ŻABICKO /Seegenfelde/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Strzelce Krajeńskie powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Początki wsi sięgają XIII wieku. W 1337 roku wymieniana rodzina von Segefeld, prawdopodobnie założyciele wsi. Od XV do XVII wieku należy do rodu von Sanitz. Wymienia się Heinricha, Martina i Friedricha von Sanitz(1608). Podczas wojny trzydziestoletniej zniszczona. Sprzedana, w 1643 roku należała do Petera Ludwig. Na początku XVIII wieku we wsi dwa majątki z dwoma siedzibami szlacheckimi należącymi do: Erdmanna Friedricha Haust i wdowy po jego bratanku, zmarłym w 1715 roku. Później dobra nabyte przez braci: Karla Wilhelma i Johanna Christopha von Mandelslohe. W 1781 roku majątek nabył kapitan Dawid Friedrich von Braunschweig. Kolejnym właścicielem dóbr był syn Dawida Friedricha, major Georg von Braunschweig. W 1807 roku majątek jest własnością pani von Oertzen, z domu von Braunschweig. Dobra dziedziczy jej syn kapitan Georg Ernest von Oertzen. W 1837 roku majątek jest w posiadaniu Gustava Erdmanna Kamila von Brand, kanonika berlińskiego, właściciela dóbr w Dankowie. W 1857 roku z majątków utworzono fideikomis a właścicielem dóbr została córka Gustava Erdmanna Kamila, Cora von Erxleben, później Elisabeth von Erxleben. W 1910 roku dobra są w posiadaniu Otto von Erxlebena. Przez małżeństwo dobra przechodzą w ręce rodu von Alvensleben. Ostatnim właścicielem był Wichard von Alvensleben.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

W północno-zachodniej części wsi położony był zespół dworsko-folwarczny. Pozostałością po zespole jest gołębnik, oraz budynki gospodarcze, w tym stodoła.

zabicko-1893-lubuskie

ŻABÓWKO /Klien Sabow/

Wieś położona w gminie Nowogard powiatu goleniowskiego. W XVIII wieku wie była własnością rody von Lockstӓdt. Po śmierci porucznika Johanna Friedericha von Lockstӓdt wdowa Flora Charlotta, z domu Mauen wychodzi za mąż za porucznika Christiana Philippa Wilhelma Kopp. Po jego śmierci w 1766 roku majątek dziedziczą 3 jego córki. W połowie XIX wieku majątek jest w posiadaniu rodziny Steffenhagen(1845-1862). W latach 70-tych majątek należy do rodu von Kobelsdorff-Brenckendorf. W 1870 roku dobra obejmowały 1732 mórg ziemi a w 1879 roku 442,30 ha gruntów. W 1905 roku majątek posiada rodzina Mengel. Przed 1910 roku doszło do parcelacji majątku. Ostatnim właścicielem resztówki z dworem była rodzina von Puttkamer-wzmiankowany Franz Joachim von Puttkamer.

ŻABOWO /Gross Sabow/

Wieś położona w gminie Nowogard powiatu goleniowskiego. Wzmiankowana w 1220 roku. W tym czasie stała się własnością kołobrzeskiej kolegiaty. Od 1321 roku była częścią dóbr hrabiów von Eberstein. W 1521 roku majątek dzierżawiony przez rodzinę von Plӧtz. Po śmierci ostatniego z rodu w 1663 roku dobra przejmuje domena państwowa.  Do 1778 roku właścicielem dóbr był Johann Adolph von Lockstӓdt, który przekazał majątek państwu pruskiemu. W 1813 roku dobra dzierżawił Friedrich Backhaus. Od 1825 roku Majątek w posiadaniu rodziny Robe. Na początku XX wieku majątek w rękach rodziny Schwabe. W części południowo-zachodniej położony był majątek ziemski.

