Wieś położona w gminie Siedlisko powiatu nowosolskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1601 roku. Założona przez Georga księcia von Schönaich. Do 1945 roku wchodziła w skład dóbr książąt von Schönaich-Carolath-Beuthen. Od XVIII wieku wymieniany folwark, który był w XIX i XX wieku był dzierżawiony. W 1850-1900 dzierżawcą była rodzina Sprangenberg i Windler. Po 1945 roku na terenie folwarku funkcjonowało PGR. Obecnie pozostałością po folwarku są zabudowania gospodarcze, w rękach prywatnych. Dwór właścicieli rozebrany w latach 90-tych XX wieku.

Wieś położona w gminie Kłodawa powiatu gorzowskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337 roku(Stoltenbergh). Należała wtedy do rodu von Stolle lub Stolte. W tym też roku wymieniony majątek należący do miejscowego kościoła. Pod koniec XIV wieku lenno rodu von Sack. W 1455 roku część gruntów należała do braci Konrada i Nickela von Damnitz. Od 1492 roku wieś należy do rodziny von Strauss. Wymienia się Jakuba, Clausa, Piotra von Strauss. W 1499 roku wymieniony Otton von Strauss. Rodzina von Strauss posiadała Różanki do połowy XVII wieku. Przez małżeństwo z jedną z rodu von Strauss majątek jest w rękach Aleksandra Gordon(1646), pułkownika, komendanta twierdzy w Drezdenku. Na początku XVIII wieku dobra są w posiadaniu rodziny von Polenz– wymieniony Johann, później Karl Friedrich von Polenz(1715-18). W latach 1736-1738 Różanki za 30000 talarów zakupił margrabia Friedrich Heinrich książę Hohenzollern von Brandenburg-Schwedt(21.08.1709-12.12.1788), syn Philippa Wilhelma i Johanny Charlotty von Anhalt-Desau. W 1739 roku ożenił się ze swoją kuzynką księżniczką Leopoldine Marie von Anhalt-Dessau(12.12.1716-27.01.1782). Miał z nią dwie córki- Friederike Charlotte Leopoldine Louise von Brandenburg-Schwedt oraz Louise Henriette Wilhelmine von Brandenburg-Schwedt. Od 1751 roku w separacji. Od 1784 roku jest w związku z Marie Magdalene Charlotte Carl, z domu Cramer lub Kramann, z którą ma syna- Friedricha Carla. W 1786 roku syn otrzymuje od króla Prus tytuł i nazwisko- Friedrich Carl baron von Stoltzenberg, nawiązując do posiadłości ojca pod Gorzowem. Po śmierci księcia Friedricha Heinricha w 1788 roku majątek dziedziczy młodsza z jego córek, Louise Henriette Wilhelmine von Brandenburg-Schwedt, która w 1767 roku poślubiła Leopolda Friedricha, od 1751 roku Leopolda III księcia Anhalt-Dessau(*10.08.1740-+09.08.1817) z dynastii askańskiej. Miał z nią dwójkę dzieci: córkę zmarłą po porodzie oraz syna księcia Friedricha(1769-1814), następcę tronu Anhalt-Dessau. Do 1838 roku majątek zarządzany przez książęta von Anhalt-Dessau. Później był dzierżawiony. W 1848 roku dzierżawcą dórb za sumę 5000 talarów rocznie był niejaki Bayer. W 1879 roku majątku o powierzchni 3236,14ha nadal dzierżawcą był Bayer. W 1896 roku majątek księcia Friedricha I von Anhalt-Dessau(zm.1904r.) obejmował 3235ha. W skład majątku wchodziły dobra w Wojcieszycach o areale 717ha. W 1914 roku majątek obejmował 3148ha i należał do Friedricha II księcia von Anhalt-Dessau(zm.1918r.) a dzierżawcą był Alfred Balcke. W skład majątku wchodził majątek w Wojcieszycach(Wormsfelde). W 1929 roku właścicielem była spółka powiernicza Herzogl. Anh. Treuhand-Verwaltung A.-G., Dessau, a dzierżawcą był Alfred Balcke.

