Stara Dąbrowa /Alt Damerow/

Opublikowany 17 lipca 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Wieś gminna położona w powiecie stargardzkim. Po raz pierwszy wymieniona w 1254 roku. Była lennem rodu von Wedel z Krzywnicy/Uchtenhagen/. Część gruntów we wsi rodzina von Wedel w 1421 roku nadała augustianom ze Stargardu. Kolejnym właścicielem wsi była rodzina von Maltzahn. W 1713 roku dobra są w rękach Wolfa Christopha von Blankensee. Po nim dobra odziedziczył Jerzy Krzysztof von Blankensee. Część gruntów we wsi należała do rodziny von Lenz. W 1747 roku majątek w rękach kapitana Johanna Albrechta von Laurens, który zakupił również ziemie rodziny von Lenz. Majątek odziedziczyła córka Johanna, Albertyna Dorota, zamężna za kapitanem Johannem Friedrichem von Schwichow. W 1828 roku właścicielem dóbr jest rodzina von Reibnitz. W 1853 roku Friedrich Wilhelm Sigismund von Reibnitz sprzedaje majątek Karlowi Hermannowi Runge. W 1928 roku właścicielem majątku był Erich Müller, a majątek liczył 448 ha gruntów. Prawdopodobnie byli właścicielami majątku do 1945 roku.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

W zachodniej części wsi położony zespół dworski składający się z: dworu, zabudowań gospodarczych oraz parku krajobrazowego o powierzchni 4,75 ha. Dwór z XVIII wieku, przebudowany na początku Xx wieku. Zbudowany na planie prostokąta. Po 1945 roku na terenie majątku utworzono PGR a dwór wykorzystany na biura i mieszkania pracownicze.

NOWA DĄBROWA /Neu Damerow/

Opublikowany 16 lipca 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Stara Dąbrowa powiatu stargardzkiego. Początki sięgające średniowiecza pomimo wzmianki, która pojawia się dopiero w XV wieku. Była lennem rodu von Wedel. We wsi dwa majątki A i B. Majątek A w 1683 roku należał do Adama Henryka von Kameke i a majątek B do Melchiora Henryka von Wedel. W tym samym roku właścicielem zostaje Adam Reinhard von Moltzahn. Majątek dziedziczy syn Adama Reinharda, Adam Jürgen ze Starej Dąbrowy. W 1784 roku dobra A są w rękach wnuka Adama Reinharda, Ernesta Augusta von Moltzahn. W 1764 roku Juliusz Henryk von Wedel sprzedaje swoją część majątku A wdowie po Adamie Jürgenie von Moltzahn- Dorocie z domu von Schӧning. W 1788 roku majątek A jest w rękach Jana Gottlieba Zimmermann. Majątek B należał do rodu von Wedel. W 1744 roku należał do Melchiora Felixa von Wedel. Po 1784 roku właścicielem majątku B jest Kaspar Henryk von Mellentin, który już w 1789 roku jest w posiadaniu Jana Gottlieba Zimmermann, który scalił dobra A i B. W 1804 roku dobra dziedziczy córka Jana, Wilhelmine Henrietta i jej mąż Franz Jacob Hacken. Od 1828 roku dobra zakupili synowie chłopa z Nosowa, Carl August i Wilhelm Friedrich Hermann Spiegel. Kolejnym właścicielem dóbr jest rodzina Rieck(1905)- w 1910 roku właścicielem jest Paul Rieck a majątek liczył 502 ha gruntów. Od 1910/11 roku należy do Ernsta Erdmann, po 1920 roku do męża córki Erdmann`a, dr Zinzow. Wg Księgi Dóbr i ich właścicieli z 1928 roku we wsi dwa majątki- jeden należał do Pani Hedwig Erdmann i liczył 502 ha gruntów, drugi należał do Augusta Radtke i liczył 75 ha gruntów.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

W południowo-wschodniej części wsi położony jest zespół dworski, na który składa się: dwór, zabudowania folwarczne oraz park krajobrazowy o powierzchni 7, 2 ha. Dwór z lat 70-tych XIX wieku, zbudowany w stylu neoklasycystycznym na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, z oficyną. Wejście główne poprzedzone gankiem.

