SIEDLISKO /Carolath/

Wieś gminna położona w powiecie nowosolskim. Informacja o Siedlisku  oraz o zamku po raz pierwszy na kartach historii pojawia się w 1298 roku, kiedy należała do księcia głogowskiego Henryka III. Kolejna wzmianka o Siedlisku pojawia się w 1360 roku, kiedy cesarz Karol IV Luksemburski przekazuje Siedlisko w dzierżawę Nicolausowi von Rechenberg, który w roku 1381 wykupuje dobra siedliskie na własność, pozostające w rękach von Rechenberg do 1561 roku. Pod koniec XV wieku Balthasar von Rechenberg wybudował murowany gotycki zamek prawdopodobnie na miejscu zameczku myśliwskiego wzniesionego dla cesarza Karola IV. W latach 1540-1548 Franz von Rechenberg dokonał przebudowy i rozbudowy zamku. Jego ślady znajdują się w południowym skrzydle obecnego założenia.  W 1561 roku Franz von Rechenberg za 50 000 talarów sprzedaje Siedlisko Fabianowi baronowi von Schӧnaich. Był dwukrotnie żonaty-1-mo z Euphemią von Seydlitz(1555r.), 2-do z Elisabeth von Landskron(1580r.) Po jego bezpotomnej śmierci majątek oddziedziczył Georg von Schӧnaich(syn Johanna, kuzyna Fabiana), który od 1597 roku przez 20 lat prowadził dalsze prace budowlane na zamku. Ożenił się z wdową po Fabianie, Elisabeth von Landscron i utworzył z majątku majorat. W 1610 roku otrzymał od cesarza tytuł baronowski. W latach 1597-1617 powstał pałac zlokalizowany w południowej części wielkiego dziedzińca, skrzydło wschodnie z kaplicą oraz skrzydło południowe, budynek bramny ze zbrojownią i biblioteką a całość otoczona została potężnymi ziemnymi fortyfikacjami z narożnymi bastionami i fosami. Po bezpotomnej śmierci Georga w 1619 roku, majątek dziedziczy Johann baron von Schӧnaich, bratanek Georga, który kontynuował dalsze prace budowlane oraz założył ogrody w otoczeniu zamku. Po jego śmierci majątek przypadł jego bratu- Sebastianowi baronowi von Schӧnaich. Podczas wojny trzydziestoletniej baronowie von Schӧnaich w roku 1634 opuszczają zamek i osiedlają się w Lesznie. Siedlisko- w latach 1635-1644 należało do marszałka cesarskiego hrabiego Johannesa von Gӧtz a od 1644 do 1650 roku wieś i zamek była pod zarządem generała von Stalhansch. Baronowie von Schӧnaich powracają na zamek w 1650 roku, w roku śmierci Sebastiana. Po nim majątek dziedziczy syn, Johann II baron von Schӧnaich, dwukrotnie żonaty 1-mo z Christine Elisabeth von Winterfeld, z którą miał córkę Anne Elisabeth, 2-do z Helene Gans Edle zu Putlitz. Syn Johanna i Helene, Hans Georg baron von Schӧnaich, dziedzic majątku, żonaty z Ursulą Marianne hrabianką von Rӧdern, w 1700 roku uzyskał dziedziczny tytuł Hrabiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Po śmierci Hansa Georga w 1700 roku, majorat przejmuje jego syn, Hans Carl hrabia von Schӧnaich, żonaty z Amalie hrabianką zu Dohna-Schlodien. Za czasów Hansa Carla założenie zostało powiększone o skrzydła: zachodnie, które stało się głównym miejscem zamieszkania Hansa  oraz południowe mieszczące powozownię. W 1741 roku z rąk Fryderyka II, Hans Carl otrzymał tytuł księcia siedlisko-bytomskiego. Po śmierci księcia Hansa Carla majątek odziedziczył Johann Friedrich Carl książę von Schӧnaich-Carolath, żonaty z księżniczką Johanną Wilhelmine von Anhalt-Kӧthen. Umiera w 1791 roku. Majorat dziedziczy syn, książę Heinrich Karl Erdmann, żonaty dwukrotnie: 1-mo z Auguste Amalie Karoline Louise von Wettin, księżniczką von Sachsen-Meiningen, 2-do z Erdmuthe Caroline Friederike Amalie von Oertel. Umiera w 1817 roku. Majątek dziedziczy syn z pierwszego małżeństwa, Heinrich Karl Wilhelm IV książę zu Carolath-Beuthen. Żonaty z hrabianką Adelheid zu Pappenheim. Za czasów księcia Heinricha Karla Wilhelma kontynuowano rozbudowę zamku, wznosząc kilka budowli, w tym wieżę widokową oraz willę Adelhaidy. Z Adelheid miał tylko jedno dziecko, córkę Lucie Caroline Amelie Adelaide Henriette Georgine Wilhelmine. Po śmierci Heinricha Karla Wilhelma w 1864 roku, księstwo odziedziczył syn bratanka- Carl Ludwik Erdmann Ferdinand, V książę zu Carolath-Beuthen. Dwukrotnie żonaty: 1-mo z Elisabeth hrabiną von Hatzfeld, z którą się rozwiódł, 2-do z hrabianką Kathariną von Reichenbach-Goschütz. Majątek jego w 1873 roku obejmował 11402 mórg ziemi. Po jego śmierci w 1912 roku dobra  odziedziczył syn, ksiażę Hans-Karl Erdmann Ludwig Hugo Heinrich Feridnand(*09.08.1892-+13.04.1933), VI książę zu Carolath-Beuthen, żonaty z Irene von Anderten. VII księciem siedlisko-bytomskim został małoletni syn, Carl Erdmann(*19.10.1930-+22.10.2016). W 1945 roku zamek został spalony przez wojska radzieckie. Jego właściciele po spakowaniu podręcznego dobytku uciekli na drugą stronę Odry do Bytomia Odrzańskiego. Przetrwała kaplica i budynek bramny. Zespół zamkowy składa się z zamku, kaplicy, budynku bramnego, fortyfikacji i parku krajobrazowego. Na terenie zamkowym przetrwały relikty założenia rodu von Rechenberg w postaci kamienno-ceglanego muru wzniesionego na planie prostokąta o wymiarach 24,5x26m znajdujące się w południowym skrzydle założenia. Na dziedzińcu stał dwór otoczony fosą. Prace konserwatorskie i częściową odbudowę przeprowadzono w latach 1963–1966 i 1969–1972. W czerwcu 1964 roku zamek w stanie trwałej ruiny przekazano w użytkowanie harcerskiemu szczepowi „Makusynów” z Zielonej Góry, który podjął prace porządkowe na terenie zamku i odbudowę budynku bramnego. Od 2003 roku własność prywatna.