 

ŻAGAŃ /Sagan/

HISTORIA MIASTA

Po raz pierwszy miejscowość wymieniona w roku 1202. W 1274 roku powstaje księstwo żagańskie, którego władcą zostaje książę piastowski z linii legnicko-głogowskiej Przemko(1278-1284). Kolejnym władcą miasta jest Konrad II Garbaty(1289-1304). Po nim miasto przejmuje jego brat, książę Henryk III Głogowczyk(1304-1309). Po jego śmierci na krótko Żagań był w rękach wdowy, Mechtyldy. W 1312 roku księstwo żagańskie odłączone od księstwa głogowskiego. Otrzymuje je Henryk IV Wierny i oddaje miasto w zastaw Johanowi von Biberstein(1312-1314). W latach 1317-1319 księstwo oddane w zastaw margrabiemu brandenburskiemu Waldemarowi(1317-1319). Księstwo żagańskie jest własnością księcia Henryka IV Wiernego(1309-1342), który w 1329 roku składa hołd lenny królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu, tym samym księstwo żagańskie staje się lennem królów czeskich. W latach 1342-1369 w rękach księcia Henryka V Żelaznego. Po jego śmierci władzę w księstwie przejmują jego synowie: Henryk VI, Henryk VII Średni, Henryk VIII Wróbel(1369-1403). Piastowie posiadają księstwo do 1472 roku. Ostatnimi władcami księstwa są bracia Baltazar I i Jan II Szalony, który pojął Baltazara i zagłodził w wieży na zamku w Przewozie. Jan II Szalony po zdobyciu Żagania w 1472 roku sprzedaje miasto wraz z księstwem książętom saskim: Ernestowi i Albrechtowi Odważnemu. Książęta sascy, z których należy jeszcze wymienić Georga, Heinricha, Moritza von Sachsen posiadają księstwo i miasto do 1553 roku, kiedy przekazują księstwo pod zastaw margrabiemu brandenburskiemu Georgowi Friedrichowi von Hohenzollern. W 1558 roku miasto i księstwa przejęte przez Ferdynanda I Habsburg, który przekazuje miasto pod zastaw Balthasarowi von Promnitz, biskupowi wrocławskiemu. Baronowie, później hrabiowie Rzeszy ród von Promnitz posiadają Żagań do 1601 roku, kiedy księstwo przejmuje Rudolf II von Habsburg, cesarz rzymski, król Czech, Węgier i Chorwacji. Jego następcą był Ferdynand II, który w 1628 roku przekazał miasto księciu Albrechtowi von Wallenstein(24.09.1583-25.02.16340). Posiadał Żagań do 1633 roku. W 1637 roku księstwo i miasto przejęte przez Ferdynanda III von Habsburg, króla Węgier, Chorwacji i Czech. Ferdynand III przekazuje księstwo i miasto księciu Vaclavowi Eusebiusowi von Lobkowic(30.01.1609-22.04.1677). W 1646 otrzymuje tytuł księcia żagańskiego. Książęta von Lobkovic posiadali księstwo do 1786 roku. Z tego rodu należy wymienić: Ferdinanda Augusta(1677-1715), Philippa(1715-1734), Ferdinanda Josefa(1734-1787), Maria Gabriela von Lobkowic w imieniu małoletniego syna, Franza Josefa Maximiliana. W 1786 roku księstwo wraz z miastem zakupił książę Kurlandii i Semigalii, Peter von Biron(15.02.1724-13.01.1800). Po jego śmierci do 1805 roku dobrami zarządzała wdowa, Anna Dorota von Biron. Po niej dobra odziedziczyła najstarsza z córek, Katarzyna Wilhelmina księżna Rohan-Guemenee-księżna Trubecka-hrabina von der Schulenburg-Vitzenburg. W 1839 roku miasto z księstwem przejmuje Maria Luiza Paulina, księżna von Hohenzollern-Hechingen. W 1842 roku Fryderyk Wilhelm IV nadaje Konstantinowi księciu von Hohenzollern-Hechingen księstwo żagańskie w lenno wraz z tytułem księcia żagańskiego. Od 1844 roku księstwo jak i miasto przejmuje najmłodsza z córek księcia von Biron, Dorota de Talleyrand-Perigord, księżna de Dino(21.08.13-19.09.1862), biologiczna córka Aleksandra Batowskiego. Po jej śmierci księstwo dziedziczy syn, Napoleon Ludwik, książę de Talleyrand-Perigord(1862-1898). Kolejno majątek w rękach: Bosona I(1898-1910), Howarda(1910-1929). Ostatnim księciem żagańskim zamieszkałym w Żaganiu był Boson II(1929-1937).

