Miejscowość położona w gminie Banie powiatu gryfińskiego. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1345 roku(Wildenbruke). W 1377 roku joannici, do których należała wieś dostali zgodę od książąt pomorskich na budowę zamku i w 1382 roku zakon przeniósł swoją siedzibę z Rurki do Swobnicy. Swobnica była siedzibą komandorii do 1610 roku, kiedy została ona przeniesiona do Słońska. Podczas wojny trzydziestoletniej w roku 1629 Swobnica została zajęta przez wojska cesarskie, które w latach 1630/31 zostały wyparte przez wojska szwedzkie. Umową szczecińską z 1653 roku joannici tracą Swobnicę, która stała się własnością prywatną. Królowa Szwecji podarowała ją swojemu nadwornemu kanclerzowi Johannowi Adlerowi Salvius(*1590-+1652). Po jego śmierci królowa w 1654 roku przekazała Swobnicę szwedzkiemu posłowi w Hamburgu, kupcowi Peterowi Bidal. Po podbiciu całego Pomorza przez wojska brandenburskie w 1675 roku, Wielki Elektor Friedrich Wilhelm przekazał zamek marszałkowi polnemu Georgowi baronowi von Derffinger(*1606-+1695). Po pokoju w Saint Germain Brandenburgia musiała zwrócić większość podbitych terytoriów, w tym Swobnicę. Tym samym wraca ona do Petera von Bidal, który w międzyczasie uzyskał tytuł szlachecki, który w 1680 roku za 120 000 talarów sprzedał majątek księżnej elektorowej Dorothei(*1636-+1689), drugiej małżonce Wielkiego Elektora, która połączyła Swobnicę z Szwedt i Vierraden tworząc majątek Swobnica-Schwedt. Po jej śmierci zamek przeszedł w ręce jej syna, Philippa Wilhelma(*1669-+1711), pierwszego margrabiego linii Brandenburg-Schwedt. Kolejnym właścicielem Swobnicy był syn Philippa Wilhelma, Friedrich Wilhelm(*1700-+1771) a następnie brat Friedricha Wilhelma, Friedrich Heinrich(*1709-+1788), który nie pozostawił męskich potomków. Majątek został przejęty przez główną linię Hohenzollernów w Berlinie. Do 1873 roku Swobnica stanowiła część królewszczyzny, by w tym roku zostać ogłoszoną własnością prywatną rodu von Hohenzollern. Taki stan rzeczy trwał do 1945 roku. Po drugiej wojnie światowej majątek wraz z zamkiem przejęty przez Państwowe Gospodarstwo Rolne. W samym zamku mieściły się biura, później zaadoptowany na spichlerz. W 1992 roku sprzedany holenderskiemu przedsiębiorcy Panu van Leendert, który nie dokonał żadnych prac remontowych i zabezpieczających zamek, doprowadzając go do ruiny. W 2009 roku powstało Stowarzyszenie Zamek Swobnica, którego celem było ratowanie zabytku. Od 2011 roku zamek stał się własnością gminy Banie  co pozwoliło podjąć prace remontowe ratujące zabytek.

ZAMEK

Położony z dala od wsi zbudowany w latach 1377-1382, przebudowany w 1680-1690. Od początku XX wieku stał opuszczony. Nie zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku. Jest to budowla trzyskrzydłowa z potężną wieżą.

Wieś położona w gminie i powiecie Drawsko Pomorskie. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1300 roku, kiedy właścicielem wsi był Zules von Wedel. W 1326 roku spalona przez wojska Władysława Łokietka podczas wyprawy wojsk polsko-litewskich w celu przejęcia ziem na wschód od rzeki Drawy. W 1384 roku Ziemia Drawska znajduje się w rękach krzyżackich od wykupienia ich od Johanna von Wedla. Prawdopodobnie von Wedlowie nadal byli właścicielami wsi. Kolejnym właścicielem wsi była rodzina von Wolde. Od 1518 roku wieś w rękach rodu von Borcke/Borck/. W 1657 roku we wsi stacjonowały wojska hetmana Stefana Czarnieckiego. W 1715 roku majątek w rękach Philipa von Borcke/Borck/. Ze względu na położenie przez wioskę w roku 1758 przemaszerowały wojska kozackie, w 1807 i 1813 wojska francuskie. Po śmierci ostatniego z von Borcke właścicielem przez krótki okres była wdowa po nim, Luiza von Koschnitzki, która w roku 1838 sprzedaje majątek i wieś krewnemu Georgowi von Knebel-Doeberitz/1810-1880/, najstarszemu synowi Ludwiga von Knebel-Doeberitz i Wilhelminy z domu von Wolde. Georg von Knebel-Doeberitz ożeniony z Adelajdą von Wedel, z domu von Kremzow, w latach 1858-1860  buduje nową siedzibę szlachecką, istniejącą do dzisiaj. Z małżeństwa z Adelajdą miał czworo dzieci- dwóch synów i dwie córki. Dnia 25 stycznia 1920 roku od kuli kłusownika ginie właściciel majątku, doktor praw Bernd von Knebel-Doeberitz. Był to początek końca majątku w rękach rodu. Następcą był jego młodszy brat Gerd, czarna owca rodu, który przez niefrasobliwą politykę finansową, hulaszczy tryb życia doprowadził do upadłości. Z powodu zadłużenia około 1930 roku dochodzi do parcelacji majątku. Po licytacji majątek zakupił doktor Sinnhuber z Berlina.

