Miasto położone w powiecie wałeckim. Po raz pierwszy wzmiankowane w 1306 roku(Tuctz). W 1296 roku Hasso von Wedel zdobywa dom kasztelana w Tucznie i od tego czasu Tuczno wchodzi w skład dóbr tego rodu. Wg innych historyków pod koniec XIII wieku Hasso von Wedel nabył wieś od księcia polskiego Przemysła II. W 1335 roku Ludwik i Lamprecht von Wedel nadali miastu prawa miejskie a w 1338 roku Ludwik rozpoczyna budowę zamku na szczycie wzniesienia między dwoma jeziorami. Wybudowany zamek został uznany w XIV wieku za jeden spośród dwunastu najsilniejszych zamków obronnych na wschód od Odry. Prawdopodobnie założycielem polskiej linii rodu był Jan Wedelski de Wedel, właściciel Tuczna i Mirosławca. Za czasów Króla Władysława Jagiełły był miecznikiem poznańskim a od 1442 roku starostą warowni w Wałczu i Drahimiu. Po zajęciu zamku przez Krzyżaków od 1436 roku zamek i miasto przechodzi pod władzę von Wedlów: Hassona, Henninga i synów Fryderyka z Drawna: Hassona ze Złocieńca i Henryka ze Złocieńca i Tuczna. Po pokoju toruńskim w 1466 roku miasto znalazło się w granicach Królestwa Polskiego. Taki stan utrzymał się do pierwszego rozbioru w 1772 roku. Związana z Polską rodzina von Wedel przyjęła nazwisko de Wedel-Tuczyńscy lub Tuczyńscy de Wedel. W latach 1542-1846 zamek był wielokrotnie przebudowywany. Pierwszą przebudowę w latach 1542-81 dokonał ówczesny właściciel Stanisław Wedel-Tuczyński. Rozebrał dom mieszkalny a na jego miejsce wybudował rezydencjonalne skrzydło z dwiema okrągłymi basztami i attyką. Sam zamek otoczony był obwodowym murem o wysokości 7 metrów. Kolejną przebudowę zamku dokonał w latach 1608-1631 dziedzic Tuczna i Zbąszynia Krzysztof de Wedel-Tuszyński, który wzniósł skrzydło południowe i zachodnie. Kolejne przekształcenia zamku miały miejsce w połowie XVIII wieku i w XIX wieku. Ostatnim właścicielem z rodu de Wedel-Tuszyńskich był Andrzej, który zmarł w 1717 roku. Po jego śmierci majątek w posiadaniu wdowy, później odziedziczyła jego siostra, Marianna. W 1731 roku dobra podzielono. Zamek i miasto przechodziło z rąk do rąk. Początkowo było w posiadaniu Mycielskich i Niemojowskich. Kolejnymi właścicielami byli Mieczkowscy, Majerscy, Włodeccy, od 1830 Czaykowscy. Na początku XX wieku zamek przekazano na potrzeby organizacji charytatywnej Caritas. Od tego czasu zamek zaadoptowany na szpital. W 1945 roku podczas działań wojennych zniszczony a dwa lata później spłonął. Od 1957 roku rozpoczęły się prace renowacyjne zakończone w 1976 roku. Od tego roku zamek zaadoptowany na centrum konferencyjne i hotelowo-gastronomiczne i należy do Stowarzyszenia Architektów Polskich.
Zamek