Żagań- widok pałacu z lotu ptakaŻagań- widok pałacu z lotu ptaka 1Żagań- widok pałacu i części miasta z lotu ptakaŻagań- widok na miasto i zamek

PAŁAC Z RELIKTAMI ZAMKU I

Pałac, zawierający relikty budowli średniowiecznej, położony jest w południowo-wschodnim narożniku miasta, w pobliżu rzeki Bóbr. Średniowieczny zamek leżał w obrębie dzisiejszego dziedzińca pałacowego. Przypuszcza się, że pierwotny zamek był założeniem jednoskrzydłowym, z wieżą bramną, otoczony fosą. W źródłach wzmiankowane są pożary budowli w 1351, 1486 i 1495. W XVI wieku zniszczony kompleks zabudowań przekształcono w założenie renesansowe. Po 1510, może około 1583 za czasów von Promnitz poza wyremontowaniem zamku, w narożnikach wzniesiono cztery półkoliste basteje. W 1628 roku dobra żagańskie przeszły w posiadanie księcia Albrechta von Wallenstein. Wzniósł rezydencję o typie palazzo in fortezza mającą charakter obronny. Budowę rozpoczęto w 1632 roku. Pałac Wallensteina wzniesiono 3m powyżej zamku średniowiecznego, wykorzystując do tego celu rozbiórkowy materiał ze starszej siedziby. Przy budowie pałacu zatrudniony był włoski architekt Vinzenzo Boccaccio. Prace budowlane przerwała śmierć Wallensteina w 1634 roku. W 1646 roku właścicielem Żagania a tym samym popadającego w ruinę pałacu został książę Wacław Euzebiusz von Lobkowic. Zmiany, jakie wprowadził zatrudniony przez niego włoski budowniczy, Antonio della Porta, spowodowały odejście od pierwotnej koncepcji palazzo in fortezza. Zamek uzyskał w latach 1670–1700 kształt manierystyczno–barokowego pałacu o dominującej mieszkalno–reprezentacyjnej funkcji, na rzucie litery U, piętrowej budowli na podpiwniczeniu, otoczonej fosą, przez co podpiwniczenie zyskuje od zewnątrz wygląd samodzielnej kondygnacji. Sądzi się, że wzorcem dla budowli była główna siedziba Lobkoviców w czeskich Roudnicach. W 1785 roku posiadłość za 1 milion guldenów przeszła w ręce księcia kurlandzkiego Piotra Birona. Pracami nad przebudową wnętrz pałacu kierował w końcu XVIII wieku Krystian Walenty Schultze. Piotr Biron osiadł na stałe w Żaganiu po utracie księstwa Kurlandii. Nie posiadając męskiego potomka uzyskał prawo dziedziczenia po linii żeńskiej. Późniejsze dzieje – patrz historia Żagania. Po okresie powojennej dewastacji, gdy rozproszeniu lub zniszczeniu uległy resztki wyposażenia, w latach 1965–1983 prowadzono w rezydencji długotrwałe prace remontowe i restauratorskie. Dziś mieszczą się tu różne placówki kulturalne i urzędy.

Zagan Palac wg Dunckera005żagań005Żagań-książę Ludwig, lubuskieŻagań-lubuskieżagań- pałac001

Żagań (150)

Żagań (139)

Żagań (131)

Żagań (109)

Żagań (90)

ZAMEK II

Za czasów Henryka III ok. 1,5km od nowożytnego miasta na terenie dawnego grodu zbudowano zamek pod koniec XIII wieku, którego zadaniem było strzec przeprawy przez Bóbr. Znajdował się na wzniesieniu zwanym Wzgórzem Zamkowym. W 1318 roku teren wzgórza z ruinami zamku podarowany miastu przez margrabiego magdeburskiego Waldemara. Na początku XX wieku na wzgórzu postawiono wieżę Bismarcka, istniejącą do dzisiaj.

