SĘKOWICE /Schenkendorf/

ZAMEK

Trudno dziś wskazać kiedy zbudowano i kto był budowniczym zamku na terenie wsi. Wiadomo, że podczas działa wojennych wojny trzydziestoletniej doszło do zniszczenia założenia wraz z kościołem. Pozostałością po założeniu są mury zewnętrzne wieży do wysokości pierwszego piętra, z zachowaną piwnicą o sklepieniu kolebkowym oraz dwoma otworami okiennymi.

HISTORIA WSI

 Niewielka wieś położona w powiecie gubińskim o średniowiecznej metryce. Pierwsza wzmianka pojawia się w 1300 roku, wg innych autorów dopiero w 1391 roku. W tym czasie była własnością rodu von Schenckendorff. W latach 1442-82 wieś w posiadaniu rodu von Wesemberg. Później w posiadaniu von Koeckeritz a w 1523 roku zostaje zakupiona przez Georga von Schlabendorfa, dawnego mistrza zakonu joannitów. Prawdopodobnie po śmierci von Schlabrendorfa przechodzi w ręce rodu von Arnim, później w posiadaniu joannitów do 1811 roku, do kasacji zakonu. Po kasacji zakonu od 1811 roku rozparcelowanie gruntów majątku między miejscowych chłopów. Od 1813 roku wieś królewska.

sekowice-1933-lubuskie

 

SERBÓW /Zerbow/

Wieś położona w gminie Rzepin powiatu słubickiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. Początkowo należała do Lorenza von Günter z Frankfurtu nad Odrą. W 1529 roku zakupiona przez Hironnimusa von Jobst. W 1560 roku wieś nabywa kapitan Peter von Czannewitz. W XVII wieku wieś  jest w rękach rodu von Eichendorff– wymieniony Hartwig Erdmann von Eichendorff(1620-30-1683). Od 1715 roku majątek jest w posiadaniu kapitana Ämiliusa Otto von Brand. W 1846 roku majątek za 44.500 talarów zakupił Heinrich baron von Maltzan. Na początku XX wieku dobra są w rękach rodziny von Jena. Od lat 20-tych do 1945 roku majątek jest własnością Hansa Douglas.

serbow-1895-lubuskie

SIBIN /Zebbin/

HISTORIA WSI

Miejscowość położona w gminie Kamień Pomorski powiatu kamieńskiego. Po raz pierwszy wspomniany w 1288 roku. W średniowieczu wymienia się rodzinę de Sibin posiadające lenno wsi Sibin. W XIV i XV wieku wieś w rękach rodu von Steinwehr. Rodzina von Steinwehr sprzedaje część wsi miastu Wolin i miejscowemu klasztorowi cystersów. W 1419 roku wymienia się Kurta  von Muckerwitz, mającego uposażenie we wsi. Jako właścicieli majątku czy części gruntów podaje się również rody: von Cocceji, von Rhein. W 1432 roku jako właściciel wsi figuruje Konrad von Muckerwitz. Od 1491 roku jako patronów miejscowego kościoła wymienia się rodzinę von Flemming, która od około 1500 roku jest w posiadaniu wsi a sam majątek należał do nich do 1945 roku.

Steinwehr 1Steinwehr 2

Cocceji 1Cocceji 2

Rhein

Flemming

Flemming hrabia Rzeszy

 

 

 

 

ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWO-FOLWARCZNE

Sibin-dwór

Nieistniejący dwór prawdopodobnie zbudowany na przełomie XVIII/XIX wieku za czasów Carla Berenda Sigismunda von Flemming (1779-1835). W tym czasie założony park krajobrazowy.

Sibin

SIDŁÓW /Zeitlow/

Miejscowość położona w gminie Strzelce Krajeńskie powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Były folwark założony na początku XIX wieku przez Friedricha Blum. Od 1860 roku dzierżawiony przez Hermana Theodora Emanuela Mierendorf. Po jego śmierci dobra w 1882 roku przejął syn, Herman. Pozostawał w ich posiadaniu do 1945 roku. Po 1945 roku folwark przejęty przez Skarb Państwa.