PAŁAC

Pałac spalony przez wojska radzieckie w 1945 roku i w latach późniejszych rozebrany.

ZESPÓŁ DWORSKO-FOLWARCZNY

Zespół folwarczny z pierwszej połowy XIX wieku, składający się z domu mieszkalnego i trzech budynków gospodarczych, w stylu klasycystycznym, użytkowany przez Stację Ochrony Roślin. Obok stał nieistniejący pałac z cechami neogotyku angielskiego.

Wieś położona w gminie Żary powiatu żarskiego wymieniona po raz pierwszy w roku 1460. W tym czasie była w posiadaniu rodziny von Filtz, która była wymieniana jeszcze w XVI wieku(1512) jako właściciele wsi i budowniczowie dworu. W 1515 dobra należą do rodziny von Schӧnberg, w 1522 roku von Kӧckeritz a w latach 1530-67 do rodziny von Gelnitz– w latach 1655-1660 dobra w posiadaniu von Unruh, zięcia von Gelnitz, . Od 1657 majątek posiadają książęta żagańscy. Od 1786 roku wieś zakupił książę kurlandzki Piotr Biron, zmarły w 1800 roku. Później majątek należał do książąt de Talleyrand-Perigord. Posiadali dobra we wsi do 1940 roku.

Po założeniu dworskim resztki parku krajobrazowego.

Miejscowość położona w gminie Świebodzin powiatu świebodzińskiego. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1384 roku, gdzie właścicielem wsi jest klasztor cystersów z Paradyża. Na terenie wsi prawdopodobnie dwa majątki scalone dopiero pod koniec XVIII wieku. W 1540 roku lenno posiadała rodzina von Haugwitz. W 2 połowie XVI wieku właścicielami Rosina oraz Kępska i Niekarzyna jest rodzina von Löben. W 1593 roku wieś należała do Maximiliana von Lӧben. W latach 1596-1623 Rosin należy do pierwszego przedstawiciela brandenburskiej rodziny von Hake(Haacke) z Berge pod Berlinem- Christopha von Hake(Hacke, Haken u Berghausa), który zakupił Rosin, część Niekarzyna i Kępska od brata swej małżonki. Kolejno majątek dziedziczą jego synowie: Wichmann, Otto i Rudolf von Hake(1648). W 1677 roku własność Christopha von Hake. W latach 1701-1750 lenno posiadała rodzina von Burgsdorf. W latach 1681-1724 roku dobra są w posiadaniu Chrostopha Schenk von Schenkendorff. W 1731 roku majątek posiadał Christoph Friedrich von Schönborn, w 1738 roku majątek należy do Rudolfa Erdmanna von Stentsch(posiadał majątek do 1779 roku), w 1762 roku do Karla Gottfrieda von Marunde(zmarł w 1770 roku), w 1771 roku do Kaspra Heinricha von Lossow, wzmiankowanego w 1791 roku, kiedy też mowa jest o siedzibie dworskiej i folwarku, w 1797 roku do Johanna Friedricha Kaiser(Keiser wg „Zamki…”(1797-1802), potem własność rodziny Kubale(1802-1818) oraz rodziny Student, która posiada dobra do 1945 roku. Rodzina nobilitowana w połowie XIX wieku. W 1857 roku majątek posiada wdowa Student. W 1879 roku majątek o powierzchni 427,70ha należał do Karla Augusta von Student. W 1896 roku majątek obejmował 458ha gruntów. W 1914 i w 1929 roku majątek obejmował 433ha i należał do Georga von Student. W latach 30-tych XX wieku własność Oswalda von Student.

DWÓR

Dwór zbudowany pod koniec XVIII wieku, prawdopodobnie na fundamentach starszej budowli, na planie prostokąta, nakryty dachem mansardowym, częściowo podpiwniczony, rozbudowany na początku XX wieku. Nad wejściem głównym herb rodu von Student.

