł na własność Davida Bӧhm, później jego syna, Friedricha Bӧhm. W 1793 roku sprzedał majątek Carlowi Krӓyahn, który figuruje jako właściciel majątku E i ½ A w księdze właścicieli ziemskich z 1828 roku. W 1834 roku sprzedał majątek Gottliebowi Kuhn, który w 1843 roku zapisał majątek swojej córce, Marii Dorothei Caroline Freüde, żonie Ludwiga Freüde. W 1847 roku wydzierżawili majątek swojemu zięciowi, kapitanowi Harnisch.

Majątek F

Majątek był lennem rodu von Billerbeck, wymienionym w 1540 oraz w 1699 i 1714  roku. W 1762 roku ówczesny właściciel majątku F, Hans Ludwig von Billerbeck sprzedał majątek zarządcy Timm, ale transakcja nie została uznana a majątek sądownie przyznano kapitanowi Joachimowi Danielowi von Billerbeck z udziałem w majątku G z ugodą sądową z 1755 roku z wdową po jego jedynym bracie, Hansie Friedrichu von Billerbeck. Po śmierci Joachima Daniela von Billerbeck, od jego spadkobierców majątek wykupuje Anton Ernst von Billerbeck. W 1800 roku majątek F daje w zastaw na 24 lata Ludwigowi Gӓdtke, który odstępuje go niejakiemu Dӧrrig, który około 1824 roku dobra wykupuje i odsprzedaje Augustowi Wilhelmowi Müller, co zostało potwierdzone w księdze właścicieli majątków w 1828 roku.

Majątek G

Majątek był lennem rodu von Billerbeck, wymienioną w dokumentach w 1540, 1699 i w 1714 roku. Hans Ludwig von Billerbeck w 1762 roku sprzedał majątek zarządcy Timm. W międzyczasie majątek przejął kapitan Joachim Daniel von Billerbeck, w 1764 roku sądownie uznany za właściciela majątku G. Po śmierci Joachima Daniela, majątek posiadała jego zona, Sophia Charlotte, z domu Davidsohn. Od niej na 25 lat majątek w zastawie u Joachima Gottharda Bewert i jego żony Christiane Louise, z domu Korth. W 1794 roku sprzedali majątek Georgowi Thiede. W 1819 roku z majątku G wydzielono obszar na nowoutworzony folwark zwany Thiedensfelde. W 1828 roku właścicielem majątku był syn Georga, Friedrich Thiede. Po wygaśnięciu zastawu majątek powraca do rodziny von Billerbeck, która w 1848 roku sprzedała majątek Rudolfowi Pufahl. Około 1850 roku doszło do pożaru. Zniszczeniu uległo wiele budynków majątku, które zostały rozebrane. Część gruntów majątku została sprzedana około 1852 roku Augustowi Wilhelmowi Müller, właścicielowi majątku F. Folwark Thiedensfelde zlikwidowano. W nowym miejscu ówczesny właściciel Rudolf Pufahl założył majątek G  składający się z dworu i budynków gospodarczych. W 1854 roku nowym właścicielem został Hermann von Boltenstern. W 1863 roku posiadłość otrzymała nową nazwę- Waitendorf- Wójcin

Barnim dwor

Barnim pow. Pyrzyce, zachodniopomorskie

Barnim, zachodniopomorskie

 

 

 

 

Barnimie /Fürstenau/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Drawno powiatu choszczeńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337 roku w brandenburskiej “Księdze ziemskiej margrabiego Ludwika Starszego”. W XIV wieku wieś w posiadaniu rodu von Güntersberg. Od XV wieku wieś w rękach możnego pomorskiego rodu von Wedel. W 1800 roku majątek od rodziny von Wedel zakupił Achatz Wilhelm August von Waldow. Rodzina von Waldow posiadała majątek do 1929 roku.

Barnimie - dwór Barnimie pow. Choszczno, zachodniopomorskie Barnimie-dwór

 

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

We wsi założenie pałacowo-parkowe oraz zespół folwarczny. Prawdopodobnie rozbudowany i przebudowany widoczny powyżej dwór. Pozostałością zespołu jest oficyna oraz park. W parku krajobrazowym wiele pomnikowych drzew- tulipanowiec amerykański, dęby szypułkowe, buk purpurowy, choina kanadyjska.

