Wioska położona w gminie Gubin powiatu krośnieńskiego. Pierwszy raz wymieniona w 1541 roku, kiedy należała do benedyktynek gubińskich. Kolejni właściciele wsi: von Sternberg(1558, 1562), von Liedlau(1589, 1602), hrabiowie von Schӧnaich(1746), książęta von Schӧnaich-Carolath-Beuthen(1811, 1853). Prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku majątek został rozparcelowany.
Obecnie część wsi Kozów(fuzja w 1928roku) położonej w gminie Gubin. Wzmiankowana w 1000 roku(Gozeuua). W 1367 roku(Jetschcow) należała do rodu von Karras. Później własność benedyktynek gubińskich. Później częste zmiany właścicieli- von Zeschau(1541, 1562, 1572), von Stutterheim(1572-1595), von Maxen(1602), von Lӧben(1626,1637), von Karras(1668), hrabiowie zu Solms(1670,1688), von Dallwitz(1692,1702)- wzmiankowany Johann Casimir von Dallwitz zmarły w 1729 roku, hrabiowie von Promnitz(1712), von Gebelzig(1738, 1746), von Rothenburg(1750). Po 1750 roku podzielony majątek na dwa, gdzie większa część gruntów przypadła w dzierżawie miejscowym rolnikom, majątek mniejszy z dworem pozostał w rękach rodziny von der Jahn(1810, 1853, 1869).
Nieistniejąca osada położona na prawym brzegu Inki. Były folwark.
Dawna wieś, obecnie osiedle administracyjne Szczecina. Po raz pierwszy wymieniona w 1260 roku w dokumentach księcia Barnima I, gdzie wymieniony jest prawd. założyciel wsi niejaki Zabel(stąd nazwa wsi) a będąca własnością rycerza Ruderusa. W tym samym roku dochód ze wsi przyznany klasztorowi cysterek w Szczecinie. Po sekularyzacji dóbr ok. 1441 roku przechodzi na własność domeny książęcej a później miasta Szczecin. W XVIII wieku majątek w rękach radcy wojennego Winkelmann. W1822 roku w rękach Moritza Heinricha von Wittke(n)(*1789-+1862). Później dość częste zmiany właścicieli: w 1830 roku niejaki Rabe, 1832 kupiec Carl Schleich, w 1851 roku Dr Schrader i Dr Menz, w 1853 roku kupca z Berlina Stachow. W 1879 roku jego majątek obejmował 216 ha gruntów. W latach 80-tych majątek zakupił Louis Schwartzkopff. Później dobra posiadał jego syn Adolph. W 1928 roku majątek obejmujący 104 ha gruntów posiadał E.Harms.
Oto zdjęcie rodziny Schwartzkopff przed dworem w Niebuszewie w 1885 roku. W tym miejscu serdeczne podziękowania składam Panu Hansowi Nordsiek.
Obecnie na terenie majątku osiedle mieszkaniowe przy Al. Przyjaciół Żołnierza i ul. Księcia Warcisława.
Wieś położona w gminie Tuczno powiatu wałeckiego. W 1584 roku należała do Rüdigera von Wedel. W 1828 roku majątek w posiadaniu rodziny Ruhe. W 1857 roku własność niejakiego Benjamin ze Stargardu. W 1879 roku majątek o powierzchni 478ha należał do rodziny Hollstein. W 1896 roku właścicielem majątku o areale 660ha był W. Hollstein. W skład majątku wchodził folwark Góra Marii(Marienhӧh). Na przełomie XIX-XX wieku dobra posiada rodzina Pӓch. W 1914 roku majątek o powierzchni 392ha należał do Oscara Birchel. W 1929 roku dobra posiadał Curt Frahne(212ha). Ostatnim właścicielem majątku była rodzina Frahne.
W południowo-zachodniej części wsi położony był majątek ziemski składający się z dworu i zabudowań gospodarczych. Jeszcze w 1986 roku stał dwór. Obecnie rozebrany.
