OTYŃ/Deutsch Wartenberg/

HISTORIA MIEJSCOWOŚCI

Wieś gminna położona w powiecie nowosolskim. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z XIV wieku/1313/, w okresie silnej kolonizacji Śląska, prowadzonej przez książąt piastowskich. Do 1443 roku należało do księcia głogowskiego, po 1443 roku do rodziny von Zabel/Zabeltitz/. Przypuszcza się, że w II połowie XV wieku von Zabeltitz wznieśli warowną siedzibę otoczoną murem w południowo-wschodniej części miasta. Poza Otyniem do von  Zabeltitz należał również Konotop. Sami rycerze trudnili się rozbojem co doprowadziło do konfliktu z księciem Janem II Żagańskim. Dwóch braci, Krzysztofa i Brunona książę pojmał bez walki. Po Kaspra przebywającego w Otyniu książę wybrał się z 200 konnymi i pojmał go na zamku otyńskim. W tym samym czasie oblegany zamek w Konotopie poddał się. W obu siedzibach ludzie księcia znaleźli dowody rozboju prowadzonego przez braci na terenach ówczesnego księstwa głogowskiego. Kasper i  Bruno von Zabeltitz zostali ścięci, natomiast Krzysztof umarł śmiercią głodową osadzony w zamkowej wieży. Po odebraniu Otynia rodzinie von Zabeltitz przez księcia głogowskiego, Jana II, miasto weszło w posiadanie Korony Czeskiej. W 1516 roku Otyń wszedł w posiadanie jednego z członków rodziny von RechenbergJana. Rozpoczętą przebudowę zamku von Rechenberg`owie ukończyli w 1519 roku. W 1610 roku umiera ostatni z otyńskiej linii von Rechenberg`ów, Jan Jerzy, który zapisuje w testamencie Otyń siostrze, Helenie von Sprinzenstein. W wyniku konfliktu rodzinnego po śmierci Heleny von Sprinzenstein w 1633 roku Baltazar von Rechenberg z Borowa Polskiego, który nie godził się z testamentem, zajął zbrojnie miasto i własną załogą obsadził zamek. Interwencja cesarskiego komisarza przywróciła władzę mężowi Heleny, Johannowi Ernestowi von Sprinzenstein, więzionemu przez Baltazara. W 1645 roku na mocy testamentu ostatniego właściciela Otynia z rodu von  Sprinzenstein, właścicielem miasta stali się jezuici. Ostatecznie posiedli miasto dopiero po śmierci Zygmunta von Rechenberg w 1661 roku, a tym samym posiedli część dóbr będących własnością rodziny von Rechenberg. W 1749 roku zarządcą majątku klasztornego został Karol Reinach, doprowadzając klasztor do rozkwitu. Po kasacji zakonu w klasztorze utworzono Królewski Instytut Szkolny, prowadzony przez byłych jezuitów. W 1787 roku po opuszczeniu Otynia przez ostatnich zakonników, król pruski Fryderyk Wilhelm II sprzedał miasto księciu kurlandzkiemu, właścicielowi Żagania, Piotrowi von Biron. Po jego śmierci Otyń odziedziczył szwagier Birona, hrabia von Medem, a następnie córka Birona Dorota de Talleyrand-Perigord i jej następcy. W 1879 roku Aleksander Dino książę Talleyrand-Perigord, syn Doroty, sprzedał Otyń pruskiemu ministrowi spraw wewnętrznych dr Rudolfowi von Friedenthal, po którym dobra przejęła córka Rudolfa- Renata baronowa von der Lancken-Wackenitz, żona pruskiego ambasadora we Włoszech. Dobra otyńskie były w posiadaniu rodziny do 1945 roku.

otyn-zamek-wg-dunckera

otyn-palacowa-kaplica

otyn-dziedziniec-zamkowy

otyn-2011-3otyn-2011-47otyn-2011-9otyn-2011-44 otyn-2011-45

ZAMEK

 Prawdopodobnie w drugiej połowie XV wieku ówcześni właściciele, rodzina von Zabeltitz wybudowała zamek otoczony murem. Nie znamy wyglądu pierwotnej budowy. Przypuszcza się, że była to budowla zbudowana na rzucie prostokąta, z budynkiem bramnym, domem mieszkalnym oraz wieżą. Za czasów kolejnych właścicieli, rodziny von Rechenberg zamek przebudowany i rozbudowany w stylu renesansowym. Kolejni właściciele, jezuici, dokonali kolejnych zmian w założeniu. Prace ukończono w 1681 roku. W 1702 roku pożar zamku doprowadził do znacznych zniszczeń w założeniu- spłonęła biblioteka i kaplica. Kolejna odbudowa po pożarze doprowadza do zmiany wyglądu założenia przez wybudowanie czterech skrzydeł i kaplicy zamkowej w nowej formie. Całością prac kierował Stefan Chrystian Spinetti. Prace ukończono w 1721 roku. W tym czasie powstał park przylegający do założenia.  Niewielkie prace adaptacyjne i remontowe nie zmieniły już wyglądu budowli. Po wojnie w skrzydle północnym i budynku bramnym znajdowały się mieszkania pracowników PGR. Zniszczenia 1945 roku oraz pożar w 1946 i w 1954 roku doprowadziły do ruiny istniejącego założenia. Obiekt zabezpieczono przez wzmocnienie murów i założenie dachu. Po pożarze w 1954 roku odbudowano sklepienie kaplicy i częściowo ją zabezpieczono. W 1958 roku przeprowadzono remont dachu budynku bramnego oraz skrzydła zachodniego i północnego. Część wschodnia klasztoru była użytkowana do 1991 roku jako mieszkania. Z relacji miejscowej ludności obiekt w chwili obecnej prawdopodobnie jest własnością prywatną. Zabudowa klasztoru składa się z czterech skrzydeł okalających czworoboczny dziedziniec. Pośrodku dziedzińca rośnie ogromny platan, prawdopodobnie z XVIII wieku. Wjazd na dziedziniec prowadził przez budynek bramny w północnym skrzydle klasztoru. Jest to dwukondygnacyjny obiekt, niegdyś przykryty dachem czterospadowym. W budynku bramny znajdują się pozostałości po zamku zbudowanym przez von Zabeltitz.

otyn-2011-49 otyn-2011-50 otyn-2011-51 otyn-2011-65 otyn-2011-60

otyn-2011-72 otyn-2011-76 otyn-2011-77 otyn-2011-30 otyn-2011-41 otyn-2011-33

otyn-1896-lubuskie