Miejscowość położona w gminie Dobra Szczecińska powiatu polickiego. Jest to stary majątek ziemski. W 1802 roku dzierżawcą majątku był Christian Heirnich Apprat. Od połowy XIX wieku doszło do częściowego rozparcelowania majątku. W 1879 roku dobra należały do Friedricha Bismark i liczyły 278 ha gruntów. Majątek w 1910 roku o wielkości 214,75 ha gruntów należał nadal do rodziny Bismark. W 1928 roku dobra należące do niejakiego M.Wienkoop liczyły 160 ha gruntów.
HISTORIA WSI
Wieś położona w gminie Kalisz Pomorski powiatu drawskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337 roku. W 1519(Zuche) w rękach rodu von Güntersberg. W 1565 roku wymienia się rodzinę von Zadow, później nadal w posiadaniu rodziny von Güntersberg. Kolejnymi właścicielami wsi była rodzina baronowska von der Goltz- wymieniona Eliza von der Goltz(1806). Od 1855 roku dobra są w posiadaniu rodu von Klitzing. W 1907 roku umiera właściciel majątku mieszkaniec pałacu- Kurt von Klitzing.
ZESPÓŁ PAŁACOWY
Pozostałością po założeniu są resztki parku krajobrazowego. Pałac zaprojektowany przez Martina Gropiusa nie istnieje.
Wieś położona w gminie Wałcz powiatu wałeckiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337(Strutz). Później jako Straczno(1448), Struczno(1466), Strzancz(1490), Strzanczno(1490), Schtrancz(1502), Strayncz(1524), Streczno(1552), Strenczno(1577), Stręczno(1578), Stranz(1944). W XIV wieku własność rodu von Wedel i von Wedel-Tuczyńskich. Wymienia się Jana von Wedel i jego żonę Annę, która w 1471 roku sprzedaje część wsi Andrzejowi Szamotulskiemu, synowi Piotra, a który to zakup w 1472 roku zatwierdził król Kazimierz Jagiellończyk. Do 1502 roku część wsi była w rękach Thabescha-Mateusz Turno i Jerzego Kalyn i jego córek. Grunty Thabescha-Mateusza Turno po jego smierci w 1502 roku otrzymał Maciej von Wedel-Tuczyński oraz za pozwoleniem królewskim wykupił grunty należące do córek Jerzego Kalyn. Po 1513-14 roku córki Jerzego Kalyn- Zofia Borstheda, żona Piotra i Katarzyna Zoynicz(Zanczen), żona Fryderyka odzyskują swoje dobra we wsi. W 1532 roku Maciej von Wedel-Tuczyński przepisuje swoje dobra synom- Janowi, Krzysztofowi i Stanisławowi von Wedel-Tuczyńskim. W 1562 roku Stanisław i Krzysztof von Wedel-Tuczyńscy dzielą między siebie dobra. W roku 1565 swoją część Krzysztof sprzedaje żonie Annie Rosnowskiej. Część gruntów należała do rodziny Turno. Już w 1376 roku otrzymali we wsi grunty od joannitów. W 1482 roku wymieniony Herman Turno, w 1502 roku Mateusz Turno, w 1546 roku Bartłomiej Turno, 1554-86 Jerzy Turno, 1554-59 Mateusz Turno, 1554-86 Wawrzyniec Turno, 1554-82 Wilhelm Turno 1565-66 Franciszek Turno. W 1557 roku król Zygmunt August potwierdza nadanie 1/4 wsi Jerzemu, Mateuszowi, Wawrzyńcowi i Wilhelmowi Turno. Majątek we wsi do XVIII wieku należał do rodziny Turno.
W środkowej części wsi położony był zespół dworski. Pozostałością jest park krajobrazowy oraz resztki zabudowy folwarcznej.