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

W obecnym stanie na założenie składa się: czworoboczny dziedziniec, budynki gospodarcze, gołębnik, resztki parku dworskiego ze stawem.

sidlow-1934-lubuskie

SIECIEBORZYCE /Rückersdorf/

Wieś położona w gminie  Szprotawa powiatu żagańskiego, po raz pierwszy wzmiankowana w 1273 roku. Wieś podzielona na kilka majątków. W 1383 roku wieś należała do rodu von Knobelsdorff z Jelenina. W latach 1406-85 część gruntów należała do braci von Doberschütz(wymienieni Hans, Nicolai, Hans i Vaclav), które obejmowały grunty wcześniej należące do rodu von Biberstein z Żar(1317). Tą część majątku odkupiła w 1485 roku rodzina von Knobelsdorff i przyłączyła do swoich dóbr. W latach 1434-1528 część gruntów we wsi(Schlossvorwerk) należała do rodu von Unruh. Później z tej części majątku część ziemi była w posiadaniu rodziny von Doberschütz(1474) i von Schlichting(1504-10). W 1500 roku doszło do podziału tego majątku na część a należącą do rodziny von Unruh(1518), później von Knobelsdorff z Jelenina(1518-44) i w 1445 roku scalone z pozostałym majątkiem rodu. Część b należała do rodu von Unruh i w 1528 roku przejęta przez rodzinę von Knobelsdorff. W latach 1463-1508 część gruntów we wsi była w rękach rodu von Kittlitz, które w 1550 roku zostały wykupione przez rodzinę von Knobelsdorff. W 1434 roku część gruntów posiadała rodzina von Promnitz, które od 1517 były w rękach rodu von Kӧnigsfeld z Żagania. W 1524 roku majątek posiadała wdowa a w 1550 roku grunty zostały przekazane w lenno rodzinie von Schӧnaich. W 1578 roku doszło do podziału tego majątku na część a, należącą do rodu von Schӧnaich z Siedliska,które w 1591 roku nadane zostały przez cesarza rodzinę von Knobelsdorff  i w 1603 roku scalone z pozostałą częścią ich dóbr. Część b należała do rodziny von Schӧnaich z Muskau, Witkowa i Chotkowa do 1578 roku i w tym roku przejęte przez właścicieli Chotkowa- rodzinę von zu Dohna. Kolejno dobra należały do rodzin: von der Schulenburg, von Redern, von Proskau oraz do miasta Szprotawa. Tzw. Folwark kościelny od 1383 roku był w rękach rodu von Knobelsdorff z Jelenina. Dobra te po scaleniu z pozostałymi pozostawały w rękach rodziny von Knobelsdorff(w 1595 roku dobra przejęła świebodzińska gałąź rodziny von Knobelsdorff)do 1736 roku. W 1744 roku majątek posiada hrabina von Reuss und Plauen. Kolejno dobra są w rękach: hrabiny von Cosel z Zaboru(1781), von Francke w latach 1792-1875. W 1875 roku doszło do podziału majątku na część a, zwaną „opuszczonym folwarkiem”, która należała do rodziny von Francke(1881) a później do kupca z Głogowa Maetschke i jego rodziny(1881-1940). Majątek b należał do Pani Brehmer z domu von Francke(1875-1898), kolejno do niejakiego Konkurs(1898). W 1898 dochodzi do podziału majątku B na część a, były folwark kościelny należący do rodziny Walther(1899), hrabiego von Westarp(1899), rodzinę Scholze(1901), Kienitz(1904), przedsiębiorstwa z Wrocławia(1939-1940). Część b należy do rodziny Krauze(1899-1940).