 

Siedlisko-zamek od strony Odry

siedlisko-skrzydlo-zamku-od-odry

siedlisko

siedlisko-lubuskie

siedlisko-zamek-i-kosciol

siedlisko-brama-wjazdowa-do-starego-dworu-oraz-kosciol

siedlisko-widok-od-strony-odry

siedlisko-bytom-odrzanski-lubuskie

siedlisko-lubuskie

siedlisko-zamek-z-lotu-ptaka

siedlisko2

siedlisko-zamek-od-strony-wsi

siedlisko-zamek-i-park

siedlisko-dziedziniec-zamkowy

siedlisko-wjazd-do-zamku-lubuskie

siedlisko-zamek-od-strony-odry

siedlisko-zamek-z-czescia-zalozenia-parkowego

siedlisko23 siedlisko8 siedlisko13 siedlisko18 siedlisko20

siedlisko-1896-lubuskie

SIEDLISKO /Heidenau/

Wieś położona w gminie Maszewo powiatu krośnieńskiego. Założona w  XVII wieku początkowo jako folwark, później przekształcona w majątek. W XVIII wieku należała do hrabiów Finck von Finckenstein– wymienia się hrabinę Ulrike Finck von Finckenstein. Na początku XIX wieku staje się własnością baronów von Voss(1828). W połowie XIX wieku ponownie w rękach hrabiów Finck von Finckenstein. Na przełomie XIX/XX wieku majątek własnością rodziny von Schierstädt- wymieniony Fritz von Schierstädt. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina von Seydlitz-Kurzbach– wymieniony Carl von Seydlitz-Kurzbach.