ŻYDOWO /SIEDE/

Opublikowany 16 lipca 2016 przez Jerzy Dubiel

Miejscowość położona w gminie Barlinek powiatu myśliborskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1295 roku/villa Sydowe/. Wielokrotnie jeszcze wymieniana w latach późniejszych-Sydow(1337), Zydow(1418), Sidow, Sydow(1564), Siede(1944). Nazwa wsi pochodziła od rodu von Sydow, do którego wieś należała(1272-95). W 1295 roku margrabia Albrecht podarował wieś cysterkom z Pełczyc. Świadkiem tej darowizny był Heinrich de Sydow. Po reformacji dobra cysterek stanowią domenę państwową. W latach 1571-1700 wieś w posiadaniu możnego rodu von Waldow z Pełczyc. Później dość częste zmiany właścicieli: von Kalckreuth(2 połowa XVIIw.), von Kӧthen(1710-1713), Marcin Centenius(1718), von Blankensee(XVIIIw.). W 1809 roku majątek stanowi domenę państwową w Pełczycach. W 1828 roku majątek w posiadaniu rodziny von Oppen. Kolejnymi właścicielami dóbr zostają rodziny: von Dondorff(1842), Zoller(1857). W 1874 roku majątek zakupił generał-porucznik Friedrich Wilhelm Ludwig von Wittich(15.10.1818-02.10.1884). W 1863 roku ożenił się z Johanną Albertiną Luise Anną Hiller von Gärtringer(ur.1833). W 1883 roku córka jego, jedynaczka poślubiona została przez Otto von Kalckstein z Wogau w Prusach Wschodnich. Majątkiem do początku XX wieku zarządzała wdowa po generale. Majątek pozostawał w rękach rodziny von Kalckstein do 1945 roku. Ostatnim właścicielem dóbr był Ludwig von Klackstein(22.12.1886-27.03.1945).

Rodzina von Kalckstein była skoligacona z słynnym Krystianem Ludwikiem von Kalkstein-Stolińskim(1627-1672), polskim pułkownikiem i dziedzicem z Wogau koło Iławy Pruskiej.

Kalcksteinowie herbu Kos

Trudno ustalić skąd pochodzi rodzina von Kalckstein. Część autorów wywodzi ich z Tyrolu, skąd mieli przybyć w XIII wieku do Brandenburgii, a stamtąd do Prus. F. Schmitt wywodzi ich od pruskiej rodziny Thessyn, której jedna gałąź zwała się Wapel-Waplowie z Waplewa. Ci z kolei podzielili się na szereg innych gałęzi w XV wieku- von Rossen, von Rabe, von Kalckstein. Z kolei wg T.Żychlińskiego i Kneschke`go pierwszy w rodu miał pojawić się na terenie Prus w XV wieku. Od zakonu krzyżackiego otrzymał dobra Wogau koło Pruskiej Iławy. Od swych dóbr przybrali różne polskie nazwiska- Kalckstein-Stolińscy, Kalckstein-Osłowski, Kalckstein-Kobyliński. Należy wymienić również linię śląską, baronowską gałąź rodu żyjącą w Czechach i na Śląsku. Najsłynniejszy Krystian Ludwik von Kalckstein-Stoliński herbu Kos był synem Albrechta(1592-1667), brandenburskiego generała-porucznika, starosty oleckiego, przywódcy opozycji stanów Prus Książęcych przeciw elektorowi Fryderykowi Wilhelmowi, zwanego w historiografii niemieckiej duszą intryg i spisków, zwolennika zwierzchnictwa Rzeczypospolitej nad Prusami Książęcymi. Albrecht von Kalckstein w 1625 roku ożenił się z Marianną von Wiedebach. Miał z nią dwóch synów: Krystiana Ludwika i Krzysztofa Albrechta oraz trzy córki zamężne za: von Keller`a, von Kleist`a i Loebel`a. Krzysztof Albrecht ożenił się z Agnieszką von Lehwald. Miał z nią dwóch synów i dwie córki. Krystian Ludwik von Kalckstein-Stoliński ożenił się w 1656 roku z Marią Elżbietą von Kittlitz(1639-1698). Miał z nią sześciu synów i dwie córki. Po skonfiskowaniu dóbr uciekł do Polski i przebywał na dworze króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Po porwaniu go podstępnie w Warszawie przez ludzi elektora pod dowództwem Eusebiusa von Brandt, torturowany i ścięty w Kłajpedzie w 1672 roku. Na kanwie jego życiorysu powstał serial „Czarne chmury” oraz powieść „Buntownicy” Eugeniusza Paukszty.