Zagan-kosciol katolicki, byly klasztor augustianow

ZAMEK III

Relikty zamku znajdującego się w obrębie klasztoru augustianów, zbudowany przez Przemka Ścinawskiego(1265-71-1289). Zamek z wieżą mieszkalną został w 1299 roku,  przejęty przez augustianów jako dar księcia żagańskiego Konrada Garbatego(1260-65-1304). Jego pozostałości znajdują się w północno-wschodnim skrzydle zabudowań klasztornych.

PAŁACOWE WNĘTRZA

Zagan sala blekitna palac Żagań- pałac- sala niebieska Zagan- pokoj Wallensteina, lubuskie Zagan- sala ksiecia Wallensteina Żagań- pokój Wallensteina2 Żagań- pokój WallensteinaŻagań - jadalnia

PARK

Żagań- częśc parku z fontannąŻagań- oranżeria w parkuZagan- czesc parku z rzezbamiZagan- park1Żagań- część parku przypałacowego

Żagań 1939, lubuskie Żagań 1924, lubuskie

ŻAGANIEC /Hermsdorf/

Wieś położona w gminie Iłowa powiatu żagańskiego. W 1412 roku była własnością rodu von Lessnow(Leslau, Lessel) z Płot. W latach 1533-1551 należała do rodu von Niesemeuschel z Bogaczowa a w 1564 roku była własnością rodziny von Blanckenstein z Lubieszowa. Już w 1568 roku właścicielem wsi jest rodzina von Schlichting z Obiszowa. W latach 1565-1678 Żaganiec należał do rodu von Schellendorf z Iłowej. W 1678 roku wieś w rękach Pani von Friesen z Iłowej, kolejno hrabiów von Promnitz w 1681 roku. Od 1750 roku dobra posiadają książęta żagańscy.

Żaganiec 1901, lubuskie

ŻAKÓW /Saatz/

Była wieś w gminie Iłowa powiatu żagańskiego, obecnie dzielnica Iłowej. W latach 1392-1562 wieś należała do rodziny von Oppel. W latach 1562-1669 wieś  należała do rodu von Schellendorf. Do 1844 roku należała do właścicieli Iłowej: von Schellendorf, von Friesen, von Promnitz, von Kospoth. Później dość częste zmiany właścicieli. Wymienia się rodziny: Struss z Konina Żagańskiego(1844), Pani von Gersdorf z Drezna i Pani von Stephany, obie z domu Struss(1894), Manger z Konina Żagańskiego(1894), Bank Ziemny z Berlina(1903), Manger(1905), Gerlach(1906), Vlaas(1907), Pfeiffer(1909), Borchardt(1909), Wieschendorf(1909), Hübner(1911), Albrecht z Berlina (1919), Brandin(1919), von Ulrici z Kłopotowa(1920), Meyer(1922), Winckler z Iłowej(1929-1940).

W północnej części wsi znajdował się majątek. Obecnie na terenie byłego folwarku szkółka krzewów ozdobnych.

Żaków 1901, lubuskie

ŻARKI WIELKIE /Gross Saerchen/

HISTORIA WSI

Niewielka miejscowość położona w gminie Trzebiel powiatu żarskiego. Pierwsza wzmianka o wsi pojawia się w roku 1346. W 1353 roku należała do dominium Przewóz, którego właścicielem był ród von Hackeborn. Jako lennik rodu von Hackeborn w 1399 roku wymieniany jest Witzman von Kamenz. W latach 1402-1552 należała do rodu von Biberstein z Żar. W 1441 roku wymienia się Friedricha von der Heide, a ród von der Heide wzmiankowany jeszcze w roku 1513. Później część wsi była w rękach Fabiana von Schӧnaich, część należała do dominium żarskiego, którego lennikiem był w roku 1587 Jerzy von Lossow. W roku 1602 wieś należała do włości mużakowskich, należących do burgrabiego von zu Dohna. Po zmianie nazwy na Nową Wieś po raz kolejny przynależna do Państwa stanowego Żary.

