

Wieś położona w gminie Krzeszyce powiatu sulęcińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1249 roku, kolejny raz w 1336 roku. W 1490 roku jako właścicieli wsi wymienia się rodzinę von Waldow. W 1593 roku dobra są w rękach Caspra von Waldow. W 1682 roku wieś na 30 lat oddana w zastaw rodzinie von der Marwitz i radcy Weitzmann. W 1699 roku majątek przejęła rodzina von Tarritzky. W 1715 roku oraz wg spisu majątków w 1718/19 dzierżawcą majątku była wdowa von Werbelow, zamieszkała w Berlinie. Właścicielem był Kaspar Adam von Waldow z Jarnatowa. W 1724 roku mowa o rodzinie von Bredow– w kościele owalna tablica upamiętniająca Siegmunda Gottfrieda von Bredow(1649-1721). Rodzina von Bredow posiadała majątek jeszcze w 1740 roku. W latach 40-tych XVIII wieku majątkiem zarządzał Siegmund Gottfried von Bredow. Carl Adam von Waldow z Jarnatowa w testamencie zapisał swoje dobra na rzecz sierocińca w Sulechowie(1747). W latach 1850-53 majątek obejmował 756 akrów ziemi. W 1879 roku majątek obejmował 1335ha i dzierżawiony był przez niejakiego Wandrey. W 1914 roku majątek obejmował 1379ha i należał do Waisenhaus in Züllichau. Był w tym czasie dzierżawiony przez Johanna Wandrey. Majątek do sierocińca należał jeszcze do lat 30-tych XX wieku. W tym czasie dobra były dzierżawione przez Alfreda Heering. W 1929 roku własność Padagogium und Waisenhaus In Züllichau, dzierżawca Alfred Heering(1378ha).
W północnej części wsi zachował się były majątek dworski, w skład którego wchodzi: dwór prawdopodobnie z końca XIX wieku oraz zabudowania gospodarcze.
Miasto gminne położone w powiecie łobeskim. Po raz pierwszy wymieniony w 1255 roku. Od XIII wieku połowa miasta należała do rodu Borków-von Borcke, druga do rodu von Vidant. Prawa miejskie posiada od 1288 roku. W 1441 roku książę pomorski Eryk I przekazał całe miasto rodzinie von Borcke. Resko stało się miastem prywatnym rodziny von Borcke do 1808 roku.
Wieś położona w gminie Radowo Małe powiatu łobeskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. Była lennem rodu von Borcke. W XVII wieku właścicielem dóbr i fundatorem kościoła był Filip Georg von Borcke. W 1668 roku dobra posiada Franz Joachim von Borcke. Kolejnymi właścicielami z rodu von Borcke byli: w 1692- Franz Heinrich, w 1744- Georg Phillipp, w 1771- Georg Friedrich. W 1789 roku majątek stał się własnością Johanna Georga von Loeper, ale w 1793 ponownie w rękach rodu von Borcke – właścicielem jest Ernst August Phillipp von Borcke-Kankelfitz. W 1798 roku dobra posiada Phillipp Johann Georg von Borcke. Od 1803 roku na kilkanaście lat w rękach rodu von Schmude– wymieniony Christian Friedrich. Od 1828 roku właścicielem jest Georg Friedrich Ludwig von Borcke. Kolejni właściciele z tego rodu: w 1837 roku- Ludwig Albert von Borcke-Bonin, 1857- Louise, 1871- Georg, 1883- Erich, 1921- Ulrich von Borcke. W 1910 roku dobra liczyły 492,01 ha gruntów a w 1929 roku 503 ha gruntów.
W północno-wschodnej części wsi położony był majątek ziemski składający się z dworu, zabudowań gospodarczych oraz parku. Po założeniu zachował się park dworski z 2 połowy XIX wieku oraz budynki gospodarcze.
Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Wzmiankowana w 1233 roku. Stare lenno rodu von Wedel. W 1285 roku własność Ludwiga von Wedel. Na przełomie XV i XVI wieku w posiadaniu rodu von Hindenburg. Po 1515 roku ponownie w rękach rodu von Wedel. W XVI wieku wzmiankowany Joachim von Wedel(1552)-syn Hasso, w XVII wieku Hasso von Wedel(1611), Otto i i Ernst Bogislaff von Wedel(1678), w XVIII wieku Leopold von Wedel(1756), Leopold Christoph von Wedel, w XIX wieku Joanna Theresa von Wedel z domu von der Osten(1859). W 1847 roku majątek posiada Georg von Wedel. Od 1879 roku dobra w rękach rodziny von Stegmann und Stein a majątek liczył 1121,40 ha gruntów. Z tego rodu wzmiankowani: Ida von Stegmann uns Stein, z domu von Wedel(1905) oraz Moritz von Stegemann uns Stein. W 1910 roku kiedy dobra posiadała Ida von Stegmann und Stein dobra liczyły 1140,87 ha gruntów. Za czasów Moritza von Stegmann und Stein dobra liczyły 1205 ha gruntów.
W północno-wschodniej części wsi znajdował się zespół pałacowo-parkowy. Pałac rozebrano w 1959 roku. Obok park krajobrazowy, zaniedbany o pow. 12,5ha oraz zabudowania folwarku.