ZESPÓŁ DWORSKI

Dwór zniszczony w czasie działań wojennych, rozebrany w 1970 roku. Pozostałością po założeniu jest zaniedbany park krajobrazowy z aleją starych klonów prowadzącą do jeziora oraz resztki zabudowy folwarcznej. Grobowce rodziny von Kalckstein leżały na wzgórzu, w widłach dróg do Chrapowa i Niepołcka

BOGUSZYCE /Burghagen/

Opublikowany 4 lipca 2016 przez Jerzy Dubiel

Osada położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Przy drodze Dobropole Pyrzyckie-Pomietów pozostałości po założeniu folwarcznym- dwa opuszczone budynki gospodarcze z połowy XIX wieku.

Pełczyce /Bernstein/

Opublikowany 3 lipca 2016 przez Jerzy Dubiel

Miasto gminne położone w powiecie choszczeńskim. Początkom miasta, którego historia sięga X-XII wieku dał gród obronny założony na wyspie jeziora Panieńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1240 roku. W tym czasie należała do Polski. Około 1260 roku rycerze księcia pomorskiego, bracia Lippold II i Teodoryk von Behr nadali osadzie prawa miejskie. Około 1280 roku Pełczyce zostały zajęte przez margrabiów brandenburskich Ottona V, Ottona VII i Albrechta III. W 1290 roku część Pełczyc tzw. Nowe Miasto zostało podarowane klasztorowi cysterek. W 1298 roku Albrecht III sprzedaje Ziemię Pełczycką Ottonowi IV, Konradowi i Janowi IV. Od 1315 roku Pełczyce są w posiadaniu księcia pomorskiego Ottona I. W 1348 roku książę Barnim III nadaje Ziemię Pełczycką swojej żonie Agnieszce w dożywocie jako wdowi majątek, którym zarządzała rodzina von Wedel. Od około 1414 roku Pełczyce należały do Zakonu Krzyżackiego. Podczas wojny pomorsko-brandenburskiej w 1478 roku miasto zostało zdobyte przez elektora brandenburskiego Albrechta Achillesa, spalone i zburzone. Właścicielem miasta zostaje marszałek elektora, Jerzy von Rӧlicke. W 1485 roku Pełczyce są w zarządzie rodziny von Waldow z Lubniewic. W 1537 roku rodzina von Waldow przejmuje dobra cysterek po ich sekularyzacji, od 1571 roku posiadając je na własność. W 1728 roku Fryderyk Wilhelm I odkupuje Pełczyce od rodziny von Waldow, nadając Pełczycom statut miasta królewskiego.

GRÓDEK OBRONNY

Na cyplu jeziora Panieńskiego, do którego prowadzi ulica Zamkowa znajduje się grodzisko kształtu owalnego o wymiarach 30x70m, wyniesiony ok. 3m nad taflę jeziora, którego zarysy widoczne dość wyraźnie do dzisiaj. Założone zostało przez Ludolfa de Berensteyn a funkcjonowała do przełomu 1279/80.

