Opuszczona osada położona w gminie Police powiatu polickiego. Do 1555 roku należała do rodu von Blankenburg. Od tego roku dobra przechodzą w ręce Friedricha von Ramin. Przed 1776 roku wieś podzielona pomiędzy rody: von Ramin-Krackow i von Ramin-Brunn. Na przełomie XVIII/XIX wieku dobra gunickie podzielone były na Gunice A i B. Dobra A należały rodu von Ramin-Krackow, odkupione w 1816 roku przez kapitana Kurta Georga Friedricha von Ramin. W 1848 roku dobra von Ramin-Brunn przejęte zostały przez porucznika Karola Augusta Otto von Ramin. Później całość dóbr w rękach Friedricha  Gebharda Otto von Ramin. Posiadali dobra do 1945 roku.

ZAMEK

Z istniejącym w średniowieczu zamku związana jest legenda. Właściciel zamku w 1295 roku zaprosił księcia pomorskiego Barnima II. Podczas wspólnego polowania zamordował księcia w okolicy Entenpoehl, zwanego wówczas Kaczą Żuławą. Podobno fundamenty zamku tkwią pod ruinami pałacu.

ZESPÓŁ PAŁACOWY

Prawdopodobnie na fundamentach zamku na początku XIX wieku rodzina von Ramin zbudowała na planie prostokąta pałac klasycystyczny z czerwonej cegły, parterowy z użytkowym poddaszem, podpiwniczony. Do pałacu wiodła aleja wysadzana kasztanowcami. Na początku XX wieku w pałacu powstała siedziba loży masońskiej. W latach pięćdziesiątych w pałacu powstał ośrodek koła łowieckiego ze Szczecina, później powstał na terenie majątku powstały koszary dla junaków Służby Polsce. W latach sześćdziesiątych przekazany Nadleśnictwu w Trzebieży. W latach 1962-63 pałac został rozebrany. Od 1991 roku osada opustoszała.

Kilkaset metrów od pałacu, wśród Puszczy Wkrzańskiej położony jest rodowy cmentarz rodu von Ramin. Na zlecenie jednego z przedstawicieli rodu von Ramin w 2004 roku podjęto prace porządkowe i naprawcze. Dzięki wsparciu Nadleśnictwa Trzebież postawiono drewniany krzyż, posadzono ozdobne krzewy, ustawiono w rzędzie nagrobki i poprawiono na nich inskrypcje. Na cmentarzu znajduje się 5 nagrobków, które upamiętniają osiem osób, w tym dwie zmarłe po 1945 roku. Najstarszy pochodzi z 1844 roku. Na wszystkich brak symboliki chrześcijańskiej co było związane z przynależeniem rodu von Ramin do masonerii.

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Świeszyno powiatu koszalińskiego. Pierwsze informacje o wsi pochodzą z XIII wieku. W 1804 roku dobra należały do rodu von Wedel– wymieniony Friedrich von Wedel. Na przełomie XIX i XX wieku majątek w posiadaniu hrabiów von Dӧnhoff. W 1910 roku właścicielem dóbr jest Johann Heling. Majątek liczył wtedy 354 ha gruntów. W 1928 roku dobra są w rękach rodziny von Sawatzky– wymieniany Ernst von Sawatzky i posiadają dobra do 1945 roku. Prawdopodobnie na krótko dobra były w rękach rodu von Kameke, możliwe budowniczych dworu.

ZESPÓŁ DWORSKI

We wsi zespół dworski, na który składa się: dwór z XIX wieku, budynki gospodarcze oraz park krajobrazowy.

Miasto powiatowe położone nad Odrą Wschodnią. Początki miasta sięgają XIII wieku. W 1254 roku otrzymało prawa miejskie. Od XIV wieku Gryfino stało się członkiem Hanzy. Od połowy XIV wieku pod silnym wpływem Szczecina. W 1640 roku zajęta przez Szwedów. Duże zniszczenia miasta dokonane przez wojska rosyjskie podczas wojny siedmioletniej w 1760 roku oraz w 1780 roku przez wielką powódź. Ożywienie gospodarcze w XIX wieku. W 1945 roku zniszczenie struktury miasta w 70%. Od 1954-1975 roku pełniło funkcję miasta powiatowego. Ponownie stało się miastem powiatowym od 1999 roku.Przy  ul. Bolesława Chrobrego Nr 48 pałacyk zw. Pałacykiem pod Lwami zbudowany przez przemysłowca Heinricha Moller, producenta mydła i środków piorących. Zbudowany pod koniec XIX wieku. Po wojnie pałacyk zaadoptowany na budynek szkolny. Willa przy ul. Grunwaldzkiej 7