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

Pałac zbudowany przez Georga von Knebel-Doeberitz to eklektyczny budynek dwukondygnacyjny z nieużytkowym poddaszem, podpiwniczony, stylizowany na neogotycki zamek, murowany, o rozczłonkowanej bryle, z pięciokondygnacyjną wieżą. Całość otacza park krajobrazowy z aleją grabową.

Wieś położona w gminie Myślibórz powiatu myśliborskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1296 roku. W 1337 roku we wsi 5 działów rycerskich należącym do Henningusa Slamair, Granse, Henningusa de Buch, Ludeke von Scheningen, Liebenthal. W 1362 roku margrabia Ludwik II Rzymski potwierdził lenno wsi braciom Betkinowi, Arnoldowi i Hermanowi von Liebenthal. W 1363 roku Ludwik Rzymski pozwala Mikołajowi von Scheningen(Schӧning) na budowę siedziby rycerskiej na terenie wsi. W 1365 roku wzmiankowani Otto i Ludeke von Schӧning. W 1400 roku pojawia się ród von Hagen, a w 1402 roku Hasson von Brederlow. W 1436 roku panem na zamku sulimirskim jest Henning von Horker. W XV wieku kolejnym rycerzem mającym dobra we wsi jest Arnold von Wreech. W 1444 roku wymienia się rycerzy Gerkina von Wreech, Hansa von Hagen i Wernerea von Ellingen posiadających dobra rycerskie w Sulimierzu. W 1486 roku dobra we wsi posiadali bracia Hans, Kasper i Henning von Horker. W 1551 roku Paul von Ellingen odstępuje swój majątek Hansowi von Wreech z Lipian. W XVI wieku kilka działów rycerskich we wsi. W 1565 roku dobra we wsi posiada ród von Horker, von Schӧnebeck. W 1572 roku mowa o kilku majątkach rycerskich: ród von Horker(wzmiankowani Georg i Hans von Horker, Jakob, wdowa po Marxie, wdowa po Wolfie), Joachim von Schӧnebeck. W 1588 roku wymieniany Andreas von Wreech. Rodzina von Wreech posiadała majątek do 1683 roku. W tym czasie pojawia się ród von Sydow, która w 1644 roku zakupiła część gruntów we wsi od rodów von Wreech i von Hoker a następnie w 1683 roku odsprzedała część gruntów Christianowi Sigismundowi von Waldow.  W 1683 roku część gruntów należała do rodu von Strauss. Po Christianie Sigismundzie dobra dziedziczy jego syn Bernd Wilhelm a następnie wnuk Christian Friedrich, który w 1789 roku sprzedaje majątek za 73500 talarów majorowi von Meyerinck, który po kilku latach sprzedał go baronom von Eckardstein. W 1806 roku majątek zakupił baron von Knobelsdorff, którego córka Rosalie w 1845 roku wniosła dobra w posagu mężowi generałowi von Bojanowski. Po jego tragicznej śmierci w 1849 roku sprzedaje majątek Arnoldowi Karbe. Drogą sukcesji majątek przechodzi w ręce rodziny Middeldorf. W 1927 roku właścicielem dóbr była Marie Middeldorf z domu Karbe. Od XIX wieku właściciele Sulimierzyc mieszkali w Dzierzgowie, który od XX wieku stał się samodzielnym majątkiem. Od XX wieku właściciele Sulimierza mieszkali we dworze w Sulimierzu.