Zarki Wielkie- ruiny zamku

Żarki Wielkie1Żarki WielkieŻarki Wielkie plany przyziemia zamku

WIEŻA RYCERSKA

zbudowany w 1 połowie XIV wieku, prawdopodobnie przez rodzinę von Hackeborn od końca XVIII wieku pozostaje w ruinie. Murowany z cegły, założony na rzucie prostokąta. Zachowane są mury obwodowe do wysokości 3-6 m. Zwany w XV wieku „Czerwonym domem” był w tym okresie schronieniem dla mieszkańców, ale również dla awanturników i rycerzy-rozbójników. W latach 1434 i 1436 zaatakowany i niszczony przez władców księstw głogowskiego i żagańskiego powoli traci swoją funkcję obronną i popada w ruinę. W latach 1693-95 zostaje częściowo rozebrana, a materiał wykorzystano do budowy miejscowego kościoła.

ZESPÓŁ DWORSKI

W zachodniej części wsi nad Nysą Łużycką resztki zespołu dworskiego nieopodal ruin byłych zakładów papierniczych.

Zarki Wielkie przy drodze Bad Muskau-Trzebiel

Zarki Wielkie- dworŻarki Wielkie pow. Żary, lubuskie

Żarki Wielkie 1929, lubuskie

ŻARY /Sorau/

HISTORIA MIASTA

Po raz pierwszy Żary wymienione zostały w roku 1008. Po krótkim okresie przynależności do Polski zostało przyłączone do Marchii Wschodniej. Na początku XIII wieku Żary należały do księcia Henryka Brodatego, który w latach 1211-25 był w posiadaniu części Łużyc. Późniejszymi właścicielami był ród von Dewin. W 1280 roku Albrecht von Dewin przekazuje Żary wywodzącemu się z Miśni Urlichowi von Pack, swojemu zięciowi. Od 1355 stały się Żary własnością Friedricha von Biberstein, zięcia Ulricha von Pack. W 1370 roku wzmiankowani Johannes i Ulrich von Biberstein. Do rodu von Biberstein miasto należało do roku 1551, kiedy to po śmierci ostatniego z żarskich przedstawicieli rodu von Biberstein, Christopha von Biberstein, miasto przechodzi na własność cesarza Niemiec i króla Czech Ferdynanda Habsburga.  Miastem zarządza w tym czasie Fabian von Schӧnaich. Cesarz w 1552 roku oddaje zamek i miasto w lenno margrabiemu Georgowi Friedrichowi von Brandenbrug-Anspach. W 1588 roku zamek i miasto zakupił Balthasar von Promnitz,  który zamek przekształcił w renesansową rezydencję. Następnie funkcję głównej siedziby przejął sąsiadujący z gotycko-renesansową budowlą-zamkiem okazały pałac barokowy. W 1765 roku ostatni z rodu von Promnitz-Johann Erdmann zrzeka się praw do całości państwa stanowego Żary-Trzebiel na rzecz elektorów saskich za roczną rentę w wysokości 12.ooo talarów. Od 1815 roku po kongresie wiedeńskim w rękach państwa pruskiego.

Żary z lotu ptaka, lubuskie

Żary z lotu ptakaZary- widok na miastoŻary1

WIEŻA MIESZKALNA

Żary Górka Winna 2, lubuskie Żary Górka Winna 3, lubuskie Żary górka winna, lubuskie

Podczas prac archeologicznych prowadzonych w latach siedemdziesiątych oraz w latach 1986-87 w miejskim parku na północ od starego miasta odkryto grodzisko stożkowe. Tzw.”Winne Wzgórze” o średnicy 65-75 m kryło w sobie fragmenty prawdopodobnie siedziby rodu von Devin w postaci wieży mieszkalnej. W 1972 roku odkryto stare piwnice zbudowane z kamienia polnego na planie koła.