ZAMEK

Lennik księcia pomorskiego Ottona I wznosi zamek, o którym mowa jest w dokumencie z 13.03.1321 roku. Po jego zniszczeniu wzniesiono nowy zamek mieszczący się na wschód od miasta nad jeziorem Pełcz. Otoczony był wysokim murem obwodowym, z domem mieszkalnym oraz cylindryczną wieżą. Zniszczony w 1478 roku przez wojska elektora brandenburskiego Albrechta Achillesa. W 1600 roku zamek uległ przebudowie w stylu renesansowym przez rodzinę von Waldow. Zniszczony podczas wojny północnej, w 1728 roku sprzedany przez Krzysztofa von Waldow skarbowi królewskiemu. Do połowy XVIII wieku ruiny zamkowe całkowicie rozebrane. Na terenie zamkowym w XIX wieku wzniesiono budynek , mieszczący obecnie siedzibę parafii przy ulicy Kościelnej.

DWÓR

Po założeniu konwentu cysterek na stromym brzegu jeziora, naprzeciwko gródka-grodziska powstał klasztor, który po sekularyzacji dóbr klasztornych przejęty został przez rodzinę von Waldow. Z budynków klasztornych powstał folwark. Główny budynek-dwór częściowo przebudowany w stylu renesansowym(skrzydło zachodnie). W 1744 roku z dawnych dóbr klasztornych utworzono siedzibę urzędnika królewskiego i generalnego dzierżawcy, która istniała do 1929 roku.

WILLA DRENSCH i RÖDER

WIERZCHNO /Berndtshӧhe/

Opublikowany 3 lipca 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Pełczyce powiatu choszczeńskiego. We wsi założenie dworsko-folwarczne, prawdopodobnie założone w drugiej połowie XVIII wieku(na chorągiewce wiatrowej znajdującej się na budynku dawnego gołębnika data 1764). Na całość założenia składa się: dwór, rządcówki, budynek dawnego gołębnika, zabudowania gospodarcze skupione wokół podwórza oraz park krajobrazowy. Nic nie wiadomo o właścicielach majątku. Po 1945 roku własność Skarbu Państwa. Do lat 90-tych PGR. Obecnie własność prywatna. Dwór z drugiej połowy XIX wieku zbudowany na planie prostokąta, podpiwniczony, kryty dachem dwuspadowym. Wejście główne zaakcentowane pseudoryzalitem z tympanonem.

Borkowo /Borkow/

Opublikowany 26 czerwca 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Malechowo powiatu sławieńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1267 roku. W XIII wieku należała do Borka, kasztelana kołobrzeskiego. Pod koniec XIII wieku sprzedana Ludemarowi z Sulechowa, który podarował wieś klasztorowi bukowskiemu, co zostało potwierdzone w 1302 roku oraz w 1304 roku przez syna Ludemara, Więcka. W późniejszym okresie należała do rodu von Manteuffel, który w 1530 roku sprzedał wieś rodzinie von Natzmer. Na początku XVIII wieku dobra w posiadaniu Oldwiga Adolpha von Natzmer. Umiera bezpotomnie. Dobra dziedziczy siostra zmarłego, Barbara Eleonora von Stojentin. Po jej śmierci majątek przypada jej córce, Elisabeth Jadwiga von Tetlow, żonie Ewalda Christiana von Tetlow. W XIX wieku dobra ponownie w rękach rodu von Natzmer. W 1884 roku właścicielem majątku był Carl Oldwig von Natzmer. Majątek należał do rodu von Natzmer do 1927 roku. Źle zarządzany przez Hansa von Natzmer majątek zbankrutował. W 1910 roku majątek liczył 694 ha gruntów. W 1928 roku dobra zakupuje Towarzystwo Kupieckie ze Sławna. W 1929 roku jako właściciel dóbr borkowskich wymieniony jest Dr Friedrich Wilhelm Gaertner a majątek liczył 757 ha gruntów. Kolejnym właścicielem dóbr zostaje lekarz weterynarii Paul Kusanke. Całość z założeniem dworsko-parkowo-folwarcznym liczyła wtedy 460 ha. Był ostatnim właścicielem majątku do 1945 roku. Po 1945 roku majątek jest własnością Skarbu Państwa i na jego terenie utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne.