Willa

Wieś położona w gminie Dębno powiatu myśliborskiego. Istniejąca juz w XIII wieku, wymieniona po raz pierwszy w 1333 roku. W tym czasie lenno posiadał rycerz Vromold Wutsikk. W 1337 lenno we wsi posiadał Frumolt de Wutvick. Prawdopodobnie to ta sama osoba co wczeniej wymieniona. W 1349 roku część gruntów w pobliżu wsi posiadali bracia von Schönebeck. Na początku XV wieku wieś w posiadaniu Ludolfa von Ellingen, od którego część dóbr zakupuje Betekin von der Marwitz. Od 1493 roku do 1703 roku wieś w rękach rodu von der Marwitz. Z rodu von der Marwitz wymienia się: Georg II von der Marwitz ze Smolnicy, ożeniony z Ursulą von Ellingen z Białęg, Peter von der Marwitz „Starszy”(1508-1557), właściciel Grzymiradza, Smolnicy i Zielina, od kórego pochodzą cztery linie rodu, Peter von der Marwitz „Starszy”(1517, 1529), Balthasar von der Marwitz i jego syn Maurycy(2 połowa XVI wieku), Hans von der Marwitz(1608-1675), komendant twierdzy Kostrzyn, ożeniony z Anną Elisabeth von Münchhausen. W 1703 roku umiera Hans Otto von der Marwitz, ożeniony z Emilią z domu von Derfflinger(1658-1727), córką generała-feldmarszałka Georga von Derfflinger. W 1749 roku dobra zostają sprzedane Albrechtowi Berdtowi Ludwigowi von der Marwitz ze Smolnicy, który następnego dnia odsprzedaje wieś Joachimowi Erdmannowi von Burgsdorf(1701-1760). W 1768 roku część majątku w rękach Johanna Georga von Sydow(1742-1804). Z powodu kłopotów finansowych von Sydow sprzedaje dobra Albrechtowi Ludwigowi von Katte. W 1800 roku majątek nabywa radca wojenny Karl Johann Ludwig Berg. Po jego śmierci w 1820 roku dobra przejmują jego synowie. W 1837 roku dobra w rękach Johanna Karla Friedricha Berg, a majątkiem zarządzał Emil Robert Theodor Krahmer. W 1839 roku dobra zakupuje Gustav Nesselhauf. Od 1852 roku właścicielem majątku jest Ernst Friedrich Gustav Henninh(1796-1869), ożeniony z Wilhelmine Caroline Sophie Dudy. W 1872 roku dobra zakupuje Friedrich Wilhelm August Hermann von Hertell(1837-1906). Wdowa po Hermannie, Auguste Louise Mathilde z domu von Ziethen w 1909 roku sprzedaje majątek. W 1917 roku dobra zakupuje berliński przemysłowiec Max Wegener. W 1928 roku z powodu bankructwa Maxa Wegener, majątek zostaje rozparcelowany.

PAŁAC

Pochodząca wzmianka  z 1839 roku mówi o popadającym w ruinę pałacu. Odnową pałacu zajął się Friedrich Wilhelm August Hermann von Hertell. Po 1945 roku pałac zaadoptowano na szkołę, istniejącą do końca lat 80-tych. W 1996 roku pałac zniszczony przez pożar. Obecnie trwała ruina. Park krajobrazowy o powierzchni 3,5 ha założony prawdopodobnie po 1872 roku, w trakcie renowacji pałacu.

