Wieś położona w gminie Kożuchów powiatu nowosolskiego. Po raz pierwszy Mirocin Średni wymieniany jest w roku 1512, kiedy Hans Ledlaw sprzedaje część majątku Albertowi von Schlichting i jego bratankom, Asmannowi i Albrechtowi. W 1535 roku Asmann von Schlichting sprzedaje swoją część Ernestowi von Dyherrn ze Studzieńca. Od tego czasu ta część Mirocina pozostaje w rękach rodziny von Dyherrn do 1906 roku, do bezpotomnej śmierci ostatniego z mirocińskich Dyherrn`ów, barona Paula von Dyherrn. Po śmierci Albrechta von Schlichtinga jego część Mirocina przejmuje Kaspar von Braun z Drwalewic. Około 1600 roku tą część zakupuje Georg von Dyherrn. W 1907 roku Mirocin Średni nabywa Horst von Falkenhayn, od 1929 roku w posiadaniu rodziny Klammt. Ostatnią właścicielką majątku do 1945 roku była Greta Klammt z domu Schultz.

DWÓR

Dwór obronny wzniesiony w drugiej połowie XVI wieku za czasów von Dyherrnów prawdopodobnie na zrębach starszej budowli wzniesionej przez von Schlichtingów. Rozbudowany w kierunku zachodnim w XVIII wieku. Przy remoncie, przeprowadzonym w początkach XX wieku, wymieniono lico zewnętrzne północnej ściany. Murowany z kamienia i cegły, założony na planie prostokąta, nakryty dachem czterospadowym z powiekami. Była to budowla dwukondygnacyjna, podpiwniczona. Piwnice sklepione kolebką, w przyziemiu pomieszczenie ze sklepieniem krzyżowym, pozostałe nakryte stropami Elewacje otynkowane, ujednolicone w czasie osiemnastowiecznej rozbudowy, ożywione lizenami w narożach i na osi. Dwór znajdował się na niewielkiej sztucznie usypanej wyspie do której prowadził murowany most, znajdujący się naprzeciw głównego wejścia, obecnie zawalony. Całość otoczona parkiem krajobrazowym z XVIII wieku. Po 1945 roku w zarządzie PGR z przeznaczeniem na biura i mieszkania. Od wielu lat nieużytkowany, popadł w ruinę. Obecny stan zachowania zły.

Willa

HISTORIA WSI

Trudno określić powstanie tej części Mirocina. Pierwsza wzmianka pojawia się w 1321 roku i wymieniany jest jako właściciel Waltherius de Herzoginwalde. W latach 1417-1452/1499/ jako Pan na Mirocinie wymieniany jest Hantsche Glawbiss/von Glaubitz/. W tym czasie wymieniana jest również rodzina von Unruh. Po rodzie von Glaubitz prawa lenne otrzymuje od króla Władysława Jagiełły Hans Liedlau/Ledlaw/ z Urazu/Auros/. Od 1512 roku jest w posiadaniu Albrechta von Schlichting. Po podziale majątku za czasów rodziny von Schlichting część majątku po 1535 roku jest w posiadaniu Ernesta von Dyherrn ze Studzieńca/, druga jest w posiadaniu Nickela von Stosch i jego spadkobierców/do 1597 roku/. W 1597 roku Georg von Dyherrn odkupił od rodziny von Stosch pozostałą część Mirocina Górnego. W 1667 roku Georg Albrecht von Dyherrn sprzedaje swoje dobra kuzynom z Chełmka. Mirocin Górny otrzymał Georg Gotthard von Dyherrn. W 1906 roku umiera ostatni z rodu von Dyherrn, Paul. Po nim dobra stają się własnością kapitana Carla von Schell, a już w roku 1937 Juliusa Wilke.

PAŁAC

Ruina pałacu zbudowanego w XVII wieku prawdopodobnie z inicjatywy Georga Gottharda von Dyherrna na zrębach starszej budowli obronnej otoczonej fosą. Wzniósł budowlę na planie litery U, z wewnętrznym dziedzińcem założonym na planie prostokąta, otoczonym krużgankami. Skrzydła boczne połączone były piętrowym łącznikiem. Pałac dwukondygnacyjny nakryty wielospadowym dachem, podpiwniczony. Do pałacu wiodły dwa mosty od strony południowej i zachodniej. Równocześnie z budową powstało założenie parkowe ze stawami.  Przebudowany w XVIII-XIX wieku. W połowie XIX wieku wewnętrzny dziedziniec przykryto szklanym dachem, drewniany krużganek zastąpiono murowanym. Park przekształcono w park krajobrazowy. Uszkodzony w 1945 roku i od tego czasu pozostaje w ruinie. Ocalały mury obwodowe, częściowo do wysokości drugiej kondygnacji.

Po II wojnie światowej w folwarku utworzono PGR. Pałac w latach 50-tych XX wieku znacznie uszkodzony, obecnie w ruinie.