Za wsią na skraju lasu megalityczny grobowiec, prawdopodobnie jedyny grób korytarzowy na terenie Polski liczący sobie 5 tysięcy lat.

Z wsią Borkowo związane są też dwie ciekawe historie.

W grudniu 1388 roku doszło do porwania księcia Geldrii, Wilhelma. Wilhelm książę Geldrii i spadkobierca księstwa Jülich był gościem Zakonu Krzyżackiego i wielkiego mistrza Konrada Zöllern von Rotenstein. Wrogo nastawieni do zakonu i do margrabiów brandenburskich panowie pomorscy podpisali w 1388 tajny układ z królem polskim Władysławem Jagiełłą, na mocy którego mogli przeprowadzać działania dywersyjne. Jednym z nich było porwanie księcia Wilhelma. Dokonali tego Eckhard von dem Walde, właściciel Złocieńca, Maciek Bork ze Strzemiela, właściciel pobliskiego Borkowa i Hennig von Wedel właściciel Mielna pod Łobzem oraz części Złocieńca.

Druga historia dotyczy związków Renate Louise Mechthild von Natzmer, urodzonej w Borkowie 09.06.1898 roku z polskim wywiadem. Po wyjeździe z Borkowa w wieku 18 lat do Berlina podjęła pracę jako pielęgniarka. W 1924 roku wyszła za mąż za Kurta Bodewig, z którym rozwiodła się w 1926 roku. Podjęła pracę w Wydziale VI Inspekcji Ministerstwa Reichswehry w okresie Republiki Weimarskiej oraz w początkach III Rzeszy. W listopadzie 1928 roku podjęła współpracę z polskim wywiadem w Berlinie zwerbowana dzięki pomocy Irene von Jena przez Benitę von Falkenhayn, współpracowniczkę i kochankę asa polskiego wywiadu majora Jerzego Sosnowskiego. Początkowo major Jerzy Sosnowski i Renate von Natzmer również byli kochankami. Dzięki dostarczonym dokumentom przez Renate i przez Irene władze polskie poznały szczegóły tajnej współpracy wojskowej Niemiec i ZSRR. Siatka została rozbita w lutym 1935 roku. Major Jerzy Sosnowski i Irene von Jena otrzymali karę dożywotniego więzienia. Benitę von Falkenhayn i Renate von Natzmer skazano na karę śmierci przez ścięcie toporem. Karę wykonano na dziedzińcu więzienia Plötzensee w Berlinie, w poniedziałek, 18 lutego 1935 roku o godzinie 6.00 rano.

http://www.jerzysosnowski.info/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=3&Itemid=8

ZAŁOŻENIE DWORSKO-FOLWARCZNE

Pozostałością po założeniu dworsko-folwarcznym jest park krajobrazowy o powierzchni 5,13 ha, oraz zespół zabudowań folwarcznych. Po dworze rozebranym po 1945 roku pozostały schody prowadzące do niego. Całość założenia położona jest w południowo-zachodniej części wsi.

