SIEDLISKO /Carolath/

HISTORIA WSI

Wieś gminna położona w powiecie nowosolskim. Pierwsza wzmianka o miejscowości leżącej w powiecie nowosolskim pojawia się w roku 1298, kiedy to miejscowość  należała do księcia głogowskiego Henryka III. Kolejna wzmianka o Siedlisku pojawia się w 1360 roku, kiedy po podziale księstwa bytomskiego, Siedlisko wchodzi w skład ziem cesarza Karola IV Luksemburskiego. Już w tym samym roku przekazuje Siedlisko w dzierżawę Nicolausowi von Rechenberg, który w roku 1381 wykupuje dobra siedliskie na własność, pozostające w rękach von Rechenberg do 1561 roku. W tym roku Franz von Rechenberg za 50 000 talarów sprzedaje Siedlisko Fabianowi von Schӧnaich. W rękach rodu von Schӧnaich Siedlisko pozostaje do 1945 roku z krótką przerwą w latach 1635-1644, kiedy należały do marszałka cesarskiego hrabiego Johannesa von Gӧtz, a następnie od 1644 do 1650 roku były pod zarządem generała von Stalhansch.

Siedlisko-zamek od strony Odry

siedlisko-skrzydlo-zamku-od-odry

siedlisko

siedlisko-lubuskie

siedlisko-zamek-i-kosciol

siedlisko-brama-wjazdowa-do-starego-dworu-oraz-kosciol

siedlisko-widok-od-strony-odry

ZAMEK

Częściowo zrujnowany kompleks zamkowy położony jest na południowym brzegu Odry, w obrębie rozległego parku. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z czasów Henryka III z roku 1298. Nic nie wiadomo o jego lokalizacji oraz wyglądzie. W 1381 roku posiadłość przekazana została przez cesarza Karola IV rycerzowi Nicolausowi von Rechenberg. Jego potomkowie(prawdopodobnie Balthasar von Rechenberg) pod koniec XV wieku wybudowali murowany gotycki zamek prawdopodobnie na miejscu domku myśliwskiego wzniesionego dla cesarza Karola IV. W latach 1540-1548 Franz von Rechenberg dokonuje przebudowy i rozbudowy zamku, który miał składać się z domu mieszkalnego trzykondygnacyjnego i budynku bramnego. Całość otoczona była fosą. W 1561 roku miejscowość przeszła na własność Fabiana von Schӧnaich i jego kuzyna Jana. Prace budowlane podjęto dopiero w 1597 roku. Zlecił je syn Jana, Georg von Schӧnaich. Do 1600 roku powstał pałac, zlokalizowany w południowej części wielkiego dziedzińca. W latach 1608 – 1618 zbudowano skrzydło wschodnie z kaplicą, którą być może projektował Walenty von Sabisch. W latach 1610 – 1614 zespół pałacowy otoczyły potężne ziemne fortyfikacje z narożnymi bastionami i fosami, zapewne dzieło Walentego von Sabischa. W kurtynie wschodniej powstał budynek bramny, poprzedzony mostem nad fosą. W późniejszym okresie rezydencja była rozbudowywana, tworząc ostatecznie wielki zespół budynków skupionych wokół dwóch dziedzińców, południowego i północnego, pełniących zapewne funkcje gospodarcze. Podczas wojny trzydziestoletniej von Schӧnaich w roku 1634 opuszczają zamek i osiedlają się w Lesznie. Powracają na zamek w 1650 roku. Pod koniec XVII i na początku XVIII wieku dokonuje się kolejna rozbudowa zamku. Tak „Castrum in Sedlischo” stało się potęgą. Najstarsza część zamku – skrzydło południowe i wschodnie, a także budynek bramny – miała styl renesansowy. Skrzydła zachodnie i północne pochodziły z baroku. Kolejne przebudowy zamku miały miejsce w XVIII i XIX wieku z przebudową zamku dokonuje się przekształcanie otaczających zamek terenów fotyfikacyjnych w przypałacowe ogrody. Zamek, pozostający od XVI wieku w rękach Schӧnaich, uległ zniszczeniu w 1945 roku spalony przez wojska radzieckie. Jego właściciele po spakowaniu podręcznego dobytku uciekli na drugą stronę Odry do Bytomia Odrzańskiego. Przetrwała kaplica i budynek bramny.

siedlisko-bytom-odrzanski-lubuskie

siedlisko-lubuskie

siedlisko-zamek-z-lotu-ptaka

siedlisko2

siedlisko-zamek-od-strony-wsi

Zespół zamkowy składa się z zamku, kaplicy, budynku bramnego, fortyfikacji i parku krajobrazowego. Na terenie zamkowym przetrwały relikty założenia rodu von Rechenberg w postaci kamienno-ceglanego muru wzniesionego na planie prostokąta o wymiarach 24,5x26m znajdujące się w południowym skrzydle założenia. Na dziedzińcu stał dwór otoczony fosą. Prace konserwatorskie i częściową odbudowę przeprowadzono w latach 1963 – 1966 i 1969 – 1972. W czerwcu 1964 roku zamek w stanie trwałej ruiny przekazano w użytkowanie harcerskiemu szczepowi „Makusynów” z Zielonej Góry, którzy podjęli prace porządkowe na terenie zamku i odbudowę budynku bramnego. W roku 2003 za ponad 260 tysięcy złotych zamek w Siedlisku zakupił producent krasnali z Nowej Soli, 28-letni Rafał Łusiewicz, zamieszkały w Otyniu. Obecnie zamek w rękach nowego właściciela, Włocha, który podobno chce odbudować obiekt z przeznaczeniem na hotel. Do niedawna można było oglądać w Siedlisku „ krwawą lipę”. Teraz trudno znaleźć drogę do drzewa, z którego pozostały tylko suche konary. Co się stało z Fabianem? Jego serce spoczywa niedaleko ołtarza w zamkowej kaplicy, gdzie pod jedną z podłogowych płyt zakopał je spadkobierca Jerzy.

siedlisko-zamek-i-park

siedlisko-dziedziniec-zamkowy

siedlisko-wjazd-do-zamku-lubuskie

siedlisko-zamek-od-strony-odry

siedlisko-zamek-z-czescia-zalozenia-parkowego

siedlisko23 siedlisko8 siedlisko13 siedlisko18 siedlisko20

siedlisko-1896-lubuskie