W 1837 roku właściciel Rębusza , Ernst Ferdinand Boeck zakupił grunty i do 1851 roku stworzył majątek ziemski. W 1896 roku majątek o powierzchni 240ha należał do Gewerbebank Driesen. W 1914 roku majątek obejmował 146ha gruntów i należał do Wilhelma Mӓder. W 1929 roku należał do Ehrharda Glahn, właściciel Krzęcina.
We wsi dwór z parkiem krajobrazowym oraz zabudowaniami gospodarczymi.
Wieś położona w minie Dobiegniew powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Dawny majątek. W XIX wieku(1863) majątek należał do rodu von Wedell. W 1896 roku majątek o powierzchni 630ha należał do rodziny von Sydow. Na początku XX wieku zespół składał się z: skromnego, parterowego dworu, krytego dwuspadowym dachem oraz z zabudowy gospodarczej, w skład której wchodziły: gorzelnia, serownia, stajnie. W 1914 roku należał do państwa i obejmował 617ha, dzierżawiony przez Juliusa Henning. W skład majątku wchodził nieistniejący folwark Springe położony w okolicach miejscowości Moczele w powiecie strzelecko-drezdeneckim. W 1929 roku domena państwowa o areale 617ha, dzierżawiona przez Sell i Bucholz. W skład majątku wchodził folwark Springe.
Na początku XX wieku zespół składał się z: skromnego, parterowego dworu, krytego dwuspadowym dachem oraz z zabudowy gospodarczej, w skład której wchodziły: gorzelnia, serownia, stajnie.
Osada położona w gminie Kołbaskowo powiatu polickiego. Do 1945 roku folwark należący do dóbr rycerskich w pobliskim Przecławiu.
Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Wchodziła w skład majątku Sądów.
Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Od początku XX wieku majątek jest w rękach rodu von Wedel– wymieniony Paul von Wedel(lata 20-te XXw).
Osada położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego w okolicy Brzezin i Dobropola Pyrzyckiego.
HISTORIA WSI
Wieś gminna położona w powiecie stargardzkim. Po raz pierwszy wymieniona w 1254 roku. Była lennem rodu von Wedel z Krzywnicy/Uchtenhagen/. Część gruntów we wsi rodzina von Wedel w 1421 roku nadała augustianom ze Stargardu. Kolejnym właścicielem wsi była rodzina von Maltzahn. W 1713 roku dobra są w rękach Wolfa Christopha von Blankensee. Po nim dobra odziedziczył Jerzy Krzysztof von Blankensee. Część gruntów we wsi należała do rodziny von Lenz. W 1747 roku majątek w rękach kapitana Johanna Albrechta von Laurens, który zakupił również ziemie rodziny von Lenz. Majątek odziedziczyła córka Johanna, Albertyna Dorota, zamężna za kapitanem Johannem Friedrichem von Schwichow. W 1828 roku właścicielem dóbr jest rodzina von Reibnitz. W 1853 roku Friedrich Wilhelm Sigismund von Reibnitz sprzedaje majątek Karlowi Hermannowi Runge. W 1928 roku właścicielem majątku był Erich Müller, a majątek liczył 448 ha gruntów. Prawdopodobnie byli właścicielami majątku do 1945 roku.
ZAŁOŻENIE DWORSKIE
W zachodniej części wsi położony zespół dworski składający się z: dworu, zabudowań gospodarczych oraz parku krajobrazowego o powierzchni 4,75 ha. Dwór z XVIII wieku, przebudowany na początku Xx wieku. Zbudowany na planie prostokąta. Po 1945 roku na terenie majątku utworzono PGR a dwór wykorzystany na biura i mieszkania pracownicze.