Siedlisko pow. Krosno Odrzanskie, lubuskie

W części południowo-wschodniej wsi resztki założenia dworskiego.

siedlisko-1933-lubuskie

SIEDLNICA /Zedlitz/

Wieś położona w gminie Wschowa powiatu wschowskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1326 roku(Cedelitz), później jeszcze wielokrotnie w latach: 1333(Sedlnicz), 1392(Czedelicz), 1407(Syedlnicza), 1422(Szedlnicza), 1424(Sedlnicza), 1461(Szyedlecz), 1444(Syedlnycza, Schedlnycza), 1445(Schedlnicza), 1450(Czedlicz), 1500(Schyedlnycza), 1502(Szedlnycza), 1509(Sydlnycza), 1510(Sylnycza),  1514(Schyednycza), 1526(Schiednycza), 1528(Swydnycza, Szydnycza), 1531(Sydnycza, Schydnycza), 1535(Szyednycza), 1554(Szidnicza), 1580(Czedlitz), 1606(Swidnicza), 1670(Zedlitz). Wieś szlachecka. W 1326 roku należała do braci Guncelina i Dytryka von Seidlitz. W 1392 roku wieś posiada Zygfryd Kotwicz, ławnik ziemski wschowski. Rodzina Kotwiczów posiadała dobra do XVI wieku. Wymienieni: Andrzej i Wincenty Kotwicz(1407), Henryk Kotwicz(1422-38), Jan Kotwicz(1437), pochowany w kościele w Siedlnicy, Henczel Kotwicz, syn Zygfryda?(1450), Jerzy Kotwicz, syn Jana(1502), Stanisław Kotwicz(1531). Od XV wieku kilka własności ziemskich. W 1444 roku część gruntów należy do Mikołaja Lasockiego z Lasocic. W 1496 roku wspomniany Wincenty Siedlnicki z żoną Agnieszką. Po 1500 roku  podział wsi na dobra należące do spadkobierców po śmierci Wincentego oraz do wdowy Agnieszki, która otrzymała folwark z dworem, fortalicjom, bydłem i trzodą. W 1503 roku wspomniana Agnieszka Figasewa, żona Nikla Pusza. W latach 1496-1508 wspomniany Jan Siedlnicki, sędzia wschowski z żoną Anną z Lasocic. Po ojcu herbu Kotwicz, po matce z panów Punińskich herbu Ćwiek, po babce ojczystej z panów von Falkenhain, po babce macierzystej z panów Jarogniewskich. W 1502 roku jako właściciele części gruntów wymienia się Jana Jędrzychowskiego oraz Barbarę Lasocką, córkę Mikołaja Lasockiego, zmarłą w 1513?/1514?roku. W 1502 roku część dóbr należy do Anny Siedlnickiej-Czackiej, żony Piotra. W 1503 roku od Agnieszki Figasewej-Pusz odkupują majątek siedlnicki dziedzice Długiego Starego- Stanisław, Dawid, Nankier, Jan, Piotr, Stanisław, Marcin, Henryk i Krzysztof Olbrachcicki i sprzedają je bratu stryjecznemu, Kasprowi Dłuskiemu, podkomorzemu wschowskiemu. Kasper Dłuski z żoną Katarzyną Objezierską posiada dobra do 1537 roku. W 1548 wymieniana wdowa Katarzyna Objezierska jako właścicielka części dóbr. W 1503 roku wymieniony również Nankier Dłuski, który posiadał dobra do 1531 roku. Rodzina Dłuskich posiadała dobra jeszcze w 1579 roku- wymieniony Nankier Dłuski natomiast Siedlniccy posiadali majątek do 1576 roku. Po zmarłym Krzysztofie Olbrachcickim po podziale w 1526 roku dobra otrzymali: Krystyna Kotwicz, Barbara Moraczewska, Anna Ostrowicka-Oleska, Arnest Strawald, Kasper von Schenckendorf(mąż siostry Krzysztofa) oraz Jan, Szymon i Abraham Bukowieccy. Krystyna Kotwicz w 1529 roku swoją część sprzedała Nankerowi Dłuskiemu. W tym samym roku Arnest Strawald wykupił dobra od swych sióstr: Katarzyny, żony Zygmunta Lidlau(von Lidlau) i Anny żony Krzysztofa Rotemberka(von Rothenburg). W 1530 roku dobra te przypadają Nankerowi Dłuskiemu.  W 1548 do 1576 roku część majątku należy do Łukasza Rydzyńskiego, sędziego wschowskiego, który w 1548 roku odkupił od Katarzyny Objezierskiej jej część majątku siedlnickiego. Do Rydzyńskich dobra należały do 1585 roku-wymieniony Łukasz Rydzyński. Wieś nadal podzielona na część górną i dolną. Część górna w drugiej połowie XVIII i pierwszej połowie XIX wieku należała do hrabiów Kwileckich– wymieniony Adam hrabia Kwilecki(1793) oraz Mieczysław Maria Napoleon hrabia Kwilecki(15.08.1833 Siedlnica-05.06.1918 Oporowo koło Wronek). Zamieszkiwali w Górnej Siedlnicy jeszcze w 1841 roku. W 1911 roku dobra są własnością rodziny Tomaszewskich. Część Dolna na przełomie XVIII i XIX wieku należała do hrabiów Dzieduszyckich– wymieniony Antoni hrabia Dzieduszycki. W 1811 roku ta część Siedlnicy kupiona przez rodzinę Licht, która w 1841 roku ten majątek jeszcze posiadała. Po 1845 roku należała do rodu Peiker.

