STAROPOLE /Starpel/

Wieś wzmiankowana w 1237 roku, a Gustav Zerndt podaje, że miejscowość na kartach historii pojawia się w roku 1234. W dokumencie z 1304 roku właściciel wsi komes Zbylut z rodu Porajów-Różyców i jego synowie Ninosz oraz Tomisław sprzedają Staropole klasztorowi cysterskiemu w Paradyżu. Po siedmiu latach opat zakonu przekazuje Staropole w lenno Gerhardowi herbu Doliwa z Przyprostyni. Po 1440 roku miejscowość należy do Anny von Promnitz. Po 1450 roku jako właściciel wymieniany jest Hans von Sack. Od XVI wieku wielokrotna zmiana właścicieli: w 1507 Hans von Kӧckritz, kanclerz i namiestnik księcia Zygmunta Jagiellończyka na Łużycach, od 1575 roku bracia Georg i Stenzel von Hohendorff ze Szczańca. Georg był radcą biskupim we Wrocławiu. Po jego śmierci w roku 1580 część jego dóbr zakupuje Sigismund von Schlichting, kanclerz margrabiego Jana z Kostrzyna. Miał dwie córki- starsza Barbara wyszła za mąż za Wulfa von Nebelschütz, młodsza poślubiła Christopha von Sehren(Seeren), a w roku 1612 poślubiła Abrahama Juniora von Grünberg, radcę brandenburskiego oraz komandora zakonu joannitów z Łagowa. Rodzina von Sehren(Seeren) posiadała część wsi dość krótko, von Grünberg zamieszkiwali w Staropolu do ok. 1681 roku, w którym wymienia się Georga Abrahama. W tym czasie część majątku była w rękach Sabiny Heleny von Lossau oraz Johanna Friedricha von Stossel, który był mężem Ursuli Marianne, córki  Adama von Grünberg, budowniczego nowego dworu w połowie XVII wieku. Od 1687 do 1691 roku częścią dóbr zarządzał Samuel von Kalckreuth, deputowany powiatu Świdwin na Pomorzu, który sprzedaje swoje dobra Johannowi Ludwigowi Krantz, poborcy podatkowemu z Krosna. Od 1710 roku za zgodą cesarza Józefa I całość dóbr jest w rękach braci Hartwiga i Wilhelma von Platen. W 1747 roku rodzina von Platen sprzedaje dobra pułkownikowi Hansowi Casparowi von Knobelsdorff z Otanowa na Pomorzu,  komendantowi regimentu dragonów w Alt-Platen. Rodzina von Knobelsdorff nigdy nie zamieszkała w Staropolu. W roku 1788 za sumę 60.000 talarów odsprzedaje dobra Friedrichowi von Lettow, radcy dworu pruskiego, właścicielowi pobliskiej Sieniawy i dóbr w powiecie krośnieńskim. Po śmierci Friedricha von Lettow w roku 1821 dobra należą do wdowy po nim, baronowej von der Goltz, a od 1836 roku do jej córki Frederike von Zschocke. Majątkiem zarządzał mąż córki Frederike- Wilhelm von Vollard, późniejszy właściciel pobliskiej Sieniawy, który doprowadza majątek do rozkwitu. Był twórcą kompleksu pałacowo-parkowego. Po jego śmierci w roku 1860 dobrami zarządzała jego żona, później jego krewny, generał Egon von Vollard-Bockelberg. Rodzina von Vollard posiadała część  majątku, który wcześniej uległ rozparcelowaniu,  do 1945 roku. W jej rękach były również dobra w Boryszynie, gdzie zamieszkiwała od kilku pokoleń oraz majątek zamkowy w Świebodzinie. Pozostała część majątku posiadała rodzina Rudlin.  Jako właścicieli części gruntów wymienia się również rody: von Prendekow, von Horn oraz hrabiów von Branis. W 1857 roku majątek wymieniany jako dziedzictwo rodu von Lettow.

Staropole- palac

Pierwszy dwór pobudowany został przez Adama von Grünberg w połowie XVII wieku. W latach 30-40-tych XIX wieku przebudowa dworu i utworzenie „nowego” założenia pałacowo-parkowego przez Wilhelma von Vollarda. Za Egona von Vollarda-Bockelberga przebudowa pałacu w stylu neogotyckim. Na początku 1945 roku splądrowany i spalony przez żołnierzy radzieckich. Po zespole dworskim pozostał okazały park krajobrazowy oraz resztki zabudowań folwarcznych.

staropole-1902-lubuskie