Noskowo /Notzkow/

Opublikowany 6 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Sławno powiatu sławieńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w roku 1317. Pojawia się w dokumencie , w którym książęta Bogusław V, Barnim IV i Warcisław V potwierdzają przywileje miasta Sławno. Pojawia się tam Stanislaus de Nossikow, członek rodziny von Prich. Później wieś w rękach rodu von Natzmer. W 1656 roku część dóbr zostało zakupionych przez rodzinę von Zitzewitz, w 1729 roku część dóbr zakupiła rodzina von Kleist. W 1765 roku majątek należał do Friedrich Wilhelm von Zitzewitz. Na początku XIX wieku część gruntów w rękach rodziny von Schwirchow. W 1834 roku majątek zakupiony przez Friedricha Zutz. W 1908 roku majątek odkupiony od rodziny Zutz przez Heinricha hrabiego von Zitzewitz. Ostatnim właścicielem dóbr był Peter Georg von Zitzewitz.

Pałac przed przebudową

Pałac po przebudowie

We wsi założenie pałacowo-parkowe. Pałac zbudowany w połowie XIX wieku przez ówczesnych właścicieli- Wilhelma lub Georga Zutz. Eklektyczny, zbudowany na planie zbliżonym do prostokąta, podpiwniczony, kryty dachem czterospadowym. Na początku XX wieku rozbudowany o wieżę i ryzalit elewacji tylnej. Do założenia prowadzą dwie drogi- jedna asfaltowa, przy której rosną dwa dęby szypułkowe oraz druga, brukowa obsadzona klonami pospolitymi.

Miłogoszcz /Hohenfelde/

Opublikowany 4 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Będzino powiatu koszalińskiego. Była siedzibą rodu von Kameke. W 1788 roku Alexander Friedrich von Kameke sprzedaje swoje dobra za 56.000 talarów Augustowi Ferdinandowi von Wissmann. W 1804 roku majątek w posiadaniu rodziny Mielke(1804). W połowie XIX wieku majątek jest w rękach Alexandra von Thielen. Później dobra przechodzą w posiadanie rodu von der Marwitz-(wymienony Adalbert von der Marwitz), którzy rezydują tu do 1945 roku.

Łoźnica /Cantreck/

Opublikowany 4 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Przybiernów powiatu goleniowskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1317 roku(Kantereke). Początkowo należała do biskupów kamieńskich. W 1426 roku była już własnością Heinricha von Köller z Żychlikowa. Wymieniani w 15 i 16 wieku w dokumentach diecezji kamieńskiej. W 1628 roku mowa jest o 5 działach własnościowych na terenie wsi. W 1735 roku Bogislaw Hennig von Köller przekształcił swoje dobra w alodium. Dwa lata później majątek przejmuje siostrzenica Bogislawa, Maria Helena von Podevils, z domu von Münchow. Po niej dobra w roku 1748 przejmuje jej syn, podporucznik Bogislaw Georg Friedrich von Podewils. Kolejnym właścicielem od 1758 roku był brat Bogislawa, Adrian von Podewils. Od 1760 roku dobra w rękach siostry, Zofii Doroty von Wrede, z domu von Podewils. Po niej dobra dziedziczy jej syn, Alexander Heinrich von Wrede. Z powodu roszczeń o dobra łoźnickie przedstawicieli rodziny von Köller: duńskiego generała piechoty Georga Ludwiga von Köller-Banner oraz trzech synów jego brata, w latach 1780-82 dobra przechodzą w ręce rodziny von Köller. W 1785 roku właścicielem dóbr był Hans Georg Alexander von Köller. W 1804 roku majątek zakupił Ulrich Otton von Dewitz. Po jego śmierci dobra dziedziczy jego syn, Otto von Dewitz. Od 1838 roku majątek ponownie w rękach rodziny von Köller. Właścicielem dóbr został Ernest Matthias von Köller. W 1870 roku majątek obejmował 2173 akrów ziemi a w 1879 roku 1081,16ha gruntów. Dobra pozostają w rękach rodu von Köller do 1945 roku. W 1910 roku właścicielem majątku był George von Köller a dobra liczyły 1010 ha gruntów a w 1928 roku kiedy dobra należały do Hansa Joachima i Georga Alfreda von Köller majątek obejmował 1432 ha gruntów. W 1939 roku majątek Joachima von Köller obejmował 1432 ha gruntów. Ostatnim właścicielem dóbr był Alfred von Köller. Po 1945 roku majątek w rękach Skarbu Państwa, od 1946 roku pod zarządem PGR, od lat 70-tych wchodzi w skład Kombinatu w Przybiernowie.

DWÓR

Późnobarokowy dwór z XVIII wieku, zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, kryty dachem mansardowym, podpiwniczony. Wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany. Po wojnie pełnił funkcję administracyjną oraz mieszkalną. Od lat 80-tych opuszczony, popadł w ruinę. Obok zabudowania gospodarcze oraz park dworski. Do dworu doprowadzająca aleja akacjowa.