Skibno /Schübben/

Opublikowany 24 czerwca 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Sianów powiatu koszalińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1275(Schiben, Sciben). Później pojawia się w latach 1303(Schebene), 1308(Sciben), 1780(Schübben). Do XVIII wieku była własnością pomorskiego rodu von Heydebreck. W 1704 roku majątek zakupił hrabia von Schwerin. W 1741 roku ponowna zmiana właściciela- jest nią rodzina von Grumbkow, która już w 1763 roku sprzedaje dobra rodzinie von Hirach. Od początku XIX wieku częste zmiany właścicieli majątku. W 1804 roku dobra są w posiadaniu rodu von Kleist-wymieniony Gnomar von Kleist. Prawdopodobnie przez małżeństwo z hrabianką von Klest(1841) dobra przechodzą w ręce hrabiów von Prebendow-Przebendowskich. Przez małżeństwo Veroniki hrabianki von Prebendow-Przebendowskiej/przełom XIX/XX wieku/ dobra są w posiadaniu rodu von Heyden(1905). W 1926 roku majątek jest własnością rodziny Voges a ostatnim właścicielem do 1945 roku był Herman Voges. Majątek liczył 1971 ha gruntów.

ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWE

We wsi w otoczeniu parku stoi parterowy dwór z końca XIX wieku, zbudowany na planie prostokąta z użytkowym poddaszem. W pobliżu budynki gospodarcze oraz park krajobrazowy o powierzchni 2,7 ha.

Żeńsko /Schönfeld/

Opublikowany 21 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Wierzchowo powiatu drawskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337 roku jako wieś z dworem i była własnością rodu Bruthow(von Güntersberg). We wsi dwa założenia dworskie. Wykształcone prawdopodobnie na początku XX wieku z dużych gospodarstw chłopskich aczkolwiek na mapie z lat 80-tych XIX wieku widoczne zarysy majątków. W 1914 roku mowa o dwóch majątkach .

ZAŁOŻENIE DWORSKIE I

Początkowo majątek należał do Johannesa Chrestin. W latach 30-tych XX wieku dobra w rękach Pani Stork- Worms. Dwór nie istnieje.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE II

Dobra początkowo należały do Oscara Hartmann. W latach 30-tych XX wieku w posiadaniu Waltera Busse. Dwór zachował się. Do majątku II należał niewielki majątek Richtershof. Obecnie miejscowość nie istnieje.

Stare Drawsko /Alt Draheim/

Opublikowany 15 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Czaplinek powiatu drawskiego. W 1290 roku książę Wielkopolski Przemysł II nadaje ziemię drawską templariuszom. Zakon templariuszy tworzy tu komandorię z siedzibą w Czaplinku. Na mocy bulli papieża Klemensa V z 1312 roku następuje likwidacja zakonu a majątek przejmuje zakon joannitów. W tym czasie ziemia drawska zajęta była przez Askańczyków. Od 1345 roku powraca do joannitów. Celem ochrony ziem stawiają dwa zamki drewniane: w Drahimiu i Machlinach. Po zamku w Machlinach nie pozostał żaden ślad. Na miejscu słowiańskiego grodziska plemienia Drawian w latach 1360-66 zakon joannitów zbudował warowny zamek Drahim. Po zakończeniu budowy zamek stał się stolicą baliwatu a w 1368 roku zostaje przyłączony do Polski. Zakon joannitów starał się uniezależnić od króla polskiego, prowadził własną politykę, fałszował na dużą skalę monety polskie, księstw pomorskich, śląskie, krzyżackie. W 1407 roku Władysław Jagiełło zdobywa zamek i tym samym kończy kilkudziesięcioletni okres niezależnej, antypolskiej polityki zakonu. Po przepędzeniu joannitów zamek stał się siedzibą polskiego starosty grodowego. W 1422 roku zostaje nim Jan von Wedel mianowany na to stanowisko decyzją króla Władysława Warneńczyka. Podczas wojny trzynastoletniej z Zakonem Krzyżackim funkcję tę sprawował Sędziwój Czarnkowski z Człopy. Po wojnie trzynastoletniej Drahim traci na znaczeniu strategicznym. Przez następne 200 lat twierdza pełniła rolę siedziby drahimskiego okręgu administracyjnego. Podczas potopu szwedzkiego król Polski Jan Kazimierz oddał zamek w zastaw elektorowi brandenburskiemu, czemu przeciwstawił się hetman Stanisław Rewera Potocki, ówczesny starosta drahimski. Po śmierci Potockiego w 1668 roku Brandenburgia odbiera zamek siłą i była w jego posiadaniu do I-go rozbioru Polski. W 1758 roku pożar zamku rozpoczął upadek twierdzy. Pod koniec XVIII wieku na terenie zamku mieściło się biuro pruskiego urzędu podatkowego. W 1784 roku część zniszczonych murów rozebrano z użyciem materiału z rozbiórki na budowę miejscowego kościoła. W 1818 roku ruinę sprzedano prywatnemu właścicielowi. W XIX oraz w okresie międzywojennym XX wieku prowadzono na zamku prace zabezpieczające. W latach 1963-68 prowadzono na terenie zamku badania archeologiczne oraz zabezpieczające. W latach 90-tych zakupiony przez prywatnego właściciela.

