CHODORÓW

Miasto obecnie położone w rejonie żydaczowskim obwodu lwowskiego. Do 1945 roku znajdowało się w powiecie bóbreckim województwa lwowskiego. Wzmiankowany w 1394 roku jako własność Dymitra Wołczkowicza z Chodorostawu(Chodorowa). Był synem Waszki Wołczkowicza, zwanego Brodą z Żurawna i Barbary, córki Piotra Bruna. Protoplasta rodu Chodorowskich herbu Korczak . W 1460 roku Chodorów należał do Jurszy(Grzegorza) Chodorowskiego. Za czasów Marcina Chodorowskiego w 1524 roku Chodorów otrzymał od króla Zygmunta I przywilej miasta na prawie magdeburskim.  Po wymarciu rodu Chodorowskich w 1694 roku miasto odziedziczyli Cetnerowie herbu Przerowa a po nich Rzewuscy herbu Krzywda . Od XIX wieku własność hrabiów Lanckorońskich herbu Zadora . Później baronów de Vaux przez małżeństwo Elżbiety hrabianki Lanckorońskiej z baronem Karolem de Vaux, generałem armii austriackiej. Ostatnim właścicielem majątku był książę Eugeniusz  Lubomirski de Vaux (1895-1982), syn Władysława księcia Lubomirskiego(1866-1934) i Elżbiety de Vaux(1866-1940), siostrzeniec barona Kazimierza de Vaux. Był adiutantem generała Władysława Andersa. 

 

ZAMEK

W XV wieku za czasów Jurszy(Grzegorza) Chodorowskiego zbudowano zamek z fosą i mostem zwodzonym. W XVIII wieku zamek był już w ruinie. W latach 30-tych XX wieku jeszcze były ślady po zamku. Podczas II wojny światowej podczas powodzi ziemia z góry zamkowej została wykorzystana na groblę chroniącą miasto. Obecnie nie ma śladu po zamku, na miejscu którego stoi osiedle. O istnieniu zamku przypomina ulica Zamkowa.

PAŁAC

Około 1860 roku baron Karol de Vaux buduje pałac w stylu willi włoskiej. Spalony z całym wyposażeniem przez wojska rosyjskie w 1915 roku. W latach 1932-1933 książę Eugeniusz Lubomirski de Vaux buduje nowy pałac, który opuścił w 1939 roku.