Wieś położona w gminie Rzepin powiatu słubickiego. Po raz pierwszy wspomniana w 1317 roku. Była własnością biskupów lubuskich, później margrabiów brandenburskich. Przejęta przez państwo pruskie, od 1718 roku należała do domeny państwowej z siedzibą w Pamięcinie. Niewielki majątek ziemski, który od początku XX wieku należała do rodziny Kuhlow.
Wieś położona w gminie Międzyrzecz powiatu międzyrzeckiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1312 roku(Rugow) oraz w roku 1390(Rugew). Była własnością rycerską należącą do Wincentego, dziedzica Chyciny i jego synów Dzierżka, Teodoryka i Mikołaja z rodu Niałków. Później własność klasztorna należąca do opactwa cysterskiego w Zemsku, później w Bledzewie. W XVIII wieku na terenach opuszczonej wsi założono folwark, późniejszy majątek. W 1845 roku majątek należał do rodziny Viebig. W 1870-77 roku majątek o powierzchni 292ha a w 1896 roku o powierzchni 292,05ha należał do wdowy Marie Lehmann z Berlina, później zamieszkałej w Malinnikach koło Cieplic a dzierżawcą był Hugo Schmidt z Chełmska. W 1913 roku majątek o powierzchni 229ha był własnością państwa pruskiego i dzierżawiony przez Richarda Gubalke.
Pozostałością po założeniu są budynki gospodarcze, resztki założenia parkowego.
Wieś położona w gminie Krzeszyce powiatu sulęcińskiego. Osada założona w XVI wieku na gruntach należących do Kołczyna. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1538 roku. Lenno rodu von Waldow. W 1715 roku majątek należał do: Arenda von Waldow. Wg spisu majątków z 1718/19 roku 4 działy własnościowe należące:1-3 do Adama Christopha von Waldow, Friedricha Sigismunda von Waldow i kapitana Karla Andresa von Maxen. 4-ty należał do Sebastiana von Waldow. W 1740 roku wieś w posiadaniu rodziny von Waldow. W 1772 roku Rudnicę zakupił Karl Sigismund Ernst von Reitzenstein(1708-1762). Z Apolonią von Schӧning miał córkę Ernestinę Apolonię Friederikę Carolinę(ur.05.05.1773r), która wyszła za mąż za Karla Ernsta Christiana von Waldow(ur.15.12.1766r.). Przez małżeństwo majątek ponownie w posiadaniu rodu von Waldow. Urodzony w Kiełpinie (Reitzenstein) Eduard von Waldow(1796-1873) za zgodą króla w 1814 roku przyjął nazwisko von Waldow und Reitzenstein i nowy herb. Majątek zwany Hammer-Kӧlschen Eduarda von Waldow und Reitzenstein w latach 1850-53 obejmował 18759 akrów ziemi.
Po wojnie trzydziestoletniej we wsi wspomniana siedziba szlachecka, ponownie wymieniona w 1724 roku. Na przełomie XVIII/XIX wieku folwark podupadł i przekształcił się w leśną osadę-Altenhof.
Nieistniejący folwark należący do majątku w Brzozie, położony ok. 2,5-3 km na zachód od dóbr brzozowskich.
Wieś położona w gminie Dobiegniew powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Powstała na gruntach folwarku należącego do rodu von Waldow z Mierzęcina. Powstał prawdopodobnie pod koniec XIX wieku lub na początku XX wieku.
We wsi przy głównej drodze zespól folwarczny składający się z dworu oraz resztki zabudowań gospodarczych.
Wieś położona w gminie Dobiegniew powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Początki wsi sięgają XIII wieku. Na przełomie XIII/XIV wieku stanowi własność rodu von Wedel. W 1305 roku Hasso von Wedel darowuje część gruntów cystersom z Bierzwnika. W 1352 roku margrabia Ludwik Rzymski przekazał część wsi Thomasowi von Valwe. Wielokrotnie niszczona. W pierwszej połowie XV wieku część gruntów we wsi posiadała rodzina von Borck, część nadal w posiadaniu cystersów z Bierzwnika oraz rodziny von Wedel. W 1879 roku majątek o powierzchni 194ha należący do rodziny Stabenow. W 1896 roku dobra o powierzchni 227ha należały do rodziny Staveno. W 1914 roku majątek o powierzchni 110ha należał do Pani Wienkoop. W1929 roku majątek w rękach Dr Ericha Horn(110ha). Urodzony 25.07.1881 roku, zmarł w Hamburgu 16.12.1946 roku. Ożeniony z Gertrud, z domu Zimmermann. Mieli córkę Ursulę Giselę Eberhard.