Siedlnica Górna k. Wschowy, lubuskieSiedlnica- pałac w Górnej Siedlnicy001

SIEDLNICA GÓRNA

W Siedlnicy Górnej dwór dobrze zachowany, położony w parku krajobrazowym. W sąsiedztwie zabudowania gospodarcze.

 

SIEDLNICA DOLNA

W tej części wsi już w XV wieku mowa była o fortalicjum- grodzisko stożkowe. Na miejscu fortalicjum-grodziska obecnie stoi ruina pałacu zbudowanego w stylu neogotyckim. Położony w otoczeniu parku krajobrazowego. W pobliżu zabudowania gospodarcze oraz kościół.

siedlnica-1894-lubuskie siedlnica-1911-lubuskie

SIEMIRADZ /Neudorf/

Wieś położona w gminie Trzebiel powiatu żarskiego. Wzmiankowana już w 1540 roku. W latach 1555-1586 należy do rodziny von Oppel z Piotrowa. W 1586 roku podział wsi na część a i b. Część a należy do rodzin: von Oppel(1604), von Bibran z pobliskiej Karsówki(1604), von Metzenrode(1612). Część b należała do rodzin: von Oppel(1600), von Rechenberg(1600), von Metzenrode(1605). Rodzina von Metzenrode scala majątek w 1612 roku. Posiadają dobra do 1617 roku. Kolejnym właścicielem dóbr jest rodzina von Gersdorf(1617). W 1623 roku majątek posiada rodzina von der Heyde z Tucholi Żarskiej. W 1623 roku wzmiankowany jest również Hans von Rackel. Od 1676 roku majątek staje się własnością książąt żagańskich.

Siemiradz 1901, lubuskie

SIENIAWA LUBUSKA /Schönow/

Wieś położona w gminie Łagów powiatu świebodzińskiego. Wieś rycerska, Należała do rodu von Klepzig i von Buntsch. W 1350 roku należała do joannitów łagowskich. Po sekularyzacji dóbr majątek w rękach wielu rodzin. Wymienia się rody: von Schenkendorf, von Waldow, hrabiów Finck von Finckenstein, von Luck, von Horn. Na początku XIX wieku majątek w posiadaniu rodziny von Lettow(1828). W połowie XIX wieku dobra są w posiadaniu rodziny von Vollard, później von Vollard-Bockelberg– wymieniony Alfred von Vollard-Bockelberg, Friedrich von Vollard-Bockelberg(1849-1929). Byli właścicielami dóbr do 1945 roku.

