HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Myślibórz powiatu myśliborskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1232 roku jako własność kościelna. Od XIV wieku wzmiankowany ród von Damnitz. W XVI wieku wymienia się Joachima von Damnitz(1541), Nickela, Kurta i Bogislausa von Damnitz. W 1713 roku właścicielem majątku został Kuno Krenz Ernest von Bredow(1655-25.04.1725), generał- major pruskich regimentów kirasjerów. W 1753 roku pułkownik von Bredow założył na terenie majątku fabrykę fajek glinianych, której roczna produkcja wynosiła 1,4-1,7miliona sztuk. Sprzedawane były w Polsce i Prusach. W 1765 roku dobra wraz z fabryką kupuje radca wojenny Wilhelm Ludwig von Lüder. W 1775 roku Izaak Salingre zakupuje fabrykę fajek, później majątek Rościn. W 1804 roku likwidacja fabryki fajek. W 1830 dobra ą  rękach Hermanna Stubenrauch`a. W 1868 roku majątek przechodzi na własność Oskara von Wess, doktora prawa. Po jego śmierci w 1901 roku majątek w rękach Jean Nicolas a dobra liczą w tym czasie 775 ha powierzchni. Rodzina Nikolas pozostaje właścicielem majątku do 1945 roku.

PAŁAC

We wsi późnobarokowy pałac zbudowany przez przez rodzinę von Bredow, przebudowany w 2 połowie XIX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, kryty dachem mansardowym, z ryzalitem zwieńczonym trójkątnym tympanonem.

Po południowej stronie pałacu znajduje się park krajobrazowy, założony w XVIII wieku, przekształcany w XIX wieku o powierzchni 8, 94 ha powierzchni.

Wieś położona w gminie Redzikowo powiatu słupskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1297 roku, kiedy właścicielem wsi był rycerz Virchewitz, protoplasta rodu von Woyen, który w 1337 roku podpisał się jako Woyen de Redentin. Od 1329 roku stanowi lenno rodu von Below, kiedy w latach 1329-1348 wieś należała do Gerda von Below. W 1464 roku w skład majątku w Radęcinie wchodzi obecnie nieistniejąca wieś Miednik(Medenick). W 1739 roku kapitan Ernst Ludewig von Below zostawił majątek Clausowi Ludewigowi von Below, który sprzedał folwark Miednik w 1744 roku porucznikowi Paulowi Bertramowi von Below, który w 1757 roku zakupił pozostałą część majątku stając się właścicielem Radęcina i Miednika. Cały majątek odziedziczył jego syn Claus Betrtam von Below a po jego śmierci majątek odziedziczył kapitan Martin Ernst von Below. W 1794 roku po śmierci Caspara Ludwiga von Below majątek odziedziczył major Andreas von Below mieszkający w Rosji i przekazał je swojemu synowi Carlowi Gustavowi, który w 1819 roku przekazał je swojemu najmłodszemu synowi Gustavowi Ernstowi Antonowi Wilhelmowi von Below. Kolejnym właścicielem był syn Gustava Ernsta Antona Wilhelma, Franz Carl Albert von Below a po nim jego brat Heinrich Friedrich i jego syn Octavio Gustav Anton von Below. Po nim majątek dziedziczy jego syn Paul 1 892 roku a następnie wnuk Oktavio w 1906 roku. Zmarł w 1918 roku. Ostatnim właścicielem dóbr był Gerd von Below. Dzieciństwo u wujostwa spędził późniejszy feldmarszałek Karl Konstantin Albrecht Leonhard hrabia von Blumenthal(1810-1900), syn Ludwiga Albrechta von Blumenthala i Frederike Charlotte Dorothei von Below.

Pałac

W 1834 roku Gustav Ernst von Below zlecił budowę pałacu na wzniesieniu. Przebudowany w 1913 roku. Po 1945 roku pałac służył za magazyn w okresie jesienno-zimowym a letnim jako ośrodek kolonijny. Opuszczony, rozkradziony uległ ruinie i został rozebrany w latach 60-tych XX wieku.

Wieś położona w gminie Radowo Małe powiatu łobeskiego. Była lennem rodu von Dewitz, którą to wieś posiadali do XVIII wieku. W latach 1764-1798 właścicielem dóbr był Johann Daniel von Reppert(*26.11.1726-+16.02.1800), którego żoną była Amalie Elisabeth von Dewitz(*1732-+26.08.1788).W połowie XIX wieku przez krótki okres czasu właścicielem majątku był porucznik Carl Friedrich Wilhelm von Natzmer/1857-1862/. W 1870 roku kiedy właścicielem majątku była rodzina Kannenberg dobra obejmowały 3504 morgi ziemi. W 1879 roku  właścicielem majątku była rodzina von Ramin a dobra liczyły 821,35 ha gruntów. Od początku XX wieku właścicielem dóbr radzimskich byli hrabiowie von Kӧnigsmarck– wymieniany Wichard hrabia von Kӧnigsmarck. W 1910 roku ich majątek obejmował 821,356 ha gruntów. W 1928 roku właścicielką dóbr była Dorothea hrabina von Kӧnigsmarck z dziećmi a dobra liczyły 902 ha gruntów.

ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWO-FOLWARCZNE

W skład założenia wchodzi- dwór położony w parku krajobrazowym, obecnie zaniedbanym, budynki gospodarcze, resztki oryginalnego ogrodzenia. Dwór zbudowany na planie prostokąta, podpiwniczony, jednokondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym. Prawdopodobnie dwór zbudowany przez rodzinę von Natzmer, rozbudowany i przebudowany po 1910 roku przez hrabiów von Kӧnigsmarck.

Osada położona w gminie Cedynia powiatu gryfińskiego. Miejscowość założona przez rodzinę von Holzendorff, stary nowomarchijski ród. W 1850 roku właścicielem był Eduard von Holzendorff. Po 1850 roku właścicielem majątku była rodzina von Stülpnagel. Na terenie majątku w 1867 roku urodziła się Elisabeth , która poślubiła Dietricha Ernsta von Kalitscha(1855-1931). Około w 1928 roku właścicielem majątku był Leopold von Kalitsch(1889-1967), syn Dietricha Ernsta. W 1919 roku ożenił się z Karoline von Cossel( 1889-1945).

Dwór

Dwór nie istnieje, rozebrany po 1945 roku. Po założeniu zachował się park krajobrazowy o powierzchni 4 ha, na terenie którego położony jest cmentarz byłych właścicieli. Obok resztki zabudowy folwarcznej.

Wieś położona w gminie Dobra Szczecińska powiatu polickiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1284 roku. Od połowy XIII wieku w posiadaniu rodu von Ramin. W XVII wieku wymieniony Ernst von Ramin. Była w ich rękach do połowy XVII wieku. Ostatnim właścicielem Rzędzin był Friedrich Ehrenreich II von Ramin(10.04.1709-02.12.1782). Na nim zakończyła się linia z Buka i Rzędzin. W Buku od XIII wieku znajdowała się świątynia z kryptą, w której chowani byli właściciele majątku. Po wojnie trzydziestoletniej ziemie te są pod zarządem królowej Szwecji, Krystyny. Dobra w Buku i Rzędzinach podarowała majorowi wojsk szwedzkich, Georgowi von Lӧwenborgk. Po przejęciu tych ziem przez margrabiów brandenburskich dobra przejął rotmistrz Philip Ernest von Hayn. Po kilku latach ponownie pod zarządem szwedzkim i w rękach majora Theophilusa Michaelis. W 1720 roku majątek zakupił Otto Gustav von Lepel, gubernator twierdzy kostrzyńskiej, w 1749 roku otrzymał tytuł hrabiowski. Z tego rodu wymienieni zostali również: Friedrich Wilhelm hrabia von Lepel(XVIIIw.), oraz Wilhelm Heinrich hrabia von Lepel(XIXw.). Hrabia Wilhelm był wielkim miłośnikiem sztuki gromadząc w pałacu olbrzymie i ciekawe zbiory, które w większości przekazał na ręce króla pruskiego. Zmarł w 1826 roku bezpotomnie. Przez małżeństwo z siostrami hrabiego majątek podzielony otrzymała rodzina von Schmeling oraz hrabiowie Henckel von Donnesmarck. Doprowadziło to do rozparcelowania dóbr. W 1858 roku część gruntów należącą do rodziny von Schmeling kupuje rodzina  hrabiów Henckel von Donnesmarck. Część gruntów(3/4) należała do Leo Amadeusa Maximiliana(1862), pozostała część(1/4) należała do Friedricha Otto Maximiliana(1862). Po scaleniu majątku przez Leo Amadeusa Maximiliana hrabiego Henckel von Donnesmarck, zostaje on sprzedany w 1872 roku Harry`emu hrabiemu von Arnim-Schlagenthin. Po nim dobra przejmuje syn, Henning hrabia von Arnim-Schlagenthin.. W 1891 roku ożenił się z Elizabeth a wł. Mary Anette Beauchamp(*31.08.1866-+09.02.1941). Z małżeństwa mieli cztery córki i syna. Małżeństwo nie było udane. To w Rzędzinach rozpoczęła się jej kariera pisarska. W 1898 roku wydała swoją pierwszą książkę, która przyniosła jej rozgłos i pieniądze(Elizabeth and Her German Garden (1898); wyd. polskie Elizabeth i jej ogród, 2011). Ze względu na stale rosnące długi męża w 1901 roku małżonkowie podpisali umowę o rozdzielczości majątkowej. W 1908 roku rozwiodła się z mężem i wyjechała z dziećmi do Londynu. Po śmierci Henninga hrabiego von Arnim-Schlagenthin w 1910 roku majątek zostaje z uwagi na długi rozparcelowany. Część dóbr z pałacem zakupiła rodzina von Kӧller– wymieniony Ulrich von Kӧller  i posiadała je do 1945 roku. W czasie nalotów alianckich w 1944 roku został zniszczony pałac. Od 1949 roku na terenie majątku utworzono PGR.