ZESPÓŁ PAŁACOWY

Siecieborzyce palac

Siecieborzyce-pałac na północ od Szprotawy001

Pałac usytuowany w parku krajobrazowym z XIX wieku. Zbudowany w XVII wieku przez rodzinę von Knobelsdorff, przebudowany i powiększony o skrzydło południowe około 1750 roku za czasów hrabiny von Reuss und Plauen,  rozbudowany o północny ryzalit w pierwszej połowie XIX wieku(za czasów rodziny von Francke) i parterową lokalność w 1925 roku. Murowany z kamienia i cegły, piętrowy. Najstarsza część barokowa, założona na rzucie prostokąta, z małym dziedzińcem wewnętrznym, z klasycystycznym ryzalitem od północy. Dachy dwuspadowe, z powiekami, nad ryzalitem czterospadowy, mansardowy, zwieńczony latarnią z kopulastym hełmem. Skrzydło południowe prostokątne, w elewacjach dekorowane podziałem ramowym.

DWÓR(Folwark kościelny)

Siecieborzyce-dworek

Siecieborzyce 2, 1901, lubuskie Siecieborzyce 1901 3, lubuskie

SIECIEJÓW /Schönaich/

Wieś położona w gminie Lipinki Łużyckie powiatu żarskiego. Pierwsza wzmianka o wsi pojawia się w roku 1329 roku(Schoneenche) kiedy należy do państwa stanowego Żary, które są w rękach rodu von Pack. W tym czasie wymieniany jest Tyczko jako wasal panów żarskich. W 1381 roku część wsi należy do rodu von Schӧnaich. Wzmiankowana również rodzina von Gebelzig. Od 1476 roku cała wieś w rękach rodu von Schӧnaich(wzmiankowany Christoph von Schӧnaich)  jako lenno podarowane przez Hansa von Biberstein.  W 1551 roku Philipp von Schӧnaich sprzedaje wieś rodzinie von Oppel. Po nich wieś w rękach rodu von Rothenburg, na początku XVII i XVIII wieku wieś w posiadaniu rodziny von Rackel z Lipinek Łużyckich-wymieniony Friedrich Erdmann Christoph von Rackel, zmarły w 1748 roku. W XIX wieku należy do rodu von Dyherrn(1807) i von Rabenau(1844), wymieniony Otto Julius von Rabenau zmarły w 1886 roku. Kolejno majątek jest w posiadaniu rodów: von Wedell-Parlow, z którego wymieniony był Albert, urodzony w 1793 roku oraz rodzina Mӓcker(1857)W 1879 należy do porucznika Georga von Mosch, a majątek liczył 295,62 ha gruntów.  Na początku XX wieku dobra są własnością rodziny Kuhnt(1903) a ostatnim właścicielem dóbr była rodzina von Plehwe(1929)- wymieniony Hans von Plehwe.

ZESPÓŁ DWORSKI

W centralnej części wsi założenie dworskie składające się z: dworu, zabudowań gospodarczych oraz parku krajobrazowego. Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, na planie prostokąta, podpiwniczony, kryty dachem dwuspadowym. Po 1945 roku własność Skarbu Państwa z utworzonym na terenie majątku PGR. Od 1978 roku własność prywatna.

Sieciejów 1901, lubuskie

Siedlice /Zeitlitz/

Wieś położona w gminie Radowo Małe powiatu łobeskiego. W 1568 roku dobra w rękach rodziny von Borck. W 1664 roku zmiana właściciela majątku- zostaje nim Konrad von der Goltz. W XVII wieku jako właścicieli ziemskich wymienia się rody: von der Goltz/majątek/, von Borck, von Wedel. W 1723 roku dobra wykupuje Johann Jacob von Wenden. Następuje dość częsta zmiana właścicieli majątku- Georg Heinrich von Petersen/1731-43/, Johann Weichbrodt/1743-1772/, Gottfried Brahz/1772-1795/, Christian Gottfried Wille/1795-1852/, Klaus von der Decken/1852-1888/, Hans von Diest/1888-1945/.