Sieniawa Lubuska- pałac

Sieniawa, pow. Sulęcin, lubuskie (2)

Sieniawa pow. Sulecin lubuskie

WILLA

Sieniawa Lubuska-willa

sieniawa-1902-lubuskie

SIENIAWA ŻARSKA /Schönwalde/

Wieś położona w gminie Żary powiatu żarskiego.  Początki wsi sięgają XIII wieku. Wchodziła w skład państwa stanowego Żary należącego do rodu von Biberstein. Wielokrotnie wymieniana w latach: 1381(Schonenwalde), 1457(Schonnenwalde), 1521(Schonewald).  W 1381 roku wieś podzielona, w części należąca do Henzla von Gebelzig oraz do Abrahama Jude.  W 1402 roku Johann von Biberstein sprzedał wieś braciom von Falkenhain. W 1457 roku wzmiankowany był rycerz Hans von Witchen-Schonnenwalde, któremu Wenzel von Biberstein za długi odebrał posiadane dobra we wsi. W 1460 roku sprzedał je braciom von Klüx. W 1494 roku we wsi część dóbr nadal posiada rodzina von Gebelzig. W 1508 roku wzmiankowany Georg von Maxen. W 1521 roku Hieronimus von Biberstein sprzedaje majątek Georgowi von Schӧnaich. Od XVII wieku wieś w posiadaniu baronów von Promnitz.

WILLA

Sieniawa Żarska 1901, lubuskie

SIENNO /Seefeld/

Wieś położona w gminie Ośno Lubuskie powiatu słubickiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1317 roku(Seueld). W tym czasie należała do biskupów lubuskich z Górzycy. W 1563 roku margrabia Jan Jerzy przejął dobra kapituły lubuskiej. Należała do majątku w Lubuszu, po 1718 roku w Pamięcinie. Prawdopodobnie pod koniec XVIII lub na początku XIX wieku powstaje na terenie wsi folwark. Pozostałością po nim jest dwór, obecnie dom Nr 33 oraz zabudowania gospodarcze.

sienno-1895-lubuskie

Sienno Dolne /Schöneu A/

Wieś położona w gminie Radowo Małe powiatu łobeskiego. Stare lenno rodu von Dewitz. W XVIII wieku była własnością Josepha Friedericha von Dewitz z Dobrej i Carla Ludewiga von Dewitz ze wsi Tucze. W latach 70-tych XVIII wieku własność majora Stephana Gottlieba von Dewitz. W latach 50-tych XIX wieku majątek posiada rodzina Hell. Prawdopodobnie w tym czasie zakłada folwark na północ od Sienna Dolnego, obecnie Sienno Górne, które należało do rodziny Hell do 1939 roku. W 1870 roku majątek obejmował 2328 mórg ziemi a w 1879 roku 575,87 ha ziemi. Posiadali majątek jeszcze w 1910 roku. Właścicielem był Gustav Hell. Kolejnym właścicielem była rodzina Krüger. W 1928 roku kiedy właścicielem był Paul Krüger dobra liczyły 300 ha gruntów. Posiadali majątek do 1945 roku.

We wsi pozostałości po majątku ziemskim. W parku krajobrazowym o powierzchni 1,99ha ruina dworu. W sąsiedztwie resztki zabudowy folwarcznej.

SIENNO GÓRNE /Schöneu B/

Wieś położona w gminie Radowo Małe powiatu łobeskiego. Założona jako folwark w latach 60-tych XIX wieku przez rodzinę Hell. Posiadali majątek do 1945 roku. W 1910 roku właścicielem był Gustav Hell. W 1928 roku dobra należały do Gerharda Hell i obejmowały 303 ha gruntów. W skład założenia dworskiego wchodził dwór oraz park krajobrazowy z XIX wieku oraz zabudowania folwarczne.

SIENNO-SZCZECIN /Heuershof/

Były majątek ziemski położony obecnie na terenie Szczecina na Osiedlu Małe Błonie przy ulicy Łącznej. W 1864 roku szczeciński kupiec Wellmann wykupił gospodarstwa i po scaleniu utworzył folwark Heuershof, od nazwiska jednego z gospodarzy – Heuer. W środkowej części zbudował dwór. Kolejnym właścicielem była rodzina Germershausen, później zięć właściciela, Bahnckegel. W 1879 roku majątek należało Kӧniglische Reichsbank-Hauptstelle ze Szczecina a majątek obejmował 218 ha gruntów. W 1892 roku właścicielem był Albert Behnke. Około 1918 roku majątek wykupiony przez Radę Miejską Szczecina i wtedy powstał nowy dwór. Obecnie własność spółki Amber.