Lekowo /Leckow/

Opublikowany 3 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Świdwin powiatu świdwińskiego. W 1321 roku wymieniony Kurt de Lekow, lennik Wedegona von Wedel, do którego należała wieś. Na początku XV wieku wieś należała do niejakiego Michel`a(1423), potem stanowiła dożywocie żony Kurta von Sydow. Później należała do Jakuba von Lekow. W XV wieku wymieniony Konrad von Lekow. W XV wieku część gruntów we wsi należały do joannitów świdwińskich. .Wieś w rękach rodu von Lekow do XIX wieku. Ostatnim z rodu von Lekow był landrat Johann Georg Friedrich von Lekow(1746), zmarły w 1823 roku. W 1831 roku majątek w posiadaniu rodziny von Müller, od 1845 należą do rodziny von Cleve. W 1910 roku dobra należały do Antona von Cleve i liczyły 949,12 ha gruntów. W 1928 roku majątek liczył 984 ha gruntów i należały do Justusa von Cleve.

PAŁAC

We wsi pałac z XIX wieku, neoklasycystyczny, prawdopodobnie zbudowany na fundamentach starszej budowli. W otoczeniu park krajobrazowy o powierzchni 6,0 ha. Obecnie w rękach prywatnych.

Lejkowo /Leikow/

Opublikowany 3 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Malechowo powiatu sławieńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1267 roku. W XIII wieku wieś należała do parafii w Niemicy. W XIV i XV wieku wieś należała do rodu von Ramel, właścicieli Niemicy. W 1433 roku właścicielem części gruntów wsi była rodzina von Lekow. W 1620 roku od Joachima von Ramel wieś zakupuje Joachim von Podewils-Krangen. W 1784 roku właścicielem majątku był Christian Heinrich von Schlieffen. Prawdopodobnie pod koniec XVIII wieku dobra w rękach rodziny von Münchow-wymieniony Bogislav Ernst(1804). Rodzina von Schlieffen odzyskuje majątek od 1857 roku i była właścicielem dóbr jeszcze w 1928 roku.

Jasienica /Jasenitz/

Opublikowany 2 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś będąca obecnie częścią miasta Police, wzmiankowana po raz pierwszy w 1299 roku. W tym czasie była własnością braci von Sparrenfelde. W 1305 roku nadana zakonowi augustianów. W 1635 roku zakon został rozwiązany a majątek przejęli książęta pomorscy. Po śmierci ostatniego z Gryfitów i podziale księstwa ziemie te są pod jurysdykcją Królestwa Szwecji. Sam majątek wraz z pałacem otrzymał namiestnik króla Szwecji, Steno Bielke. W XVIII wieku ta część Pomorza przejęta przez Królestwo Prus. W 1769 roku Fryderyk II przekazał majątek jasienicki swojej byłej żonie Elżbiecie Brunszwickiej. W 1809 roku majątek zakupił von Köller. W 1837 roku właścicielem dóbr został Otto Waldemar Zitelmann. W 1870 roku kiedy majątek posiadała wdowa Zitelmann, z domu Giesebrecht, dobra liczyły 3224 mórg ziemi. W 1910 roku majątek liczący 834 ha gruntów w posiadaniu Pani Zitelmann.

KLASZTOR-ZAMEK-PAŁAC

Klasztor zbudowany w XIV wieku dla sprowadzonych w 1331 roku przez księcia pomorskiego Barnima III zakon augustianów. Początkowo na tzw. Wzgórzu Maryjnym stał kościół. Klasztor wybudowany w stylu gotyckim. Był to budynek dwukondygnacyjny ze skrzydłami tworząc tym samym dziedziniec otwarty ku zachodowi. Klasztor posiadał własne stajnie, wodociąg, szpital, bibliotekę, kościół. Po kasacie klasztoru w 1534 roku pełnił funkcje świeckie: w latach 1543-1583 znajdowało się tutaj kolegium nauczycielskie założone przez Barnima IX, a następnie został przekształcony w książęcy zamek myśliwski. W roku 1635 urządzono w zabudowaniach siedzibę książęcą. Po śmierci ostatniego z Gryfitów budynki klasztorne były nieużytkowane. Część skrzydła gotyckiego klasztoru została przez szwedzkiego rezydenta przebudowana na barokowy pałac. W latach 1769-1775 przebywająca w murach zamku księżna Elżbieta Krystyna von Braunschweig przebudowała budynek w stylu późnoklasycystycznym. Po I wojnie światowej dobra przejęte przez siostry diakonisy, które w pałacu prowadziły przedszkole. W latach 60-tych rozebrano górne kondygnacje a parterowe mury pozostawiono w formie trwałej ruiny.