Borck 1

Goltz 2

Wedel

Wenden

Dietz von und  1

Siedlice pałac

siedlice-zachodniopomorskie

 

 

 

 

 

We wsi stał pałac w otoczeniu parku krajobrazowego. Pałac zniszczony w 1945 roku, rozebrany w 1970 roku. W 1998 roku rozebrana oficyna pałacowa. Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy oraz resztki zabudowań gospodarczych.

Screen Shot 149

SIEDLISKO /Carolath/

HISTORIA WSI

Wieś gminna położona w powiecie nowosolskim. Pierwsza wzmianka o miejscowości leżącej w powiecie nowosolskim pojawia się w roku 1298, kiedy to miejscowość  należała do księcia głogowskiego Henryka III. Kolejna wzmianka o Siedlisku pojawia się w 1360 roku, kiedy po podziale księstwa bytomskiego, Siedlisko wchodzi w skład ziem cesarza Karola IV Luksemburskiego. Już w tym samym roku przekazuje Siedlisko w dzierżawę Nicolausowi von Rechenberg, który w roku 1381 wykupuje dobra siedliskie na własność, pozostające w rękach von Rechenberg do 1561 roku. W tym roku Franz von Rechenberg za 50 000 talarów sprzedaje Siedlisko Fabianowi von Schӧnaich. W rękach rodu von Schӧnaich Siedlisko pozostaje do 1945 roku z krótką przerwą w latach 1635-1644, kiedy należały do marszałka cesarskiego hrabiego Johannesa von Gӧtz, a następnie od 1644 do 1650 roku były pod zarządem generała von Stalhansch.

Siedlisko-zamek od strony Odry

siedlisko-skrzydlo-zamku-od-odry

siedlisko

siedlisko-lubuskie

siedlisko-zamek-i-kosciol

siedlisko-brama-wjazdowa-do-starego-dworu-oraz-kosciol

siedlisko-widok-od-strony-odry

ZAMEK

Częściowo zrujnowany kompleks zamkowy położony jest na południowym brzegu Odry, w obrębie rozległego parku. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z czasów Henryka III z roku 1298. Nic nie wiadomo o jego lokalizacji oraz wyglądzie. W 1381 roku posiadłość przekazana została przez cesarza Karola IV rycerzowi Nicolausowi von Rechenberg. Jego potomkowie(prawdopodobnie Balthasar von Rechenberg) pod koniec XV wieku wybudowali murowany gotycki zamek prawdopodobnie na miejscu domku myśliwskiego wzniesionego dla cesarza Karola IV. W latach 1540-1548 Franz von Rechenberg dokonuje przebudowy i rozbudowy zamku, który miał składać się z domu mieszkalnego trzykondygnacyjnego i budynku bramnego. Całość otoczona była fosą. W 1561 roku miejscowość przeszła na własność Fabiana von Schӧnaich i jego kuzyna Jana. Prace budowlane podjęto dopiero w 1597 roku. Zlecił je syn Jana, Georg von Schӧnaich. Do 1600 roku powstał pałac, zlokalizowany w południowej części wielkiego dziedzińca. W latach 1608 – 1618 zbudowano skrzydło wschodnie z kaplicą, którą być może projektował Walenty von Sabisch. W latach 1610 – 1614 zespół pałacowy otoczyły potężne ziemne fortyfikacje z narożnymi bastionami i fosami, zapewne dzieło Walentego von Sabischa. W kurtynie wschodniej powstał budynek bramny, poprzedzony mostem nad fosą. W późniejszym okresie rezydencja była rozbudowywana, tworząc ostatecznie wielki zespół budynków skupionych wokół dwóch dziedzińców, południowego i północnego, pełniących zapewne funkcje gospodarcze. Podczas wojny trzydziestoletniej von Schӧnaich w roku 1634 opuszczają zamek i osiedlają się w Lesznie. Powracają na zamek w 1650 roku. Pod koniec XVII i na początku XVIII wieku dokonuje się kolejna rozbudowa zamku. Tak „Castrum in Sedlischo” stało się potęgą. Najstarsza część zamku – skrzydło południowe i wschodnie, a także budynek bramny – miała styl renesansowy. Skrzydła zachodnie i północne pochodziły z baroku. Kolejne przebudowy zamku miały miejsce w XVIII i XIX wieku z przebudową zamku dokonuje się przekształcanie otaczających zamek terenów fotyfikacyjnych w przypałacowe ogrody. Zamek, pozostający od XVI wieku w rękach Schӧnaich, uległ zniszczeniu w 1945 roku spalony przez wojska radzieckie. Jego właściciele po spakowaniu podręcznego dobytku uciekli na drugą stronę Odry do Bytomia Odrzańskiego. Przetrwała kaplica i budynek bramny.

