LUBNIEWICE /Konigswalde/

Lubniewice – dawniej miasteczko, obecnie wieś leży 24 km na południe od Gorzowa Wlkp., przy drodze do Sulęcina. Najstarsza wzmianka pochodzi z dokumentu księcia Przemysława II z 1287 roku, gdzie wymieniony jest pleban „in Lubniewie  vel in Lubnewiz”. Rok wcześniej margrabia Otto oddał templariuszom Sulęcin oraz przyległe wsie, w tym prawdopodobnie Lubniewice, które po rozwiązaniu zakonu decyzją papieża przeszły w ręce joannitów i w latach 1317/1318 zostały oddane w dzierżawę Waldemarowi, margrabiemu brandenburskiemu. W 1322 roku po raz pierwszy pojawia się nazwa „”Kӧnigswalde” oraz nazwisko prawdopodobnie założyciela miasteczka i lokatora, Johanna von Sunnewald. W 1326 roku Ludwik I Starszy, margrabia brandenburski nie uznał roszczeń joannitów do przyznanych im wcześniej dóbr i w 1352 roku Johann(Hans) von Waldow(Hinczelinus de Waldow) otrzymał z rąk margrabiego prawa i przywileje do Lubniewic, potwierdzone w 1367 roku. W latach 1481-1516 część dóbr należała do rodu von Neuendorf(Melchior von Newendorf).  Przez wojnę trzydziestoletnią znacznie ucierpiał majątek rodziny von Waldow, co zmusiło ich do oddania w dzierżawę Lubniewic polskiemu szlachcicowi  Achacemu Taszyckiemu, bachmistrzowi bocheńskiemu. Część autorów podaję datę rozpoczęcia dzierżawy w 1653, część w 1682. Achacy Taszycki posiadał dzierżawę do swojej śmierci w 1698 roku, którą przejęła rodzina baronów von Schmettau, spokrewnionej z rodziną von Waldow i utrzymała ją do 1738 roku. W 1738 roku Adolf Friedrich II von Waldow(*1698-+1754), syn Adolfa Friedricha I wykupił dzierżawę i odzyskał Lubniewice. Po śmierci kolejnego właściciela Lubniewic w 1801 roku, Adolfa Friedricha III, Lubniewice odziedziczył Adolf Friedrich IV(*1760-+1832). Po jego bezpotomnej śmierci majątek odziedziczył jego bratanek, Karl Friedrich Ernst Eduard von Waldow(*1796-+1873), syn Karla Ernsta Christiana von Waldow(*1766-+1831) i Ernestine Apollonii Friederiki Caroline von Reitzenstein(*1773-+1796), córki Karla Ernesta Sigismunda, właściciela Kiełpina. Karl Friedrich Ernst Eduard von Waldow od około 1817 roku zaczął używać nazwiska von Waldow und Reitzenstein. W 1865 roku Karl Friedrich Ernst Eduard von Waldow-Reitzenstein utworzył ze swoich dóbr ordynację rodową. Jego syn, Karl Ernst Sigismund powiększył ordynację o majątek w Pniewie. Ordynacja została rozwiązana w 1938 roku. Ostatnim właścicielem majątku lubniewickiego był Carl Friedrich Ernst Eduard von Waldow und Reitzenstein(*1858-+1945), żonaty z Johanną Treichel(*1864-+1936) ze Stanowic.

ZAMKI LUBNIEWICKIE

Na przesmyku jezior Lubiąż i Krajnik od średniowiecza był tu warowny gród, wzmiankowany w 1322 roku. W historiografii wymieniany jest „Biały Zamek” na północnym brzegu jeziora Krajnik oraz „Czerwony Zamek”, w pobliżu jeziora Lubiąż, prawdopodobnie z XIV wieku -zamki rycerskie rodu von Waldow.

Lubniewice - pałac Lubniewice-palacLubniewice8

”CZERWONY ZAMEK”

Na miejscu „Czerwonego Zamku” wybudowano w 1793 roku przez rodzinę von Waldow (stojący do dzisiaj) pałac neorenesansowy, być może przy częściowym wykorzystaniu murów pierwotnej warowni. Budowlę ukończono w 1812 roku. Właścicielem majątku był w tym czasie Adolf Friedrich IV von Waldow. Równolegle założono park krajobrazowy o powierzchni 12 mórg. W 1846 roku budynek został częściowo zniszczony. Budowla ma front z trzykondygnacyjnym ryzalitem i wejście poprzedzone czterokolumnowym portykiem. Obecny kształt to efekt przebudowy w XIX wieku. Pałac należał do przedstawicieli połączonych rodzin von Waldow i von Reitzenstein. W roku 1865 Karl Friedrich Ernest Edward von Waldow und Reitzenstein przekształcił majątek w ordynację(majorat). Pałac zwany jest „Starym zamkiem” po wojnie pełnił rolę szkoły, a następnie mieścił się ośrodek FWP. Od 1991 roku obiekt był dzierżawiony przez Ulricha Thiela z Berlina, który dzierżawił obiekty do 1997 roku. Od 1997 roku były prowadzone prace renowacyjne z przeznaczeniem obiektu na Centrum Rehabilitacji Medycznej i Społecznej oraz Centrum Spotkań Młodzieży Niepełnosprawnej. Zakupiony przez Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” z przeznaczeniem na ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy. Od 2004 prace zostały wstrzymane. Późniejszym właścicielem było “Centrum Zamek” a prezesem obecny właściciel założenia pałacowo-parkowego – Jan Eugeniusz książę Lubomirski-Lanckoroński. 

Lubniewice-pałac2

Lubniewice-pałac3

Lubniewice=pałac4

”BIAŁY ZAMEK”

Na początku XIX wieku na miejscu „Białego Zamku” wybudowano trzykondygnacyjną basztę, dziś już nieistniejącą.

Lubniewice- wieza stojaca na miejscu Bialego Zamku

PAŁAC  “NOWY ZAMEK”

Lubniewice- widok palacu od strony jeziora Lubniewice palac Lubniewice- zamek od podjazdu Lubniewice-taras, lubuskie Lubniewice2

Lubniewice zimą2002Lubniewice1Lubniewice2Lubniewice5

 

 

 

 

 

Po drugiej stronie jeziora w parku krajobrazowym znajduje się drugi neorenesansowy pałac z 1905 roku zwany ”Zamkiem”, obecnie również w trakcie prac remontowych, zakupiony przez Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” z przeznaczeniem na ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy. Obecnie własność Jana Eugeniusza księcia Lubomirskiego-Lanckorońskiego. Przy wejściu do parku brama zamkowa z 1907 roku.

Lubniewice6 Lubniewice7 LubniewiceI Lubniewice4

Screen Shot 033