Screen Shot 139

BARNISŁAW /Barnimslow/

Wieś położona w gminie Kołbaskowo powiatu polickiego.  Po raz pierwszy wymieniona w 1185 roku, kiedy należała do Oheima i Nesse Barnislow. W 1243 roku należała do klasztoru cysterek ze Szczecina. W 1530 roku wymieniana rodzina von Elsholtz, później von Eickstedt. Po reformie rolnej nie ma majątku rycerskiego. Na południu wsi znajdował sie folwark- Vw.Leppin założony przez rodzinę Lorenz. W 1864 roku własność rodziny Spierling. Po 1900 roku własność rodziny Kahmann. W 1910 roku majątek liczył 264 ha gruntów. W 1928 roku majątek nadal w rękach rodziny Kahmann liczył 322 ha gruntów. Liczący 322 ha gruntów majątek należał do 1939 roku do Th. Ernst. Pozostałością są resztki zabudowy folwarcznej.

Barnisław, zachodniopomorskie

BARNISŁAWICE /Balbitzow/

Osada leśna położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Powstały folwark w 1749 roku składający się z leśniczówki i farmy owiec. Należał do rady miejskiej w  Golczewie.  Po odłączeniu się od macierzystego majątku w Golczewie utworzono samodzielny majątek o powierzchni 251 ha gruntów. W 1812 roku sprzedany niejakiemu Sperling, który sprzedał majątek rodzinie Gessler. Wg spisu właścicieli z 1862 roku własność Heinricha Augusta Friedricha Steffen, właściciela zamkowego majątku w Golczewie. W 1910 roku majątek państwowy liczący 248,75 ha gruntów a w 1928 roku 260 ha gruntów, w 1939 roku 300 ha.

Nic nie wiadomo czy na terenie znajdowała się siedziba dworska. Prawdopodobnie tak.

Nic nie wiadomo czy na terenie znajdowała się siedziba dworska. Prawdopodobnie tak.

BARNISŁAWIEC /Neu Barnimslow/

Nieistniejący dawny majątek ziemski położony w gminie Kołbaskowo powiatu  polickiego. W XIX wieku powstał majątek ziemski. W 1910 roku właścicielem majątku o powierzchni 235,12 ha gruntów był niejaki Barkusky. W 1928 roku właścicielem majątku o powierzchni 230 ha gruntów był Albert Teutschebein.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

 

Barnówko /Berneuchen/

HISTORIA WSI

Miejscowość położona w gminie Dębno powiatu myśliborskiego. Po raz pierwszy wymieniona w roku 1300 jako Nova Bernowe. W 1317 roku przywilejem margrabiego Waldemara otrzymuje prawa miejskie. W 1328 roku miasteczko jest w rękach rodziny von Wedel. Jako kolejnych właścicieli wymienia się rodzinę von Stegelitz. Od braci Henninga i Bertrama von Stegelitz w roku 1347 roku miasteczko zakupuje rodzina von Mörner. W 1349 roku jako współwłaścicieli miasteczka wymienia się Arnolda i Henninga von Uchtenhagen. W 1374 roku właścicielami miasteczka ponownie ród von Wedel. W 1441 roku Barnówko w rękach rodu von der Kuhmeise. W 1484 roku na krótko miejscowość nadana jako lenno rodzinie von dem Borne. Ponownie powraca do rodziny von der Kuhmeise w 1486 roku wraz ze wsiami Dyszno i Ostrowiec. W 1608 roku Barnówko traci prawa miejskie. W 1648 roku właścicielem wsi zostaje Hans Georg von dem Borne. Rodzina von dem Borne pozostaje właścicielem wsi do 1903 roku. Wymienia się: Gustava von dem Borne(1857), Georga von dem Borne(XXwiek) W 1884 roku córka Maxa, Louise Pauline von dem Borne wychodzi za mąż za Rudolpha von Viebahn. Ich potomkowie noszą nazwisko von Viebahn von dem Borne. Posiadają majątek do końca 1945 roku. Wymienia się Leberechta von Viebahn. Max von dem Borne jako pierwszy sprowadził raki pręgowane z Ameryki Północnej, które wypierają ze środowiska naturalnego inne raki/szlachetnego i błotnego/ ze względu na swoja odporność na niekorzystne warunki środowiska i choroby/jest nosicielem dżumy raczej/.

Wedel

Uchtenhagen

von dem Borne (2)

PAŁAC

W 1780 roku wybudowano pałac, wielokrotnie przebudowywany. Wcześniej założono park, w 1871 założono stawy rybne. Park o powierzchni 44 ha z czego stawy zajmowały 36 ha. W 1945 roku pałac ulega spaleniu.

Barnówko- pałac od strony parku Barnówko, pow. Myślibórz, zachodniopomorskie Barnówko-zachodniopomorskieBarnówko k. Gorzowa

ZAMEK

W XIV wieku w Barnówku istniał zamek, prawdopodobnie wybudowany za czasów ówczesnych właścicieli- rodziny von Wedel. Lokalizacja zamku nie jest znana.

Barnówko 1936, zachodnioppomorskie