SŁAWA /Schlesiersee/

Początki miasta nie są znane. Założone zostało prawdopodobnie przez książąt głogowskich Konrada I lub jego syna Henryka III. Pierwsza wzmianka o Sławie pochodzi z początku XIV wieku. W tym też czasie powstał prawdopodobnie zamek dla kasztelana, który przeniósł tutaj swoją siedzibę z Tarnowa Jeziernego. W 1418 roku Sława należała do związku miast księstwa głogowskiego utworzonego przez księcia Henryka IX. W 1468 roku Henryk XI sprzedał miasto Melchiorowi von Rechenberg z Borowa Polskiego. Pod koniec XV wieku jeden z przedstawicieli rodu osiadł na stałe w Sławie dokonując przebudowy zamku, upodabniając ją prawdopodobnie do siedziby rodowej w Borowie Polskim. Sława pozostawała w rękach rodziny von Rechenberg do połowy XVII wieku, by w 1655 roku przejść w ręce rodu von Barwitz hrabiów von Fernemont. W 1721 roku zamek uległ zniszczeniu przez pożar. Zmusiło to nowych właścicieli do budowy nowej, barokowej rezydencji, która powstała w latach 1732-35 w miejscu wcześniejszego założenia zamkowego, którego pozostałości włączono w skrzydła nowego pałacu i oficyny. Po śmierci ostatniego potomka z rodu von Fernemont – Carla w roku 1884, Sława dostaje się w ręce rodziny von Haugwitz. W latach dwudziestych po udostępnieniu przez rodzinę von Haugwitz parku i jeziora na cele turystyczno-wypoczynkowe rozwinęła się Sława jako ośrodek turystyczny. Podczas drugiej wojny światowej w pałacu mieścił się Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy. Obecne założenie pałacowo-parkowe usytuowane jest w południowo-zachodniej części miasta i składa się z pałacu, oficyny i parku, które to użytkował do 2007 roku Państwowy Dom Dziecka. Obecnie stanowi własność prywatna.

Sława-brama wjazdowa

Sława widok pałacu od strony jeziora

Słąwa- widok pałacu od strony parku

slawa-palac-od-strony-jeziora

slawa-palac-od-strony-jeziora

ZESPÓŁ PAŁACOWY
Pałac zbudowany na rzucie wydłużonego prostokąta , do którego od strony południowo-wschodniego narożnika przylega ustawione pod kątem rozwartym skrzydło pałacu, prawdopodobnie pozostałość zamku. Nakryty dachem mansardowym, podpiwniczony, dwukondygnacyjny, w ryzalitach trzykondygnacyjny. Z wyposażenia wnętrz zachowała się klatka schodowa oraz dwukondygnacyjna sala balowa nad sienią.

slawa1 slawa2 slawa5 slawa6 slawa8

slawa

fernemont-hrabiowskifernemont-von-barwitz

von-fernemont

fernemontfernemont-ii

Ród von Barwitz von Fernemont pochodził z Piemontu. W XIV wieku jedna z linii przeniosła się do Lotaryngii, a następnie do Niderlandów, gdzie od swojego majątku Fernemont przyjęła nowe nazwisko. W XVI wieku otrzymali tytuł baronów i hrabiów Rzeszy. Część linii niderlandzkiej w XVI wieku przeniosła się na teren Austrii, a część w XVII na teren Śląska. Pierwszym właścicielem Sławy z tego rodu był Jan Franciszek von Barwitz baron von Fernemont(ur.1597-1667)komendant Głogowa, żonaty z Klarą Eugenią hrabianką von Frezin-Gavre. Był właścicielem majątków Sława oraz Przybyszów koło Głogowa. Miał syna Jana Aleksandra, zmarłego w 1683 roku, żonatego z Anną Katarzyną baronówną von Zierotin. Jego syn Jan Baptysta Franciszek Wacław von Barwitz baron von Fernemont(ur.1659-zm.22.02.1722) żonaty z Agnacją hrabianką von Lodron z Laterano, przekształcił państwo Sława w dziedziczny majorat i był jego pierwszym ordynatem. Jego syn- Jan Franciszek I, II ordynat Sławy był dwukrotnie żonaty:1.z Marią Józefą, córką Henryka Wilhelma hrabiego von Wilczek barona von Guttenland, 2. z Eleonorą hrabianką von Kolovrat. III ordynat Sławy- Jan Franciszek II(ur.1722-zm.1770), żonaty był z Szarlotką hrabianką Sobek von Kornitz z Koszęcina. Majorat pozostawał w rękach rodu von Fernemont przez sześć pokoleń aż do 1884 roku- do śmierci ostatniego z rodu VI ordynata Karola Hermana Franciszka hrabiego von Fernemont.

slawa-1938-lubuskie