Wieś położona w gminie Pszczew powiatu międzyrzeckiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1474 roku(Szyedlnya). Wielokrotnie w latach późniejszych: 1508(Szyedlna), 1509(Szyeldna), 1520(Syedlna), 1521(Sielna), 1535(Szedlna), 1563(Silna), 1564(Sidlna). Przez wieki własność kościelna wchodząca w klucz dóbr pszczewskich. W 1870 roku największy majątek obejmujący 148ha należał do wdowy Alexandry Wilscher. W 1896 roku miejscowy majątek o powierzchni 121,53ha gruntów należał do Hermanna Hielscher. W 1907 roku majątek o powierzchni 175ha należał do Martina Hielscher. W 1913 roku majątek o powierzchni 108ha posiadał August Fiedler a drugi majątek(chłopski) o powierzchni 175ha należał do Martina Hielscher.

W północnej części wsi położone było założenie dworsko-folwarczne.

Wieś położona w gminie Trzciel powiatu międzyrzeckiego. Wzmiankowana w XVI wieku. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1394 roku(Szircz). Wymieniana wielokrotnie w kolejnych latach: 1406(Syrczewo), 1419(Sirzcz), 1434(Szircze, Schyrcze, Syrcze), 1436(Syerczy), 1464(Sircz), 1475(Zircz), 1508(Szyrcz), 1510(Syrcz), 1538(Sziercz), 1571(Siercz), 1944(Schierzig). Dawna wieś szlachecka. W 1364 roku Świętosław z Szubina, kasztelan kaliski toczył spór o wieś z Fredhelmem Wezenborgiem. W 1406 roku Wichna, wdowa po Świętosławie wygrywa proces z synami Fredhelma Wezenborga o wieś. W 1434 roku właścicielem wsi jest syn Wichny, Maciej Trzcielski z Trzciela i Grodziska Wlkp. W latach 1434-1607 wieś należy do Ostrorogów z Lwówka– w 1434 roku Stanisław i Dobrogost Ostroróg nabyli wieś od spadkobierców Macieja Trzcielskiego. W 1607 roku ostatni z Ostrorogów Lwowskich, hrabia Jerzy(zmarły bezpotomnie w 1623 roku), za 2000złotych polskich, sprzedał wieś Kasprowi von Schlichting z Bukowca. W 1631 roku właścicielem wsi jest rodzina z Bnina Opalińskich. W 1670 roku Jan Konstanty z Bnina Opaliński za 105.000 złotych polskich sprzedaje wieś  Krzysztofowi Unrugowi. W 1715 roku Bogusław na Międzychodzie Unrug, starosta obornicki za 33.000talarów sprzedał Siercz Janowi Erazmowi Zaydlic. W 1775 roku wieś jest własnością Władysława Szołdrskiego i jego żony Franciszki Radomickiej. W 1778 roku po śmierci Władysława Szołdrskiego, wojewody inowrocławskiego, dobra dziedziczą synowie: Antoni i Jakub. Siercz przypada Antoniemu Szołdrskiemu, który za sumę 65.000 sprzedał wieś Mariannie Wilczyńskiej z Golemowskich i jej mężowi, Stanisławowi Wilczyńskiemu. W 1845 roku własność rodziny Buchholz. W 1846 roku w skład majątku wchodził folwark Żydowo. W 1857 roku własność Ernsta Buchholz . W 1870 roku majątek Ernsta Buchholz`a obejmował 1060ha gruntów. W 1877 roku majątek o powierzchni 1060ha należał do Louisa Stillmann. W skład majątku wchodził folwark Żydowo(Elisenfelde, Judenlüge). W 1896 roku majątek o powierzchni 1044ha należał do Theodora Ratzmann. W 1907 roku majątek o powierzchni 282ha należał do Konrada von Fabeck. W 1913 roku majątek o powierzchni 98ha należał do Richarda von Windisch. Do 1939 roku majątek w rękach Harrego i Käthe von Villenueve.

Założenie dworskie

Na północnym krańcu wsi położony był zespół dworski. Po założeniu zachował się budynek dworski i park o pow. ok. 1,6ha.

Nieistniejąca miejscowość położona w gminie Nowa Sól powiatu nowosolskiego. Prawdopodobnie powstała na początku XIX wieku.  W 1873 roku majątek-folwark obejmował 229 mórg ziemi i wchodził w skład dóbr księcia żagańskiego.

Dawna wieś, obecnie dzielnica miasta Szprotawy. Położona w północno-zachodniej części miasta przy drodze Szprotawa-Żagań. Położona była w granicach Iławy Szprotawskiej. Była częścią majątku małomickiego. Na jej terenie znajdował się folwark.