HISTORIA WSI
Wieś położona w gminie Sianów powiatu koszalińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1275(Schiben, Sciben). Później pojawia się w latach 1303(Schebene), 1308(Sciben), 1780(Schübben). Do XVIII wieku była własnością pomorskiego rodu von Heydebreck. W 1704 roku majątek zakupił hrabia von Schwerin. W 1741 roku ponowna zmiana właściciela- jest nią rodzina von Grumbkow, która już w 1763 roku sprzedaje dobra rodzinie von Hirach. Od początku XIX wieku częste zmiany właścicieli majątku. W 1804 roku dobra są w posiadaniu rodu von Kleist-wymieniony Gnomar von Kleist. Prawdopodobnie przez małżeństwo z hrabianką von Klest(1841) dobra przechodzą w ręce hrabiów von Prebendow-Przebendowskich. Przez małżeństwo Veroniki hrabianki von Prebendow-Przebendowskiej/przełom XIX/XX wieku/ dobra są w posiadaniu rodu von Heyden(1905). W 1926 roku majątek jest własnością rodziny Voges a ostatnim właścicielem do 1945 roku był Herman Voges. Majątek liczył 1971 ha gruntów.
ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWE
We wsi w otoczeniu parku stoi parterowy dwór z końca XIX wieku, zbudowany na planie prostokąta z użytkowym poddaszem. W pobliżu budynki gospodarcze oraz park krajobrazowy o powierzchni 2,7 ha.
HISTORIA WSI
Wieś położona w gminie Czaplinek powiatu drawskiego. W 1290 roku książę Wielkopolski Przemysł II nadaje ziemię drawską templariuszom. Zakon templariuszy tworzy tu komandorię z siedzibą w Czaplinku. Na mocy bulli papieża Klemensa V z 1312 roku następuje likwidacja zakonu a majątek przejmuje zakon joannitów. W tym czasie ziemia drawska zajęta była przez Askańczyków. Od 1345 roku powraca do joannitów. Celem ochrony ziem stawiają dwa zamki drewniane: w Drahimiu i Machlinach. Po zamku w Machlinach nie pozostał żaden ślad. Na miejscu słowiańskiego grodziska plemienia Drawian w latach 1360-66 zakon joannitów zbudował warowny zamek Drahim. Po zakończeniu budowy zamek stał się stolicą baliwatu a w 1368 roku zostaje przyłączony do Polski. Zakon joannitów starał się uniezależnić od króla polskiego, prowadził własną politykę, fałszował na dużą skalę monety polskie, księstw pomorskich, śląskie, krzyżackie. W 1407 roku Władysław Jagiełło zdobywa zamek i tym samym kończy kilkudziesięcioletni okres niezależnej, antypolskiej polityki zakonu. Po przepędzeniu joannitów zamek stał się siedzibą polskiego starosty grodowego. W 1422 roku zostaje nim Jan von Wedel mianowany na to stanowisko decyzją króla Władysława Warneńczyka. Podczas wojny trzynastoletniej z Zakonem Krzyżackim funkcję tę sprawował Sędziwój Czarnkowski z Człopy. Po wojnie trzynastoletniej Drahim traci na znaczeniu strategicznym. Przez następne 200 lat twierdza pełniła rolę siedziby drahimskiego okręgu administracyjnego. Podczas potopu szwedzkiego król Polski Jan Kazimierz oddał zamek w zastaw elektorowi brandenburskiemu, czemu przeciwstawił się hetman Stanisław Rewera Potocki, ówczesny starosta drahimski. Po śmierci Potockiego w 1668 roku Brandenburgia odbiera zamek siłą i była w jego posiadaniu do I-go rozbioru Polski. W 1758 roku pożar zamku rozpoczął upadek twierdzy. Pod koniec XVIII wieku na terenie zamku mieściło się biuro pruskiego urzędu podatkowego. W 1784 roku część zniszczonych murów rozebrano z użyciem materiału z rozbiórki na budowę miejscowego kościoła. W 1818 roku ruinę sprzedano prywatnemu właścicielowi. W XIX oraz w okresie międzywojennym XX wieku prowadzono na zamku prace zabezpieczające. W latach 1963-68 prowadzono na terenie zamku badania archeologiczne oraz zabezpieczające. W latach 90-tych zakupiony przez prywatnego właściciela.