ZESPÓŁ DWORSKO-PARKOWY

W południowej części wsi zespól składający się z założenia folwarcznego oraz parku krajobrazowego o powierzchni 6 ha. Dwór będący w latach 60-tych był już ruiną. Na jego miejscu postawiono budynek mieszkalny.

Pałac „Bursztynowy” oraz Pałac „Biały”

 HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Świeszyno powiatu koszalińskiego. Wzmiankowana już w roku 1278, jako folwark należała do majątku w Dunowie. W 1706 roku od hrabiego von Schwerin majątek w Dunowie wraz z Strzekęcinem zakupuje Caspar von Wolde. W 1795 roku Otto Ferdinand Wilhelm von Wolde sprzedaje majątek Friedrichowi Leopoldowi Lewinowi von Kamecke. Rodzina von Kamecke posiada majątek do 1945 roku.  Po 1945 roku po zajęciu majątku przez wojska radzieckie, Biały Pałac posłużył za główną siedzibę marszałka Żukowa. Kolejnym właścicielem było Państwowe Gospodarswto Rolne, które w Białym Pałacu umieściło swoje biura. W latach 1966-80 pałace należały do Jelczańskich Zakładów Samochodowych pełniąc funkcję ośrodków wypoczynkowych. Po 1980 roku w pałacach mieścił się internat Technikum Budowlanego z Koszalina. Później należały do policji. Po 1990 roku zniszczone pałace zostały zakupione przez prywatnego inwestora i wyremontowane. Obecnie pełnią funkcję hotelowo-mieszkalną.

PAŁAC BURSZTYNOWY

Pałac Bursztynowy w trakcie budowy. Zdjęcie ze zbiorów Z.Zajchowskiego.

Pałac zbudowany w latach 1899-1901 dla rodziny von Kamecke. Prawdopodobnie pałac zastąpił starszą siedzibę rodową na co wsazuje wiek drzew w otoczeniu pałacu. Wraz z budową pałacu rozbudowano założenie parkowe.

PAŁAC BIAŁY

W 1935 roku zbudowano Pałac Biały. Oba pałace położone są w  10 hektarowym parku, ze stawem.

Wieś położona w gminie Trzcińsko-Zdrój powiatu gryfińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w roku 1337. Początkowo była lennem rodu von Ellingen. Od 1460 roku do 1945 roku w rękach rodu von Sydow. Od 1536 dziedziczenie linią męską. Wzmiankowani: Hans(zm.1670), Arnd(zm.1678), Otto Friedrich(zm.1690), Ernst Ludwig(zm.1730), Wolf Christoph(zm.1738), Friedrich Ludwig(zm.1793r.), Wilhelm(zm.1826), Wilhelm(zm.1840), Wilhelm(zm.1907). W XIX wieku majątek za czasów Fryderyka von Sydow słynął z hodowli owiec, bydła, świń. W 1857 roku właścicielem był porucznik Fryderyk von Sydow, którego majątek w 1879 roku obejmował 1066ha. W 1896 roku majątek Konrada von Sydow obejmował 1161,92ha gruntów. Administratorem był Carl Wohlfahrth.  Na terenie majątku działały: gorzelnia, browar, dwa młyny, płatkarnia. W 1914 i 1929 roku majątek obejmował 1161ha i należał do Konrada von Sydow. W skład majątku wchodził folwark Brzeźniak(Birkholz) . Konrad Anton Wilhelm von Sydow urodził się 28.10.1853 roku jako syn Wilhelma Karla von Sydow(1823-1907) i Antonie von der Heyden(1826-1908). Ożenił się z Margarethe von Weiss(1869-1945), późniejszą pisarką. Nie mieli dzieci. Konrad był prawnikiem i politykiem, zasiadał w pruskiej Izbie Panów.

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWO-FOLWARCZNE

Założenie składa się z: pałacu o powierzchni 1709,5m kw., parku o powierzchni 6,64ha, budynków gospodarczych/stajnia, stodoła/. Pałac wzniesiony przez Konrada von Sydow w latach 1892-1893, na miejscu dworu ryglowego, z cechami budowli neorenesansowej.  W pałacu zachowała się oryginalna stolarka, kominek, żelazne okucia.