Nieistniejąca osada położona w gminie Torzym powiatu sulęcińskiego. Były folwark wchodzący w skład majątku walewickiego, który w 1713 roku po śmierci Adolpha von Winning(majątek podzielony na synów), część majątku walewickiego otrzymuje w spadku Wolff Erasmus von Winning. Jego brat, Sebastian Siegismund otrzymuje folwark Niezbędowo(Missgunt). W tym samym roku od młodszego brata majątek zakupił Samuel Adolph von Winning, który w 1740 roku wymieniany jest jako pan na Kownatach i Niezbędowie. W 1766 roku Ernst Gottfried von Winning, syn Samuela Adolpha sprzedał majątek Johannowi Sigismundowi von Klitzing. Z powodu braku zapłaty dobra wracają do Ernsta Gottfrieda. W tym czasie folwark należy do majątku w Walewicach. W 1841 lub 1843 roku folwark zostaje wydzielony z majątku walewickiego i sprzedany przez właściciela Walewic, Johanna Gottfrieda Scharnke. W 1843/45 roku ponownie sprzedany za sumę 9920 talarów. W 1850 roku Carl Gutte zakupił folwark za 17500 talarów. W 1879 roku majątek o powierzchni 214,20ha należał do rodziny Meissner. W 1907 roku właścicielem folwarku była rodzina von Bülow. Dzierżawcą majątku był Paul Wandrey. Majątek w tym czasie liczył 343 ha gruntów. Obecnie przez teren folwarku przebiega Autostrada Wolności.
Osada położona w gminie Karnice powiatu gryfickiego. Dawny folwark.
Osada położona w gminie Karnice powiatu gryfickiego. Majątek należący do rodu von Carnitz. W 1623 roku majątek posiadał Matthias von Carnitz. Na początku XVIII wieku dobra są w rękach Friedericha Wilhelma von Carnitz. Po jego śmierci majątek odziedziczył Joachim Matthias von Carnitz. Kolejnym właścicielem był Joachim von Carnitz(1737). Ostatnim przedstawicielem tego rodu jest Adolph Carl hrabia von Carnitz(*26.11.1731-07.12.1808). Kiedy w 1740 roku umierał jego ojciec, Adolph Carl był 9-letnim chłopcem. Opiekunami jego i jego dóbr zostali: członek rodziny von Woedtke oraz Bogislav Friederich von Schmeling. Był trzykrotnie żonaty: 1. z Anną Elisabeth hrabianką von Neale(*1746-+?), 2. Dorotheą Albertiną Sophie hrabianką von Wartensleben(03.09.1743-21.09.1813), 3.Henriette Albertine von Podewils. Małżeństwa bezdzietne. Za przyzwoleniem królewskim w roku 1773 dobra zostały sprzedane kupcowi Heirnichowi Gottliebowi Becker, po nim dobra odziedziczyła wdowa, z domu Reinhard. Po jej śmierci majątek dziedziczy jej córka, Katharina Elisabeth Zimmermann, żona Carla Gottfrieda Zimmermanna. W 1798 roku majątek kupuje Siegmund Ludwig Joachim von Brockhausen. W 1804 roku właścicielem majątku jest rodzina von Heyden. Od 1840 roku dobra są w rękach rodu von Elbe, zakupione przez Ferdinanda Ludwiga von Elbe. wzmiankowany Oscar von Elbe i Katharina von Elbe, z domu hrabianka von Wartenleben. W 1870 roku majątek obejmował 2143 mórg ziemi a w 1879 roku obejmowały 547,25 ha gruntów. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina Rackow.
Wieś położona w gminie Gryfice powiatu gryfickiego. Ster lenno rodu von Mildenitz. Po śmierci ostatniego męskiego przedstawiciela rodu Wilhelma von Mildenitz dobra odziedziczył jego zięć George Friederich von Edling, ożeniony z córką jego, Marią. W XVIII wieku 4 dobra rycerskie. Majątek A należał do Aegidiusa Carla Bernharda von Edling. Majątek B, C i D był lennem rodu von Plӧtz. Majątek B w połowie XVIII wieku należał do porucznika Joachima Christopha von Plӧtz. Majątek C należał do wdowy po kapitanie Balthasarze Friederichu von Brockhausen, Louisy Charlotty Hedwigi z domu von Plӧtz. Majątek D był własnością porucznika Carla Gustava von Plӧtz. Prawdopodobnie pod koniec XVIII wieku dobra zostały scalone przez kolejnych właścicieli, rodzinę von Lettow-Vorbeck. Kolejnym właścicielem majątku zostaje rodzina Gerich. W 1870 roku dobra rodziny Gerich obejmowały 1073 mórg ziemi a w 1879 roku obejmowały 273,84 ha ziemi. Na początku XX wieku majątek przechodzi w posiadanie rodziny Wenzel. Od końca lat 20-tych XX wieku do 1939 roku dobra są w rękach rodziny Hammer.