Nieistniejąca miejscowość położona pomiędzy Maczkowem a Rybocicami, w pobliżu mostka na Ilance i punktu czerpania wody o numerze 5/26. Powstała w 1539 roku na polecenie elektora brandenburskiego, gdzie do 1945 roku odbywała się produkcja papieru. Papiernia posiadała własny znak wodny, który miał trzy koła i trzy stępy- dwie „niemieckie” i jedną „holenderską”. Przy fabryce istniał własny tartak, ogrodnictwo, gospodarstwo rolne. Osada posiadała również kolejkę wąskotorową. W 1919 roku doprowadzono do wsi energię elektryczną. W miejscowości była willa prawdopodobnie należąca do dyrektora fabryki.

Wieś położona w gminie Przytoczna powiatu międzyrzeckiego. Początki wsi sięgają XII/XIII wieku. Po raz pierwszy wymieniona w 1378 roku(Rokytno) oraz w latach: 1445(Rokythno), 1510(Rokithno). Wieś rycerska, która należała wtedy do Mikołaja z Bytynia, kasztelana starogrodzkiego. W 1378 roku podarował on wieś cystersom w Zemsku w zamian za dwie inne wsie. Później własność cystersów w Bledzewie. W 1559 roku Piotr opat bledzewski nadał Mikołajowi Przetockiemu w dożywocie wieś Rokitno, która później ponowie jest w rękach cystersów bledzewskich do sekularyzacji zakonu i przejęte przez państwo pruskie. Od 1838 roku majątek należał do rodziny Viebig, wymienionej w księdze majątków w 1845 i 1857 roku. W 1870-1877 roku dobra o areale 277ha należały do Heinricha Viebig. W 1896 roku majątek o powierzchni 277,14ha należał do wdowy Anny Viebig, z domu Lewecke. W skład majątku wchodził folwark Freischulzengut, należący do Victora Dalskiego a obejmujący 147ha w 1877 roku i 147,58ha gruntów w 1896 roku.  W 1913 roku majątek o powierzchni 277ha należał do Fritza Viebig. Drugi majątek o powierzchni 151ha należał do Aloisa Nagel. 

DWÓR

W zachodniej części wsi znajduje się założenie dworskie. Składa się ono z dworu, resztek parku krajobrazowego oraz budynków gospodarczych. Obecnie mieści się tam Dom Pomocy Społecznej.

Wieś położona w gminie Skąpe powiatu świebodzińskiego. Początki wsi sięgają XIII wieku. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1257 roku. Gustav Zerndt podaje, że miejscowość wzmiankowana była już w 1207 roku(Rogytnice), Berghaus podaje 1208 rok. Od XIII wieku do 1810 roku, do sekularyzacji dóbr należała do zakonu cysterek z Trzebnicy.  W 1791 roku mowa jest o 3 folwarkach. Po 1810 roku domena państwowa, później staje się własnością generała Friedricha Boguslawa hrabiego Tauentzien von Wittenberg. Po jego śmierci majątek w rękach wdowy, od której  w roku 1827 dobra w Rokitnicy i Zawiszach za sumę 196 500 marek zakupił Friedrich Gottlieb Mettke. W 1879 roku majątek o powierzchni 692,50ha należał do Pani Johanny Mettke, z domu von Werder. W 1896 roku majątek posiadała właścicielka Zawisz- Marianne Mettke. Posiadali majątek do 1908 roku. Po tej dacie następują dość częste zmiany właścicieli: Ernst Ritter, Dr Pondorf, Heiman. W tym czasie majątek liczył 225 ha gruntów ornych i 300 ha lasów. W 1914 roku wchodził w skład majątku w Zawiszach i należał do kapitana von Oertzen. W 1929 roku majątek należy do grupy Rittergut Sawische, G.m.b.H., Berlin i obejmował 719ha gruntów

PAŁAC

Pałac klasycystyczny, zbudowany w końcu XVIII wieku, przebudowany po pożarze w roku 1848. Murowany z cegły, piętrowy, założony na planie prostokąta, nakryty dachem naczółkowym, podpiwniczony. Obok park krajobrazowy z okresu budowy pałacu. Po 1945 roku stał się własnością Skarbu Państwa zaadoptowany na potrzeby ośrodka kolonijnego. Obecnie stanowi własność firmy prywatnej, nie jest użytkowany.

