TRZCIEL /Tirschtiegel/

HISTORIA MIASTA

Po raz pierwszy wzmiankowany w 1252 roku aczkolwiek brak dokumentów poświadczających tę datę a wg  Słownika geograficznego Królestwa Polskiego wzmianka o Trzcielu pojawia się dopiero w 1319 roku, w dokumencie na mocy którego Piastowie linii głogowskiej: Henryk II Wierny i Przemko zrzekli się na rzecz margrabiego brandenburskiego Waldemara części swoich wielkopolskich posiadłości w tym Trzciela. Prawdopodobnie pierwotnie własność pomorskiego rodu Święców. Po rokoszu wznieconym w roku 1307 przeciwko księciu Władysławowi I Łokietkowi, odebrany i włączony do dóbr książęcych. W latach 1313-1340 Trzciel mógł należeć do rodu Niałków-Jeleni. Na pewno w XIV wieku należał do rodu Wezemborków. Pierwszym właścicielem z tego rodu był Bork z Grodziska, po nim dobra dziedziczy syn, Józef Wezenbork. Po śmierci Józefa dobra odziedziczyła córka Wichna zamężna za Świętosława Pałuka z Szubina. W roku 1434 syn Wichny Maciej Wezenbork i jego siostra Burneta sprzedają miasto i zamek braciom Stanisławowi i Dobrogostowi Ostrorogom. W roku 1563 część dóbr należy do Anny z Ostrorogów Sieniawskiej, żony Prokopa Sieniawskiego. W 1579-80 część dóbr należała do syna Anny, Marcina Sieniawskiego. W 1590 roku ponownie całość dóbr trzcielskich wraz z siedzibą dworską należała do Ostrorogów przez zakup części dóbr należących do Sieniawskich przez Marcina Ostroroga. W 1611 roku Jerzy z Ostroróg sprzedaje dobra Piotrowi z Bnina Opalińskiemu,staroście śremskiemu i pobiedziskiemu. W 1629 roku część dóbr należąca do Anny z Bnina Opalińskiej-Grudzińskiej, żony Zygmunta Grudzińskiego zostaje zakupiona przez Jana Opalińskiego. Ten sam Jan w 1630 roku zakupił część dóbr należących do Zofii de Stemberg Kostczanki, wdowy po Piotrze z Bnina Opalińskim. W 1633 roku spadkobierca Jerzego Ostroroga, Przecław Leszczyński sprzedaje dobra odziedziczone po Ostrorogu Janowi Opalińskiemu. Trzciel wraz z siedzibą dworską są w posiadaniu Opalińskich do 1670 roku. W tym roku Jan Konstanty z Bnina Opaliński sprzedaje majątek Krzysztofowi von Unrugowi. W 1694 roku część dóbr trzcielskich należy do Marianny Bogumiły Pilichowskiej, z domu von Unrug, córki Władysława a wnuczki Krzysztofa von Unrug. Prawdopodobnie na początku XVIII wieku dobra w zastaw otrzymał Michał Kazimierz Raczyński, który sprzedał je rodzinie Szołdrskich. W 1730 roku jako właściciel wymieniany jest Stefan Szołdrski.W roku 1784 jako właściciela wymienia się Maksymiliana z Brudzewa Mielżyńskiego oraz Michała z Krzyżanowa Krzyżanowskiego jako dzierżawcę majątku. Po rozbiorach Trzciel jako miasto przechodzi na własność państwa pruskiego natomiast majątek ziemski z siedzibą dworską jest w rękach szlachty pruskiej. Na początku XIX wieku jako właścicieli wymienia się rodzinę von Reuss von Plauen, zamieszkującą siedzibę dworską i piszący się „na zamku…”. Pod koniec lat 40-tych majątek jest w rękach hrabiego Bernharda von zu Dohna. W1851 roku majątek zakupiony przez rodzinę Fischer, będącą w posiadaniu majątku do 1945 roku. W 1902 roku rodzina nobilitowana i zachodzi zmiana nazwiska na Fischer vom Mollard dla zachowania nazwiska Mollard po śmierci ostatniego z rodu. Kiedy Trzciel uzyskał prawa miejskie nie wiemy. Po raz pierwszy pojawia się wzmianka o mieście Trzciel w roku 1458.  W XVII wieku miasto podzielone na część starą/polską/ i nową/niemiecką/, powstałą w czasie wojny trzydziestoletniej. Połączenie obu części nastąpiło dopiero w 1888 roku. Po rozbiorach Polski miasto znalazło się w granicach państwa pruskiego i nierozerwalnie z nim związane do 1945 roku po krótkim epizodzie przynależności do Księstwa Warszawskiego na początku XIX wieku.

trzciel-1940-lubuskie

ZAMEK

Po raz pierwszy wzmianka o zamku pojawia się w XIV wieku(1393,1394,1398), który prawdopodobnie zbudowany został przez ród Wezemborków. Założenie położone było na północnych krańcach „starego miasta” otoczone nurtami Obry około 600 m na północny zachód od mostu na Obrze. Gród ten składał się z dwóch członów- większego o obwodzie zewnętrznym , który wynosił 800 kroków i średnicy stożka 40m i wysokości 3-4m oraz leżące obok grodu mniejsze stanowisko z podwójną linią wałów i zwane ‚zamczyskiem’. Miejsce to widoczne obecnie  z drogi krajowej numer 92. Użytkowany od XIII wieku. Prawdopodobnie na miejscu pierwotnego zameczku powstało założenie użytkowane przez kolejnych właścicieli do lat 40-tych XIX wieku, potem rozebrane. Nowy pałac powstaje  w latach 1868-1869 w „nowej” części miasta.

PAŁAC

Trzciel- widok na pałac od strony parkuTrzciel, lubuskieTrzciel-widok na palactrzciel-palactrzciel-lubuskie-2

trzciel-1902-lubuskie