Wieś położona w gminie Goleniów powiatu goleniowskiego. Wzmiankowana w 1580 roku(Hermannsdorf) należąc do rodu von Flemming z Bodzęcina. W XVII wieku wzmiankowana pod nazwą Hermelsdorf lub Hermestorff. We wsi istniał majątek ziemski. W XVIII wieku właścicielem był Bogislav von Flemming a także wymieniony Franz Friedrich von Flemming. W 1804 roku dobra należały do Franza Berndta Johanna Sigismunda von Flemming, w 1879 roku do Carla von Flemming i liczyły 603,33 ha ziemi. W 1910 i 1928 roku własność Karla von Flemming a dobra obejmowały 618 ha gruntów. W 1939 roku majątek obejmował 353 ha gruntów.
Miejscowość położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Były majątek. W 1928 roku należał do Karla Fleischmann i liczył 108 ha gruntów. Po założeniu zachował się budynek gospodarczy i mieszkalny.
Wieś położona w gminie Lubań powiatu lubańskiego. W 1406 roku wieś należała do Nicolausa Bocka von Gersdorf. W 1414 roku właścicielami wsi są Martin von Reinlin i Albrecht von Liedlau. W 1470 roku właścicielem wsi był Porzmanna von Salza. Od Nicolausa von Salza w 1503 roku połowę górnej i połowę dolnej części wsi zakupił magistrat Lubania. W 1549 roku majątek zakupił Nickel von Tschirnhaus ze Sławnikowic. Po nim dobra przechodzą na jego brata Friedricha von Tschirnhaus ożenionego z Anną von Kottwitz. Przekazują majątek synowi Hansowi Christianowi von Tschirnhaus, ożenionemu z Evą von Seherr. Zmarł 16.05.1575 roku. Od 1583 roku majątek odziedziczył jego syn Christoph Friedrich von Tschirnhaus. Dnia 11.06.1591 roku sprzedał wieś Siegmundowi von Gersdorf z See, który już w 1592 roku odsprzedał majątek Hansowi von Warnsdorf, przekształcając wieś we własność dziedziczną. Dwukrotnie żonaty:1. Z Sabiną von Schaffgotsch, 2. Anną von Zedlitz. Syn z drugiego małżeństwa Hans Georg von Warnsdorf(*1584-+1655) ożeniony z Kathariną von Salza, po odziedziczeniu Nawojowa w 1629 roku sprzedał wieś Hansowi Hartwigowi von Nostitz. Żoną jego była Sabina von Warnsdorf z Pisarzowic. Zmarła 11.07.1667 roku. Po jej śmierci dobra przejęła córka Anna Sabina(+1677), żona Georga Friedricha von Hock z Osły. Wieś odziedziczył ich syn Georg Friedrich młodszy von Hock(*1656-+1723), ożeniony z Barbarą Sabiną baronówną von Hohberg z Prusic. Po nim dobra dziedziczy jego syn Otto Gottlob Leopold von Hock(*1689-+1731) ożeniony z Kathariną Marianne von Schkopp. Po jego śmierci dobra dziedziczy trójka dzieci, które w 1748 roku sprzedały wieś matce, ale po jej śmierci 15.04.1752 roku ponownie dobra odziedziczyły. Po spłaceniu rodzeństwa wieś stała się własnością Otto Gottloba von Hock(*1722), który 21.10.1756 roku sprzedał dobra swojej żonie Annie Eleonorze von Warnsdorf, by 20.07.1756 roku je od niej odkupić. Już 04.08.1756 roku sprzedaje dobra klasztorowi magdalenek z Lubania. Dobra stanowiły własność klasztoru do 1945 roku. Majątek był dzierżawiony. Po 1945 roku własność Skarbu Państwa. Majątek użytkowany przez PGR. Obecnie jedna część wyremontowana w latach 1966-68 na cele kościelne, stanowi własność parafii w Nowogrodźcu, druga Skarbu Państwa.
DWÓR
Zbudowany w latach 1570-71 przez Hansa Christopha von Tschirnhaus. W 1626 roku pożar dworu, w XVIII wieku został przebudowany i rozbudowany. Zbudowany na planie litery L, składający się z dwóch skrzydeł. Obecnie jedno od drogi użytkowane przez kościół, drugie nieużytkowane, popadające w ruinę. Dwukondygnacyjny, zbudowany z kamienia i cegły, częściowo podpiwniczony. Najciekawszą częścią dworu są dwukondygnacyjne krużganki, wsparte na parterze kolumnami toskańskimi. Pomiędzy kariatydami pola wypełnione 12 herbami rodów śląskich i łużyckich wg kolejności: von Hohberg, von Tschirnhaus, von Kottwitz, von Hermsdorf, von Seidlitz, von Konau, von Bock, von Reichenbach, von Seherr, von Liedlau, von Tschammer, von Nostitz.