siedlisko-bytom-odrzanski-lubuskie

siedlisko-lubuskie

siedlisko-zamek-z-lotu-ptaka

siedlisko2

siedlisko-zamek-od-strony-wsi

Zespół zamkowy składa się z zamku, kaplicy, budynku bramnego, fortyfikacji i parku krajobrazowego. Na terenie zamkowym przetrwały relikty założenia rodu von Rechenberg w postaci kamienno-ceglanego muru wzniesionego na planie prostokąta o wymiarach 24,5x26m znajdujące się w południowym skrzydle założenia. Na dziedzińcu stał dwór otoczony fosą. Prace konserwatorskie i częściową odbudowę przeprowadzono w latach 1963 – 1966 i 1969 – 1972. W czerwcu 1964 roku zamek w stanie trwałej ruiny przekazano w użytkowanie harcerskiemu szczepowi „Makusynów” z Zielonej Góry, którzy podjęli prace porządkowe na terenie zamku i odbudowę budynku bramnego. W roku 2003 za ponad 260 tysięcy złotych zamek w Siedlisku zakupił producent krasnali z Nowej Soli, 28-letni Rafał Łusiewicz, zamieszkały w Otyniu. Obecnie zamek w rękach nowego właściciela, Włocha, który podobno chce odbudować obiekt z przeznaczeniem na hotel. Do niedawna można było oglądać w Siedlisku „ krwawą lipę”. Teraz trudno znaleźć drogę do drzewa, z którego pozostały tylko suche konary. Co się stało z Fabianem? Jego serce spoczywa niedaleko ołtarza w zamkowej kaplicy, gdzie pod jedną z podłogowych płyt zakopał je spadkobierca Jerzy.

siedlisko-zamek-i-park

siedlisko-dziedziniec-zamkowy

siedlisko-wjazd-do-zamku-lubuskie

siedlisko-zamek-od-strony-odry

siedlisko-zamek-z-czescia-zalozenia-parkowego

siedlisko23 siedlisko8 siedlisko13 siedlisko18 siedlisko20

siedlisko-1896-lubuskie

SIEDLISKO /Heidenau/

Wieś położona w gminie Maszewo powiatu krośnieńskiego. Założona w  XVII wieku początkowo jako folwark, później przekształcona w majątek. W XVIII wieku należała do hrabiów Finck von Finckenstein– wymienia się hrabinę Ulrike Finck von Finckenstein. Na początku XIX wieku staje się własnością baronów von Voss(1828). W połowie XIX wieku ponownie w rękach hrabiów Finck von Finckenstein. Na przełomie XIX/XX wieku majątek własnością rodziny von Schierstädt- wymieniony Fritz von Schierstädt. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina von Seydlitz-Kurzbach– wymieniony Carl von Seydlitz-Kurzbach.

Siedlisko pow. Krosno Odrzanskie, lubuskie

W części południowo-wschodniej wsi resztki założenia dworskiego.

siedlisko-1933-lubuskie