Dalewo /Dahlow/

Opublikowany 1 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Marianowo powiatu stargardzkiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1374 roku. Początkowo była lennem rodu von Wedel, później wieś podzielona pomiędzy rody von Wedel i von Schönebeck. W 1374 roku część wsi ród von Schönebeck przekazał klasztorowi augustianów ze Stargardu. W 1378 roku cysterki z Marianowa odkupiły część wsi od Henninga Welcoma(Welzow). W XVII wieku nie ma wzmianki o rodzie von Schonebeck na Pomorzu. W 1628 roku mowa o Martenie von Wedel z Dzwonowa oraz Dinies von Wedel z Rosowa posiadający jeszcze gruntu we wsi. W 1684 roku właścicielem majątku był pułkownik Adam Reinhard von Molzahn(Moltzahn, Maltzan). W połowie XVIII wieku ¾ wsi należało do Adama Jürgena von Maltzan, który w 1756 roku liczył sobie 74 lata. Po nim majątek dziedziczy syn, porucznik August von Maltzan. W 1793 roku majątek zakupił Johann Gottlieb Zimmermann, od którego dobra wykupił porucznik Otto Wilhelm Ernst von Below. W 1796 roku odsprzedaje dobra majorowi Gottliebowi Wilhelmowi von Hagen, który w 1798 roku sprzedaje dobra porucznikowi Franzowi Heinirchowi Leopoldowi von Krüger. W 1799 roku majątek zakupił Johann Friedrich Gaewert(Gewert) z Koszewa. W 1828 roku właścicielem był Friedrich Fontanus, w 1832 roku Friedrich Wilhelm Asch. W 1841 roku dobra zakupił kapitan w stanie spoczynku Eduard August Wilhelm Klamann. Kolejnym właścicielem od 1879 roku Ernst Kolbe. W latach 1910-29 majątek w rękach Hermanna Rehrmann. 29-letni Hermann Rehrmann zakupił majątek od Ernsta Kolbe. Dobra liczyły 254 ha gruntów.

DWÓR

ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWO-FOLWARCZNE

Pozostałością po założeniu są resztki parku dworskiego założonego w drugiej połowie XIX wieku oraz budynki gospodarcze.

OCIOSNA /Obramühle/

Opublikowany 27 kwietnia 2016 przez Jerzy Dubiel

Nieistniejąca osada położona w gminie Skwierzyna powiatu międzyrzeckiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1508 roku jako Obersky, później Oberski Młyn. W XVII wieku własność królewska. W 1877 roku dobra obejmowały 235ha gruntów a w 1896 roku majątek o powierzchni 235,66ha gruntów należał do Carla Nickel. W 1905 roku majątek obejmował 235,11ha i należał do wdowy Marie Nickel. W 1907 roku majątek obejmował 234ha i należał do Paula Link. W 1913 roku majątek o powierzchni 190ha należał do Ottona Witte. W pobliżu znajdował się cmentarz z nagrobkiem drogomistrza Heinricha Kallusch. W 2012 była propozycja stworzenia w tym miejscu muzeum pamięci drogownictwa z umieszczeniem zbioru słupów milowych, które znajdowały się w bazie drogownictwa w Skwierzynie.

ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWE

W Ociosnej znajdował się zespół dworski z założeniem parkowym z wykorzystaniem rozlewisk Obry.

Obodrowo /Dikte/

Opublikowany 27 kwietnia 2016 przez Jerzy Dubiel

Nieistniejąca osada położona w gminie Torzym powiatu sulęcińskiego. Prawdopodobnie założona pod koniec XIX wieku. Istniejące przy leśniczówce założenie dworsko-folwarczne, należące do właścicieli Łagowa.

Piaseczno /Neuendorf/

Opublikowany 24 kwietnia 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Banie powiatu gryfińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1281 roku. Początkowo należała do bańskich templariuszy, później do swobnickich joannitów. Od 1680 roku w rękach margrabiów ze Schwedt nad Odrą.

.Budowa dworu? willi? w 1911 roku dla Wilhelma Ulrich`a.

Żytowań /Seitwan/

Opublikowany 19 kwietnia 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Gubin powiatu krośnieńskiego. Od 1280/81 do 1817 roku z niewielkimi przerwami należała do klasztoru w Neuzelle. Wzmiankowana po raz pierwszy w 1370 roku(Sythewin). Wielokrotnie dawana pod zastaw wielu rodom: von Bomsdorf(1421), von Steinkeller(1547-1572), von Maxen(1572, 1581), von Blauen(1587-1602), von Bomsdorf(1615-1626).

We wsi istniał zespół dworsko-folwarczny.

BRZYCZNO /Wilhelminenhof/

Opublikowany 16 kwietnia 2016 przez Jerzy Dubiel

Folwark powstały prawdopodobnie pod koniec XIX wieku, wg innych źródeł pod koniec XVIII wieku(założyciel von Vormann lub von Billerbeck), założony przez właścicieli Nadarzyna, rodzinę Schulze. Do 1905 roku była w rękach rodziny Schulze. W 1910 roku majątek w posiadaniu Maxa Teute. Dobra liczyły 270 ha gruntów. W 1928 roku właścicielem dóbr był Karl Schaeper a majątek liczył 268 ha ziemi. Od 1939 roku do końca II wojny światowej dobra w posiadaniu rodziny Strobell.

projekt i wykonanie: plus1.pl