ZAMEK

Żary-wieża zamkowa

Żary-zamek Bibersteinów, lubuskie

Żary-pałac Promnitzów

Żary3

W północno-zachodniej części miasta, znajduje się zamek, wzniesiony z kamienia i cegły przez ówczesnych właścicieli Żar-von Dewin. Dominantę wysokościową zwartej bryły zamku stanowi wyniosła czworoboczna wieża. Na wschód od niego znajduje się tzw. Nowy zamek, czyli barokowy pałac rodu von Promnitz. Pierwotna budowla wybudowana przez Albrechta von Devin, właściciela Żar w latach 1226-1280, była budowlą zbudowaną na planie prostokąta, podpiwniczoną. Zamek z wewnętrzny dziedzińcem otaczał mur a całość broniona była przez głęboką fosę, przez którą przerzucony był most zwodzony. Zamek wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Pierwsza przebudowa nastąpiła za czasów rodziny von Pack, kolejna za czasów rodziny von Biberstein. W XIV wieku powstało skrzydło zachodnie, a także ulokowana w południowej części obwodu ceglana wieża czworoboczna. Największą rozbudowę zamku przeprowadzono w XV wieku łącznie ze zmianą wystroju wewnętrznego. Najciekawszym elementem wystroju zachowanym do dzisiaj mimo, że fragmentarycznie, są freski w sali zamkowej, przedstawiające około 90 herbów szlachty łużyckiej, w tym właścicieli zamku z rodu Bibersteinów: Ulryka II, pana na Żarach w latach 1424–1430, Jana IV (1430–1441) lub Wacława (1441–1472). Od 1824 roku w zamku poza urzędami mieściło się więzienie, a w latach 1933-1945 znalazło tu siedzibę muzeum regionalne. W 1944 roku bomba lotnicza uszkodziła północno–zachodni narożnik zamku. Zniszczona część została zrekonstruowana,  w której później mieściły się władze powiatu, następnie hotel robotniczy a następnie biura różnych przedsiębiorstw. W latach 1966-1975 kompleks zabudowań częściowo zabezpieczono, od 1982 roku podjęto szeroko rozumianą odbudowę zamku, przerwaną pod koniec lat 80-tych. Obecnie w rękach prywatnych oczekuje na renowację.

Żary

Żary3x Żary4 Żary5 Żary7 Żary10

PAŁAC von PROMNITZ

Pałac hrabiów von Promnitz, barokowy, którego projektantem był Juliusz Simonetti, wzniesiono w latach 1710-1726. Wykorzystując zręby starszych gotyckich i renesansowych budowli, postawiono monumentalne założenie czteroskrzydłowe na planie nieregularnego czworoboku z idealnie prostokątnym dziedzińcem. Zamek rodu von Dewin połączony został z nową siedzibą murowanym gankiem, przerzuconym na wysokości drugiej kondygnacji. Został on usytuowany na osi wschód-zachód, prowadzącej przez środek pałacowego dziedzińca do położonego po stronie wschodniej ogrodu. W roku 1944 pałac został zbombardowany w wyniku czego północne skrzydło znalazło się w ruinie. W latach następnych nie użytkowane pozostałe skrzydła uległy również dewastacji. Od roku 1966 pałac znajduje się w odbudowie z przeznaczeniem na dom kultury i bibliotekę. Murowany z cegły, trzykondygnacyjny, nie podpiwniczony, nakryty dachem mansardowym. W części wnętrz parterowych ocalały sklepienia kolebkowe z lunetami, w dwóch zaś pomieszczeniach skrzydła południowego stropy z freskami o tematyce mitologicznej, obramionymi sztukatorską dekoracją stiukową. Na zewnątrz szczególnie imponująco prezentuje się południowa fasada. Członowana pionowo trzema ryzalitami, z których boczne wieńczą trójkątne tympanony wspierane przez cztery pilastry z korynckimi głowicami. Ryzalit środkowy zaakcentowany kolumnadą dźwigającą na osi tympanon wykreślony łukiem odcinkowym, po bokach zaś małe trójkątne przyczółki. Pola tympanonów wypełnione płasko rzeźbionymi kartuszami herbowymi. Elewacje w dziedzińcu podzielone licznymi pilastrami, elewacje wschodnia i zachodnia zaakcentowane na osi lekko występującymi ryzalitami, zwieńczonymi trójkątnymi przyczółkami, zdobionymi płasko rzeźbioną dekoracją kartuszową.