Wieś położona w gminie Choszczno powiatu choszczeńskiego. Klukom to wieś o metryce średniowiecznej. Klukom został zajęty przez joannitów, w 1269 r. przejęty przez cystersów kołbackich. Ok. 1284 r. wieś przejęta przez margrabiów brandenburskich. Na pocz. XIV w. powstała druga (nowa) wieś Klukom, odtąd starsza nazywano „antiqua Klucken”. W 1337 roku we wsi lenno posiadała rodzina von  Rohwedel oraz von Güntersberg. Ród von Rohwedel swoją część wsi posiadał do XVII wieku. W 1613 roku Hartwig von Rohwedel ożeniony był z Hippolite von Schӧning, córką Ernsta Młodszego von Schӧning z Pomietowa koło Pyrzyc oraz Evy von Rühlicke z Janczewa. Od 1635 roku część lenna przejęte przez rodzinę von Beneckendorff, a od 1672 roku ¼ wsi należała do rodziny von Billerbeck. W XVIII wieku powstaje majątek rycerski ponieważ rodzina von Beneckendorff „siedziała w Wardyniu a von Rohwedel w Krzęcinie. W latach 1739-1744 wieś zakupili baronowie von der Goltz. Później dość częste zmiany właścicieli: von Seidlitz, w 1763 roku von Kleist, von Braun. Po podziale wsi ponownie na dwie części: von Wedel i von Wolff(1795r). Kolejno właścicielami  majątku byli: od 1803- Friedrich Wilhelm von Braunschweig(17.10.1742-11.04.1807), ożeniony z Charlotte Luise Henriette, z domu von Wedel(04.01.1750-22.02.1826), Carl von Braunschweig(zm.1842), od 1818r- Johann Kunkel. W latach 1829-1850 właścicielem zostaje niejaki Olberg. Od ok.1850 roku właścicielem została rodzina Ravenstein. W 1857 roku właścicielem majątku był major Ravenstein z Berlina. W tym czasie do majątku należał folwark Kleszczewo. W 1856 roku właścicielem majątku został emerytowany starosta Friedrich Braun, w 1860 roku radca August Eggeling, w 1868 roku kupiec z Berlina Gustav Nitsche, później jego syn Gustav Rudolf, którego majątek w 1879 roku obejmował 702ha gruntów,  w 1892 roku Adolf Kelch, którego majątek w 1896 roku obejmował 750ha gruntów, w 1899 roku Ernst Schäper, którego majątek w 1914 roku obejmował 751,2ha wraz z folwarkiem Kleszczewo(Kleistruhe). W 1921 roku część majątku w Starym Klukomiu oraz folwark Kleszczewo (ok. 500 ha) nabył Eugen Küger, który rozparcelował na gospodarstwa chłopskie, a na resztówce (336 ha) osiadł Karl Schäper. W 1929 roku majątek o powierzchni 837ha należał do  Ernsta i Heinricha Schӓper.

ZAŁOŻENIE PAŁACOWE

Pałac spłonął w 1945 r. Był to pałac zbudowany w stylu Tudorów, dwu i trzypiętrowy z prostokątną wieżą z krenelażem oraz mniejszą wieżyczką narożną wieloboczną. Zbudowany prawd. w połowie XIXw. Po założeniu zachowały się podwórka folwarczne częściowo o zatartej już kompozycji. Obok park krajobrazowy z pierwszej połowy XIXw. z ciekawym drzewostanem.

Wieś położona w gminie Tychowo powiatu białogardzkiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1523 roku. Stare lenno rodu von Kleist. W XIV wieku otrzymali ziemie od księcia Warcisława IV i na terenie wsi wznieśli murowany zamek, zniszczony podczas działań wojennych wojny trzydziestoletniej. Opuszczony, nigdy nie został odbudowany. W XVII wieku część wsi należała do rodów: von Kleist oraz do von Rowen a później do von Kleist i von Kӧppen a później do von Bohlen. Od 1790 cała wieś w rękach rodu von Kleist. W 1884 roku majątek w posiadaniu von Kleist-Schmenzin i von Kleist-Retzow-Tychow, którzy po 1900 roku stali się jedynymi właścicielami majątku do 1945 roku.

Zamek

Nas południowo-wschodnim krańcu wsi pozostałości po zamku von Kleistów. Jest to ziemny kopiec, który był otoczony fosą i ziemnym wałem. Obecnie na kopcu można z trudnością odnaleźć zarysy fundamentów wieży.

Pałac

Pałac spłonął w 1947 roku i został rozebrany

Dwór

Założenie nie istnieje.