DRWALEWICE /Wallwitz/

Miejscowość położona w gminie Kożuchów powiatu nowosolskiego. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z roku 1223 będącą w tym czasie w posiadaniu parafii w Solnikach. Od połowy XIV do połowy XVI wieku  jest w rękach rodu von Unruh. W 1440 i 1447 roku wzmiankowany Werner von Unruh, w 1462 roku Nicolaus von Unruh. Hans Wolff von Unruh(1522), ostatni przedstawiciel rodu stawia we wsi obronny dwór. W XVI wieku jako właścicieli wymienia się braci Balzera i Kaspra von Brenner. Już pod koniec XVI wieku należała wieś do rodziny von Braun.  W 1566 roku wymieniony Balthasar von Braun, syn Wenzla i Anny z domu von Rechenberg. Balthasar von Braun ożeniony z Barbarą von Promnitz miał jedynie córkę Kunegundę, zamężną za Adama von Gersdorff. Według legendy właściciel Drwalewic Dietrich von Braun został zamordowany przez rodzonego brata Wolffa z Solnik w porywie zazdrości o córkę von Rechenberga z Borowa Polskiego, w której się obaj kochali. Posiadali Drwalewice do 1578 roku. Na początku XVII wieku właścicielem wsi był Wigand von Gersdorf zmarły w 1621 roku, później Adam von Schlichting(1681-1702). W XVIII wieku wieś należała do rodziny von Lüttwitz– wymieniony Balthasar Friedrich, który w 1741 roku otrzymał tytuł barona. Kolejnym dziedzicem dóbr drwalewickich został jego syn, Hans Wolf baron von Lüttwitz(*1732-+1793) ożeniony z Henriettą Eleonorą von Lüttwitz. Od Hansa Wolfa majątek przed 1795 roku zakupił generał porucznik armii pruskiej Carl Adolf August baron von Eben und Brunnen(*1734-+1800) ożeniony z Sophie Luise z domu von Mӧhring. Po śmierci generała dobra dziedziczy syn, Christian Adolph baron von Eben und Brunnen,który w 1801 roku sprzedał majątek radcy królewskiemu J.C.F Strempel. Po nim dobra dziedziczy syn, porucznik P.G. von Strempel. Prawdopodobnie von Stempel przebudował istniejący dwór. Od 1868 roku właścicielami wsi jest rodzina von Müller, by już w 1872 roku przejść w ręce rodziny von Eichmann. Przypuszcza się, że w 1872 roku na miejscu starego dworu został wzniesiony w obecnym kształcie neogotycki pałac. W rękach rodziny von Eichmann Drwalewice należały do 1945 roku. Ostatnim właścicielem był Wolff Dietrich von Eichmann.

Unruhe (3)

Braun 1573 (2)

GersdorfSchlichting (7)

Lutwitz (3)StempelEichmann

Drwalwice-pałac, lubuskie

 PAŁAC

 Pierwszą siedzibę na terenie wsi wybudowała rodzina von Unruh. Renesansowy dwór wielokrotnie przebudowywany przez kolejnych właścicieli. Na początku XIX wieku kolejnej przebudowy dokonał porucznik von Stempel. Prawdopodobnie przebudowy dworu na pałac w stylu neogotyku angielskiego  dokonała rodzina von Müller. W tym czasie powstał park oraz staw. Rozbudowie uległ też folwark. Po 1945 roku majątek przejęty przez PGR. Do końca lat 80-tych w pałacu mieszkania pracownicze. Obecnie w rękach prywatnych, remontowany.

Neogotycki pałac zbudowany w trzeciej ćwierci XIX wieku. Murowany, trzykondygnacyjny, założony na planie zbliżonym do kwadratu, z wieżą w narożniku północno-zachodnim i parterowymi dobudówkami od południa. Wieża kwadratowa, przechodząca w wyższych kondygnacjach w ośmiobok. Elewacje zwieńczone krenelażową attyką i sterczynami. Reprezentacyjna część pałacu czyli fasada frontowa jest siedmioosiowa, z czego trzy osie środkowe zajmuje portal balkonowy. Drzwi wejściowe osadzone w prostokątnym otworze zamkniętym „łukiem Tudorów” flankują smukłe kolumny, na których wspierają się opracowane w formie „gryfów” konsole, podtrzymujące balkon pierwszego piętra. Dekoracyjnie opracowana została balustrada balkonu; w formie przenikających się koliście, roślinnych łodyg o mięsistych liściach. Wystrój architektoniczny ogranicza się generalnie do załamanych pod kątem prostym gzymsów nadokiennych, ażurowego trójliścia występującego w balustradach balkonów, łuków ostrych arkad, wystroju portalu balkonowego oraz tarczy herbowej nad oknem piętra osi środkowej fasady pałacu. Całość wieńczy krenelaż. Neogotycki, bogaty wystrój otrzymały również wnętrza. Hall wejściowy, jako najbardziej reprezentacyjny, posiada najbogatsze wyposażenie. Nad głowami rozciąga się przepiękny, głęboki strop kasetonowy o misternie rzeźbionych płyciznach. Na podłodze barwna, ceramiczna posadzka o wzorach dywanowych. Wnętrze korytarza urozmaicają arkady w kształcie „łuków Tudorów” wsparte na prostokątnych filarach z „gotyckimi” kapitelami. Stolarka wewnętrzna o różnorodnych wzorach; ramowo-płycinowa, w 2/3 przeszklona, w dolnych partiach wypełniona czwórlistnie lub pełna, urozmaicona trójliściem i zamknięta supraportą w kształcie krenelażu ograniczonego pinaklami. W niektórych pomieszczeniach zachowały się jeszcze sztukatorskie plafony/za Kamila Helena Domagalska-“Zamki i pałace województwa lubuskiego”/.

Screen Shot 019