We wsi nie było folwarku. Przy głównej ulicy stoi skromny. przebudowany dworek prawdopodobnie z końca XIX lub początku XX wieku. Obecnie w budynku mieści się szkoła podstawowa. W otoczeniu resztki parku krajobrazowego.
HISTORIA WSI
Wieś położona w gminie Świdwin powiatu świdwińskiego. Prawdopodobnie folwark założony w połowie XIX wieku do 1945 roku należał do rodziny von Oppenfeld. W 1910 jak i w 1929 roku majątek w rękach Moritza von Oppenfeld. W 1910 roku dobra liczyły 876 ha gruntów, w 1929 roku liczyły 284 ha gruntów. Do 1945 roku wymieniana jako właścicielka Barbara von Oppenfeld(1942). Ciekawostką jest powstanie nazwiska von Oppenfeld. Bracia Moses(1793-1861) i Daniel Oppenheim(1800) w 1824 roku zakupili majątek w Bierzwnicy(Reinfeld). Moses zaczął używać nazwiska- Moritz von Oppenheim-Reinfeld a z połączenia nazwiska i nazwy miejscowości powstało nazwisko von Oppenfeld. Na używanie takiego nazwiska dostali pozwolenie w 1827 roku.
ZESPÓŁ DWORSKI
We wsi dwór z drugiej połowy XIX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, jednokondygnacyjny, z przybudówką. W pobliżu zabudowania gospodarcze oraz resztki parku krajobrazowego.
Wieś położona w gminie Węgorzyno powiatu łobeskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1562 roku. Od XV do końca XVIII wieku była własnością rodu von Borcke- w XVIII wieku wzmiankowany Carl. W 1720 roku własność rodziny von Dewitz. W 1778 roku wieś należała do rodziny von Lӧwenklau(d`Orville von Lӧwenklau, von Lӧwenclau). W 1804 roku własność rodu von Ramin. W latach 1845-1862 własność rodu von Kuylenstierna. W latach 1879-1884 majątek posiadała rodzina Mendelsohn. Od 1893 roku majątek był w posiadaniu baronów von Katzler. Wymieniony: baron Rudolf zmarły w 1893 roku, baronowa Luise, z domu Jouanne, zmarła w 1918 roku, Konrad zmarły w 1921 roku. W 1910 liczył 1310,75ha gruntów. W 1928 roku dobra są własnością barona Karla von Katzler i liczył 1311 ha gruntów.
ZAŁOŻENIE PAŁACOWE
Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy oraz ruiny pałacu. Obok zabudowania gospodarcze.
HISTORIA WSI
Wieś położona w gminie Choszczno powiatu choszczeńskiego. Początkowo wieś należała do cystersów z Kołbacza. Po raz pierwszy wymieniona w 1278 roku. W tym roku należała do księcia pomorskiego Barnima I, który nadał je w lenno rodzinie von Güntersberg. W 1523 roku wieś jest w rękach Joachima V. von Güntersberg. W XVII wieku doszło do podziału wsi na kilka własności. W 1770 roku rodzina von Blanckensee scala majątek. W 1817 roku dobra zakupuje rodzina Carl Gottlieb von Bethe(1778-1840). Z tej rodziny wymieniony Helmuth von Bethe(1842, 1861) oraz Theodor von Bethe(XXw). Od lat trzydziestych właścicielem majątku została rodzina Blühdorn. Byli właścicielami do 1945 roku.
ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWE
W centralnej części wsi na niewielkim wzniesieniu w otoczeniu parku stał dwór. Prawdopodobnie pochodzący z XVIII wieku, zniszczony w trakcie działa wojennych w 1945 roku, rozebrany w latach 60-tych. Na miejscu dworu postawiono budynek mieszkalny. W otoczeniu dworu znajduje się park krajobrazowy. W 1825 roku Peter Joseph Lenne(1789-1866), jeden z najwybitniejszych europejskich architektów krajobrazu XIX wieku, przygotował projekt dla obszarów rolniczych w majątku Radaczewo. Projekt ten obejmował powierzchnię około 1000 ha gruntów. W projekcie znalazły się uprawy polowe, ogrody, pastwiska, zadrzewienia, akweny wodne. Park rozciągał się na prawie 4 km. Obsadzony był różnymi gatunkami drzew. Aleje wytyczone były nietypowo, obsadzone krzewami agrestu czy porzeczek. Dziś po dawnej świetności nie ma prawie śladu.
HISTORIA MIEJSCOWOŚCI
Miejscowość położona w gminie Grzmiąca powiatu szczecineckiego. Dawny folwark założony w XVIII wieku, należący wówczas do rodu von Glasenapp.
ZAŁOŻENIE DWORSKIE
Pozostałością po założeniu są resztki zabudowy gospodarczej(obora, owczarnia) oraz resztki założenia parkowego.
Wieś położona w gminie Gryfino powiatu gryfińskiego. Założona w 1751 roku, której pierwszym właścicielem był Friedrich von Sydow. Z powodu kłopotów finansowych sprzedaje dobra w 1753 roku podpułkownikowi Carlowi Kristophowi baronowi von der Goltz. Od początku XIX wieku właścicielem dóbr był Ernst Gottlieb Ratt, zmarły w 1822 roku. Dobra przejmuje wdowa po nim, pani Ratt, która wychodzi za mąż za Friedricha Augusta Kӧgel. Dobra przejmuje syn Ernsta Gottlieba. Zmarł w 1849 roku. Majątek w rękach wdowy, która sprzedała dobra w roku 1867 niejakiemu Zelter. W 1910 roku majątek będący w rękach Rudolfa Zelter liczyły 310,68 ha gruntów. W 1922 roku ziemiańskie gruntu zostają wydzierżawione rolnikom z wioski. Dobra z dworem w 1928 roku posiadał Rudolf Zelter i liczyły 296 ha gruntów.
ZAŁOŻENIE DWORSKIE
Dwór stał po zachodniej stronie wiejskiej drogi, gdzie droga odgałęzia się na wschód od kościoła.
HISTORIA WSI
Wieś gminna położona w powiecie kołobrzeskim. Po raz pierwszy wymieniona w 1269 roku. Od XIV wieku była lennem rodu von Manteuffel. Ostatnim właścicielem wsi z rodu von Manteuffel był Henning Anton, którego majątek po zlicytowaniu kupił w 1743 roku Ludwig Julius von Seld, który już w 1748 roku sprzedaje dobra Johannowi Wilhelmowi Christiphowi Steobanus. Potomkowie Johanna W.Ch. Steobanusa w 1803 roku otrzymują tytuł szlachecki, przyjmując nazwisko Steobanus von Wriechen. W 1851 roku majątek zakupił Aleksander Andre z Ramlewa. W 1870 roku kolejnym właścicielem majątku zostaje Julius Hoffman. W latach 1896-98 dobra w posiadaniu Wernera von Holtz, kolejnym rodzina von Wojenthin. Na początku XX wieku majątek ponownie w rękach rodziny Hoffman. Od 1918(1914) roku dobra rymańskie zakupił Lothar von Dewitz. W rękach rodziny von Dewitz majątek pozostaje do 1945 roku. Po śmierci Lothara majątkiem zarządzała wdowa po nim, Mararette von Dewitz, z domu von Buxhöveden.
ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE
Prawdopodobnie w 1751 roku nieznany nam z wyglądu dwór został przez Johanna Wilhelma Christipha Steobanus przebudowany do formy jaka widoczna jest na pocztówce powyżej. Kolejną przebudowę pałacu dokonał Lothar von Dewitz w 1920 roku. Po 1945 roku był własnością Skarbu Państwa pod zarządem miejscowego PGR. Pod koniec lat 80-tych po przeprowadzonym remoncie pałac zaadoptowano na hotel i restaurację. Kolejne remonty pałacu doprowadziłydo pozbawienia go oryginalnego wyposażenia. Po kolejnym remoncie w pałacu mieści się trzygwiazdkowy hotel, restauracja a w piwnicach winiarnia. Obok pałacu resztki zabudowy folwarcznej. Z tyłu resztki parku krajobrazowego.