W północno-wschodniej części wsi położony był nieistniejący pałac w otoczeniu parku krajobrazowego. Z założenia folwarcznego pozostały ruiny budynków gospodarczych, jeszcze dzisiaj robiące ogromne wrażenie oraz oficyna dworska.

Wieś położona w gminie Gryfice powiatu gryfickiego. Początkowo należała do biskupstwa kamieńskiego. Wzmiankowana w 1380 roku. Była lennem rycerzy von Kretlow– wymieniony Konrad von Kretlow.  Na początku XVI wieku właścicielem wsi zostaje Heinrich von Borck(e), zwany „Czarnym Rycerzem”, komtur zamku w Swobnicy. Z powodu kłopotów finansowych rodzina von Borck(e) traci wieś na rzecz Petera von Wohlde. W 1606 roku właścicielem wsi zostaje Christoph von Mildenitz. Kolejnym właścicielem Rybokard był Hans von Mildenitz, syn Christiana oraz Henning von Midelnitz, zmarły w 1669 roku, właściciel Witna, Wołczyna i Węgorzyc. Po śmierci Wilhelma von Midelnitz, ostatniego potomka rodu dobra przejął jego zięć, George Friedrich von Edling, ożeniony z córką Wilhelma, Marią von Mildenitz. Kolejnym właścicielem majątku zostaje syn Georga, Bogislav Wilhelm von Edling. Ostatnim dziedzicem dóbr został Aegidius Carl Bernhard von Edling, syn Bogislava Wilhelma. Umiera bezpotomnie w swoim majątku w Upadły w 1793 roku. W 1765 roku król Fryderyk II przyznał prawo do dóbr rodu von Edling rodzinie von Arnstӓdt. Majątek otrzymał Carl Anton von Arnstӓdt. Część majątku otrzymał również generał Heinrich Wilhelm von Lettow-Vorbeck, który wykupił część Rybokart należącą do rodziny von Arnstӓdt. Po śmierci generała w 1793 roku majątek dziedziczy bratanek Adam Carl von Lettow-Vorbeck. Po nim dobra przejął Ferdynand von Lettow-Vorbeck. Po jego śmierci w 1858 roku majątek odziedziczył porucznik Carl von Lettow-Vorbeck. W 1870 roku majątek obejmował 2912 mórg ziemi, a w 1879 roku 725,04 ha gruntów. W latach 1881-1901 dobra należą do Kurta von Dӧringen. Po 1901 roku majątek nabył adwokat Fritz Rӧchling ożeniony z baronessą von Hohenastberg-Wiegand. W 1910 roku jego dobra obejmowały 998 ha ziemi. W 1928 roku majątek obejmował 500 ha gruntów. Po śmierci Fritza w 1932 roku majątek przejęła spółka Pommersche Siedlungsgesellschaft. Po parcelacji dóbr resztówkę zakupił przemysłowiec z Gdańska, doktor praw Müller.

ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWY

Już za czasów rodu von Kretlow była siedziba dworska o nieznanym wyglądzie i lokalizacji. W 1620 roku Christoph von Midelnitz buduje dwór w miejscu obecnego pałacu(ślady budowli znajdują się w piwnicach obecnego pałacu). W XVIII wieku rodzina von Edling przebudowuje dwór na barokowy pałac. W połowie XIX wieku Ferdynand von Lettow-Vorbeck przebudowuje barokowy pałac. Kolejna modernizacja bryły następuje w XX wieku do stanu obecnego. Po 1945 roku w pałacu i pomieszczeniach gospodarczych stacjonowało wojsko. Później w pałacu mieściła się Powiatowa Rada Narodowa w Gryficach. Na terenie folwarku mieściło się Kółko Rolnicze Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. W latach 1962-1974 w pałacu mieściła się szkoła podstawowa. Opuszczony i opustoszały popadał w ruinę. Obecnie własność prywatna z przeznaczeniem na hotel. W sąsiedztwie park krajobrazowy.