Żary2x Żary6 Żary9 żary- wieża zamkowa i pałac Promnitzów Żary-plac zamkowy

 

PAŁAC w Zielonym  Lesie-WALDSCHLOSS

Żary - pałac leśny

Na niewielkim wzniesieniu zwanym Wzgórzem Myśliwskim lub Leśnym Zamkiem w latach 1706-1709 Erdmann II von Promnitz zbudował pałac myśliwski w otoczeniu parku krajobrazowego. Pałac zbudowany na planie krzyża św. Andrzeja, z włoskiego molino da vento, czyli wiatrak. Była to budowla jednopiętrowa. Na parterze mieściły się pomieszczenia gospodarcze oraz kuchnia. Na pi,,etrze mieściła się pośrodku dwunastoboczna sala, gdzie odbywały się przyjęcia oraz pokoje gościnne w skrzydłach pałacu. W otoczeniu pałacu i w parku liczne rzeźby, zabudowania gospodarcze, elementy architektoniczne dekoracyjne. W 1745 roku w pałacu umiera ciężko ranny Erdmann II von Promnitz. Po jego śmierci częste zmiany właścicieli pałacu. Wymienia się: Sigismunda Augusta Petri(1769-1802), Paulinę księżnę von Biron-de Talleyrand-Perigord(1884), J.G.Frenzl. Po wojnie pałac nieużytkowany popadł w ruinę i został rozebrany.

PAŁAC LETNI

Na terenie parku miejskiego, w północnej części miasta znajduje się pałac letni, wchodzący w skład zespołu rezydencjonalnego. Zbudowany z inicjatywy Erdmanna II von Promnitz w 1723 roku. Pierwotnie miała to być szkoła rycerska. Rozbudowany w 1735 roku o dwa skrzydła i ryzalit mieszczący klatkę schodową. Po śmierci hrabiego właścicielem pałacu pod koniec XVIII wieku został S.S.Petri. W 1812 roku pałac zaadoptowany na szpital. Po 1945 roku nadal służył jako szpital. Przeprowadzono częściowo remont w latach 80-tych XX wieku. Na początku lat 90-tych XX wieku w rękach prywatnych. Popada w ruinę. W sąsiedztwie park geometryczny, założony w początkach XVIII wieku. Przecięty na osi północ-południe pałacu Promnitz aleją kasztanową. Aleja zamknięta od północy zbudowaną w 1708 roku tzw. Błękitną Bramą zdobioną wazonami.

FOLWARK ZAMKOWY- ul. Skarbowa

Żary-dominium, lubuskie

Zespół budynków jako pozostałość po założeniu folwarcznym.

WILLE

Żary- willa, lubuskie

Żary- willa

Żary- willa przy Schmidtstrasse

Żary, willa, lubuskie

Żary 1901, lubuskie

ŻELECHÓW /Selchow/

Wieś położona w gminie Łagów powiatu świebodzińskiego. Początki wsi sięgają XIII wieku. W XIV i XV wieku należała do rodu von Seydlitz. Po raz pierwszy wymieniona w 1421 roku, kiedy właściciele wsi przekazują wieś joannitom łagowskim. W 1510 roku dobra są w rękach Hansa von Horn. Wieś w XVI wieku podzielona na kilka własności. Poza rodziną von Horn wymieniony ród von Lӧben. Prawdopodobnie rodzina von Zobeltitz doprowadza do scalenia dóbr. Posiadali dobra do połowy XIX wieku. Później majątek w posiadaniu rodziny von Rissmann. Od początku XX wieku do 1945 roku majątek jest własnością rodziny von Vollmar.

Żelechów 2, lubuskie

Żelechów, lubuskie

Żelechów pow. Sulęcin, lubuskie

Żelechów-dwór

PAŁAC

Pałac zbudowany w drugiej połowie XIX wieku przez Carla von Rissmann w dwóch etapach. Po 1945 roku należał do miejscowego PGR. Przez krótki okres pałac pełnił funkcję szkoły. Obecnie w rękach prywatnych, niezamieszkany.

zelechow-1902-lubuskie