Wieś położona w gminie Zbąszynek powiatu świebodzińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1417 roku. Własność królewska. Należała do starostwa międzyrzeckiego. Była zastawiana wielokrotnie- zastawiano ją Piotrowi Ogance z Godziszewa(1417-1435), Zbąskim(1425-1458), Abrahamowi Głowaczowi ze Zbąszynia(1425-1438), Ujejskim(1487-1513), opatom z Paradyża(1513-1531). W 1513 roku wieś należy do Hinczki Ujejskiego. Król Zygmunt pozwala cystersom z Paradyża na wykupienie wsi z rąk Hinczki.

Folwark Rogi został założony przez Adolfa Friedricha III von Waldow w 1773 roku, królewskiego nadleśniczego z Tempelbergu i nazwany od imienia jego żony, Elisabeth, Dorothy Sophi  von Waldow, z domu von Bismarck. W 1801 roku po śmierci Adolfa Friedricha III, Stobno i Rogi zostały wyłączone z dziedzicznych dóbr Lubniewice i stały się niezależnym majątkiem, a ówczesny właściciel, syn Adolfa, Achatz Wilhelm August(*1771-+1848) zapoczątkował boczną gałąź lubniewickiej linii von Waldow, zwaną Stobno-Barnimie(Stubbenhagen-Fürstenau). W 1879 roku majątek należący do syna Achatza z małżeństwa z Joanną Wilhelminą Elisabeth von Thielau, Adolfa Friedricha Augusta, obejmował wraz folwarkiem Stobno(Stubbenhagen) 1053,10ha gruntów i dzierżawione były przez niejakiego Grosser. W 1914 roku folwark wchodził w skład majątku w Stobnie i obejmował 152ha. W 1929 roku własność porucznika w stanie spoczynku Friedricha von Waldow o powierzchni 1114ha. Z dala od głównej drogi Poznań-Kostrzyn n/Odrą malowniczo położona miejscowość, od południa i wschodu otoczona parkiem krajobrazowym, który założono równocześnie z pałacem. Miejscowość składa się z pałacu, parku krajobrazowego, dwóch alei dębowych, prowadzących do pałacu od północy i południa oraz z folwarku położonego po zachodniej stronie niewielkiego jeziora. Najprawdopodobniej z budową pałacu w Lubniewicach rozpoczęto budowę pałacu w Rogach około 1906 roku. Budowę pałacu podjęto z myślą o niepełnosprawnej umysłowo córce ówczesnych właścicieli majątku. Pałac zbudowany na planie prostokąta z urozmaiconą bryłą, z charakterystyczną wieżą krytą dachem namiotowym. Zachowany wystrój wnętrz. Założenie parkowe powstało w 1910 roku. Zespół pałacowo-parkowy znajdował się w rękach rodziny von Waldow do 1945 roku.  Po wojnie w pałacu znajdowało się nadleśnictwo, technikum leśne, prewentorium i dom małego dziecka. Od 1976 roku przeznaczony na Ośrodek Doskonalenia Kadr Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. Od 2015 roku własność prywatna.

Malowniczo położony na północno-wschodnim brzegu jeziora Zofiówka, od południa i wschodu otoczony parkiem krajobrazowym, który założono równocześnie z pałacem, wykorzystując zróżnicowane gatunkowo zadrzewienie pobliskiego lasu, natomiast od strony kolonii w Rogach prowadzi aleja dojazdowa obsadzona starodrzewiem dębowym. Urozmaicony ryzalitami i wieżyczkami kształt pałacu nosi cechy stylu późnoromantycznego z elementami neoromańskimi i neorenesansowymi. Akcentem dominującym dwukondygnacyjnego obiektu jest wieża w narożniku południowo-wschodnim, kryta wysokim dachem namiotowym. Oryginalny wystrój wnętrz, opartych na podziale dwutraktowym, zachował się w pomieszczeniach parteru i większości sal I piętra, są to głównie boazeria i sztukaterie stropów. Pomieszczenia reprezentacyjne usytuowane zostały w trakcie zachodnim oraz w części północnej pałacu.