KARAPCZYJÓW ob. Karapcziw

Karapczyjów  położony na Bukowinie obecnie Karapcziw, wieś na Ukrainie w obwodzie czerniowieckim, w rejonie wyżnickim nad Hłyboczokiem. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1595 roku. Gniazdo rodowe ormiańskiej rodziny Krzysztofowiczów herbu własnego Donabiet. Zakupione w połowie w 1836 roku przez Kajetana Krzysztofowicza, którego syn Roman w 1855 roku przeniósł się do Karapczyjowa z Załucza nad Czeremoszem na Bukowinie. Roman Krzysztofowicz poszerzał areał majątku. Znacznego zakupu dokonał w 1863 roku oraz w 1878 roku, kiedy odkupił od Kovasca tzw. Kowaczówkę, leżącą na skraju wsi. Zastany stary dwór, który rozbudował w 1878 roku zamieniono na magazyn a właściciele przeprowadzili się do nowo zbudowanego dworu wg projektu Glaubitza, ukończonego ostatecznie w 1888 roku. Roman Krzysztofowicz miał pięcioro dzieci. Jednym z nich był Witold Krzysztofowicz. Przebywali w Karapczyjowie do 26 marca 1944 roku.

 

Krzysztofowicze- spolszczona stara rodzina ormiańska. Pierwsza wzmianka o rodzie pojawia się w XVII wieku. W 1629 roku od króla polskiego Zygmunta III Wazy otrzymała rozległe przywileje. Nobilitowana w 1676 roku. Szlachectwo miał otrzymać Iwaszko Krzysztofowicz, syn Kirekorowicza „Beznosego”. Potwierdzenie szlachectwa otrzymali w 1791 roku w Jassach. Z tego rodu pochodzi Ladis Kristof, właściwie Władysław Krzysztofowicz, urodzony w 1918 roku, zmarły w 2010r. Profesor na San Clara University, Columbia University, University of Waterloo, University of Portland. Jego jedyny syn, Nicholas, dziennikarz New York Time, jest laureatem nagrody Pulitzera.

W Karapczyjowie urodził się Edgar Kovats(*1849-+1912), architekt i malarz węgierskiego pochodzenia, działający w Wiedniu, Zakopanem i we Lwowie, rektor Politechniki Lwowskiej. Pochodził ze spolonizowanej węgierskiej rodziny szlacheckiej. Jego ojciec, Antoni był powstańcem listopadowym, urzędnikiem państwowym i politykiem, posłem na Sejm Krajowy Bukowiny i do wiedeńskiej Rady Państwa. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim(kwatera 19, mogiła 565).

 

NIECHORZE /Horst/

Wieś położona w gminie Rewal powiatu gryfickiego. Dawna miejscowość rybacka, obecnie wypoczynkowa kąpieliskiem morskim i przystanią morską, której burzliwy rozwój przypadł na 1870 rok. Współczesne Niechorze składało się z dwóch odrębnych wsi: rybackiej Klein Horst i położonej na południe rolniczej Gross Horst. W 1936 roku doszło do połączenia obu wsi.

WILLA BÜGE

KARŚCINO /Kerstin/

Wieś położona w gminie Karlino powiatu białogardzkiego. Po raz pierwszy nazwa wsi pojawia się w dokumentach w 1227 roku, później w 1276 roku. Przez wiele lat była własnością Kapituły Kołobrzeskiej. Na przełomie XVII/XVIII wieku majątek w rękach Ch.A. von Manteuffel. Po jego śmierci dobra odziedziczył jego syn, w 1719 roku podniesiony do rangi hrabiego, Ernst hrabia von Manteuffel. Po 1735 roku dobra są w rękach Friedricha von der Goltz i jego żony, hrabiny Henrietty von Manteuffel. W 1764 roku majątek zakupiła żona rotmistrza Johanna von Gaudecker, Sophia baronetta von Hertefeld. Do 1945 roku majątek w rękach rodu von Gaudecker– wzmiankowany Otto von Gaudecker(1804r), Karol von Gaudecker, syn Otta(1827). Ostatnim właścicielem był Herman von Gaudecker.

We wsi ruina pałacu z początku XIX wieku. Obok park z XVIII wieku, przekształcony na krajobrazowy w XIX wieku o pow. 5,2 ha. We wschodniej części parku budynki gospodarcze.

JESIONOWO /Schönow/

Wieś położona w gminie Przelewice powiatu pyrzyckiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1494 roku będąc w tym czasie własnością Johanna von Billerbeck. W latach 1520-1699 własność rodziny Runge– wzmiankowany Bartholomeus Runge(1520) i Balthasar Dietrich Runge(1699). W XVIII wieku wieś należy do rodu von Kussow. W 1741 roku wdowa po Wilhelmie Sigismundzie von Kussow sprzedaje majątek rodzinie von Trampe, która już w 1749 roku odsprzedaje dobra wdowie Dorothei Adelajdzie von Schӧning, późniejszej żonie majora Christopha F. von Bormann. W 1775 roku majątek zakupił Karl von Knobelsdorff. W latach 1822-1824 majątek należał do majora Friedricha Ludwiga von Knobelsdorff. W 1835 roku dobra zakupi Julius R. von der Osten. W 1868 roku właścicielem dóbr był Wilhelm von der Osten. W 1892 roku właścicielem majątku liczącego 1174 ha był L. Geitner z Berlina. W 1910 roku majątek obejmujący 1171,70 ha gruntów należał do Heinricha Geitner. W 1928 roku dobra liczące 902 ha gruntów należały do Gustava Engelbrechta. Po 1929 roku majątek rozparcelowany.

We wsi mocno przebudowany budynek pałacu z początku XX wieku, zaadoptowany na szkołę. Obok park krajobrazowy oraz zabudowania folwarczne.