Wieś położona w gminie Białogard powiatu białogardzkiego. We wsi były dwa majątki. W latach 1569-1694 we wsi lenno rodu von Zozenow(Zotzenow). Drugie należało do rodu von Manteüffel, w1628 roku w spisie właścicieli widniał Georg von Manteuffel. W połowie XVII wieku jeden z majątków został zakupiony przez Jürgena von Bonin. W 1676 roku jego syn, Casimir dziedziczy majątki Woldisch-Tychow i Ristow i Bergen. W 1685 roku odsprzedał majątek Maxowi von Wolde(Wolden) aczkolwiek L.v. Ledebur podaje, że rodzina von Wolde(Wolden) posiadała majątek w latach 1618-1796. Przez kolejne lata we wsi dwa majątki von Wolde(Wolden) i von Bonin. Prawdopodobnie majątek von Bonin około roku 1754 przechodzi w ręce rodu von Kleist. Po krótkim okresie zjednoczenia majątków przez rodzinę von Kleist, w drugiej połowie XVIII wieku ponownie dwa majątki, w tym jeden w 1780 roku należał do majora Philippa Ferdinanda von Wolde(Wolden). Część majątku von Kleist pod koniec XVIII wieku należy do wdowy, pułkownikowej von Borcke, z domu von Kleist. Do 1803 roku odnotowywana była rodzina von Kleist w Górach. Przekazała go w 1796 roku swojemu synowi, kapitanowi von Borcke, którego syn w 1828 roku sprzedał niejakiemu Fick. W 1858 roku dobra posiada Ludwig Leonhard Fick, który za 82 tys. talarów w 1865 roku sprzedał dobra Cäsarowi Krüger. Koleni właściciele dóbr: Schmieden- wymieniony Hermann(1884), Klug- wymieniony Paul(1905), Wilke – wymieniony Walter(1908). Ostatnimi właścicielami majątku do 1945 roku była rodzina von Borries– wymieniany Kurt von Borries(ur.1890).

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy o powierzchni 7,46ha, założony w połowie XIX wieku. Po pałacu pozostała sterta gruzu. We wsi cmentarz rodowy.

Wieś położona w gminie Bobolice powiatu koszalińskiego. Była lennem rodowym rodziny von Glasenapp. W 1724 roku dobra dziedziczy rodzina von Munchow– wymieniany Henning Franz von Munchow. Po jego śmierci w 1753 roku dobra dziedziczą jego synowie. Po bezpotomnej śmierci ostatniego z von Munchow dobra przeszły w ręce siostry Henninga Franza von Munchow, Franziska Louise von Uckermann. W rękach rodu von Uckermann dobra były do początku XIX wieku. Na początku XIX wieku majątek posiada rodzina von Hellermann– wymienony Gustav Vollrath/1804/. Po nich majątek przechodzi do rodziny von Heydebreck. Na początku XX wieku właścicielem dóbr jest rodzina von Muhlenbein. Ostatnim właścicielem majątku do 1945 roku jest rodzina von Dalmer.

We wsi założenie dworskie, po którym obecnie jedynym śladem są resztki fundamentów.

Wieś położona w gminie Trzcińsko-Zdrój powiatu gryfińskiego. Stara wieś, któa w XIII wieku/1248/ należała do klasztoru w Schoenebeck. Po raz pierwszy wymieniona w 1354 roku. Dobra we wsi posiadało miasto Trzcińsko-Zdrój oraz Henning von Brederlow. W 1463 roku miasto Trzcińsko-Zdrój część wsi sprzedało Betekowi von Werben. Druga część wsi należała do rodu von Elling. Pod koniec XV wieku wieś jest w rękach rodu von Sydow. W 1634 roku część wsi przejęło miasto Trzcińsko-Zdrój. W 1678 roku całą wieś zakupił Polonius. W 1695 roku dobra zakupuje von Groben. W 1704 roku wieś ponownie w rękach rodu von Sydow. W 1742 roku dobra zakupuje rodzina von Treskow– wymieniany- Joachim Friedrich/zmarły w 1764/, Hans Joachim/zm. w 1814r./, Heinrich/zm. w 1822r./, Friedrich/zm. w 1853r./, Wilhelm/zm. w 1873r./, Hermann/zm. w 1900 r./ Bodo/ur. 1863r/. Dobra do rodziny von Treskow należały do lat 30-tych XX wieku. Ostatnim właścicielem wsi do 1945 roku był hrabia Fink von Finkenstein z Troszyna.

W zachodniej części wsi położone jest założenie dworsko-folwarczne. Do 1880 roku stał jeszcze pałac zbudowany przez rodzinę von Sydow, rozebrany w tym roku. Dwór wielokrotnie przebudowywany. Położony w północnej części folwarku na skraju parku krajobrazowego. Obecnie zaadoptowany na mieszkania dla pracowników miejscowego PGR.

Willa