Słotnica /Schlötenitz/

Opublikowany 8 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

HISTORIA WSI

Nieistniejąca wieś, obecnie niezamieszkana dzielnica Stargardu, do 1993 roku samodzielne osiedle żołnierzy radzieckich. Po raz pierwszy wymieniona w 1305 roku(Slotenitz). W XVI i XVII wieku część wsi należała do rodu von Hindenburg, część do rodziny von der Zinne. Część wsi była w posiadaniu rodziny von Güntersberg a po jej wymarciu(1665) dobra przeszły na rodzinę von Suckow. Z rodziny von Suckow wymieniony Christoph Friedrich von Suckow, zmarły w 1734 roku. W następnych wiekach wielokrotna zmiana właścicieli majątku. W XVIII wieku wymienia się rodzinę Steobanus(1756), rodzinę von Petersdorff– wymieniony Bernd Friedrich von Petersdorff(1756). Na przełomie XVIII i XIX wieku właścicielem majątku była rodzina Ruth(1804), w późniejszych latach rodzina Wackerow(1860-62). Na przełomie XIX i XX wieku dobra w rękach rodziny Lenke(1905). Ostatnim właścicielem majątku do 1945 roku była rodzina von Sethe– wymieniony Berthold von Sethe.

Pozostałością po założeniu są resztki parku krajobrazowego.

Piaseczno /Pätzig/

Opublikowany 6 maja 2016 przez Jerzy Dubiel

Wieś położona w gminie Trzcińsko Zdrój powiatu gryfińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337 roku. W tym czasie wymieniony Dietrich de Tost-Dosse. W pierwszej połowie XV wieku właścicielem wsi jest Heinrich Dosse(Henrich von Dossow). W 1484 i 1490 wzmiankowany Claus von Dosse(Dossow) oraz Nicolaus jako patron kościoła w Piasecznie. W XVII wieku dobra są nadal w rękach rodziny von Dossow. Około 1700 roku majątek zakupiony przez rodzinę von Jagow, który w 1716 roku zostaje przez Otto Christopha von Jagow sprzedany Carlowi Ludwigowi von Platen. W 1828 roku dobra są na krótko posiadaniu rodziny von Rothenburg, by ponownie stać się własnością rodu von Platen. W roku 1864 Hartwig von Platen sprzedaje majątek Ludwigowi Gustawowi von Winterfeld z Damerow a w majątku zamieszkał jego jedyny syn, Karl Ludwik Detlef von Witnerfeld. Po jego śmierci w 1874 roku dobra dziedziczy młodszy syn, którego córka, Louise Amalia Ida zamężna za Hansa von Ploetz przejmuje majątek po śmierci ojca. Z powodu bankructwa Hans von Ploetz był zmuszony sprzedać dobra i w 1885 roku majątek zakupił von Wedemeyer z Tuczna. Ostatnim właścicielem dóbr do 1945 roku był Hans von Wedemeyer i jego żona Ruth.

Pozostałością po założeniu są resztki parku oraz budynki gospodarcze.

projekt i wykonanie: plus1.pl