SADLNO /Zedlin/

Wieś położona w gminie Trzebiatów powiatu gryfickiego. Wzmiankowana w 1194, 1224 i 1285 roku, kiedy książę pomorski przekazał wieś klasztorowi z Białobłok. W 1328 roku należała do Reymara von Wachholtz. W 1564 roku dobra były w posiadaniu Johann von Wachholtz.

We wsi założenie dworskie.

SĄDÓW /Sandow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Cybinka powiatu słubickiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1249 roku, przed 1350 rokiem uzyskała prawa miejskie, które zachowała do XVI wieku. Przed 1350 rokiem należała do rodu von Klepzig. Później dobra są własnością rodów: von Grüneberg, von Sack,  von Lӧben, Schapp. W 1460 roku wieś należy do rodu von Scheffe. W 1574 roku wieś przejął elektor brandenburski i zamienił ją z zakonem joannitów na Cybinkę. Joannici sprzedali Sądów rodzinie von Oppen. W 1580 roku Georg von Oppen sprzedaje wieś swojemu szwagrowi Dietlofowi von Winterfeld. Posiada majątek do 1780 roku. Na przełomie XVIII/XIX wieku być w rękach rodziny von Piper. W 1804 roku Karl Heinrich von Piper sprzedaje dobra Wilhelmowi von Burgsdorf. Od początku XX wieku do 1945 roku majątek jest w posiadaniu baronów Senfft von Pilsach– wymienia się baronową Elisabeth i Christopha barona Senfft von Pilsach.

Sądów-park z widokiem na pałac, lubuskie

Sądów-lubuskie

sadow-2-lubuskiesadow-palac-od-frontusadow-pow-cybinka-lubuskie

Pałac wzniesiony w roku 1734 z wykorzystaniem piwnic starszej, renesansowej budowli. Barokowy pałac, założony na rzucie prostokąta, z trójbocznym ryzalitem w elewacji ogrodowej, dwukondygnacyjny, nakryty dachem mansardowym. W latach trzydziestych XIX wieku poszerzono budynek od strony południowo-wschodniej. Ten fragment posiada cechy stylowe późnego klasycyzmu. W końcu XIX wieku powiększono budynek w kierunku południowo-wschodnim. Dobudowana partia miała już cechy neogotyckie. W początkach XX wieku dostawiono do pałacu oranżerię, a także portyk w elewacji południowo-zachodniej. Przy pałacu krajobrazowy ogród z grabową aleją i starodrzewiem. Po 1945 roku pałac pozostawał w ruinie, został rozebrany. Pozostałością są resztki zaniedbanego parku krajobrazowego.sadow-1896-lubuskie

Sądów /Sandow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1278 roku, której początki sięgają roku 1233, kiedy została założona na terenie należącym do cystersów z Kołbacza. Lennikami cystersów z Kołbacza była rodzina von Wedel z Chociwla, później rodzina von Kremptzow. Wieś do rodu von Kremtzow należała do XVIII wieku, w któym dochodzi do podziału wsi na 4 części, z czego trzy z majątkiem należały do rodu von Kremtzow, 1/4 gruntów do rodu von Wegener. W XVIII wieku wymieniany był Joachim Bernd von Kremtzow. W drugiej połowie XVIII wieku majątek w rękach rodu von Wedel– wymieniany Leopold Christoph von Wedel. Prawdopodobnie część dóbr drogą dziedziczenia przechodzi w ręce rodu von Glasenapp. Pod koniec pierwszej połowy XIX wieku majątek przechodzi w ręce rodu hrabiów von Schlieffen-Soldikow i należy do tej rodziny do 1945 roku. Wymienia się: hrabinę Virginie Charlotte von Schliffen(1846), Hansa Heinricha hrabiego von Schlieffen(lata 20-te-30-te XX wieku).

Wedel

Wedel hrabia 2

Wedel hrabia

Glasenap

KremzowSchlieffen 1 Schlieffen 2 Schleffen hrabia

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

Pałac zbudowany w drugiej połowie XIX wieku w stylu willi włoskiej, przebudowany na początku XX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, kryty płaskim dachem, podpiwniczony, dwukondygnacyjny. W pobliżu park krajobrazowy o powierzchni 13,5 ha powstałyna przełomie XVIII/XIX wieku wg projektu Petera Josepha Lenne.

Po 1945 roku właścicielem majątku został Skarb Państwa. Przez lata zarządzany przez PGR. Obecnie w rękach prywatnych.

Sądów pow. Pyrzyce, pałac Sądów, zachodniopomorskie Sądów pow. Myślibórz, zachodniopomorskie Sądów-pałac

 

 

 

 

Sądów 1934, zachodniopomorskie

Samlino /Zemlin/

Wieś położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. W XV i XVI wieku należała do rodów von Rehberg i von Wusseken. W 1619 wieś zostaje nadana przez księcia Ulricha rodzinie von Steinwehr.  W późniejszych latach XVII wieku była własnością księcia Ernesta Bogusława von Croy und Aerschot  (ur. 26 sierpnia 1620 w Vinstingen, zm. 7 lutego 1684 w Królewcu). Książę nie był żonaty ale pozostawił po sobie nieślubnego syna z mieszczką rostocką, Dorotą Levins. Chłopiec został legitymowany przez ojca z tytułem szlacheckim jako Ernest von Croyengreiff. Zmarł bezdzietnie jako jezuita po 1680 roku. Przez ojca został wydziedziczony. Prawdopodobnie po śmierci księcia lub może wcześniej dobra wracają do rodu von Steinwehr. W 1741 roku majątek został sprzedany rodzinie von Puttkamer. W XIX wieku majątek jest w rękach hrabiów von Blankensee– właścicielem na przełomieXVIII i XIX wieku jest Georg Friedrich Alexander hrabia von Blankensee(04.11.1792), ożeniony z Amalie księżniczką von Carolath-Schonaich. Kolejnym właścicielem dóbr był Friedrich Georg hrabia von Blankensee. Po jego śmierci w 1871 roku dobrami zarządza Marie hrabina von Blankensee-Firks, po 1885 roku właścicielką jest Aleksandra hrabina von Blankensee-Pückler, z domu baronowa von Firks zu Ohlau. Ostatnim właścicielem majątku była rodzina von Sydow. W 1928 roku dobra obejmowały 995 ha gruntów. Do majątku Samlino należał folwark Augustenhöhe- obecnie osada Dobromyśl.

Samlino-dwór

Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy z elementami ogrodu barokowego, ruiny pałacu oraz dwie aleje.

Samlino sierpień 2008 - ruina dworu w stylu willu włoskiej Samlino sierpień 2008- ruina dworu w stylu willu włoskiej001 Samlino sierpień 2008- zaniedbały park z ruiną dworu

Dobromyśl, zachodniopomorskie

Samlino 1928, zachodniopomorskie

SANICE /Sänitz/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Przewóz powiatu żarskiego. Na początku była osadą leśna. Po raz pierwszy wymieniona w 1395 roku. Do 1417 roku Sanice należały do rodziny von Haugwitz.  W 1417 roku wieś zakupuje Claus von Kottwitz. W okolicy Sanic często grasowały bandy rycerzy-rozbójników. Za pomoc udzieloną rabusiom, ostatni męski potomek rodu von Kottwitz linii sanickiej, Krzysztof von Kottwitz został ścięty w 1510 roku. W 1517 roku od wdowy po Krzysztofie dobra zakupuje rada miejska Zgorzelca. W 1521 roku ponownie w rękach rodu von Haugwitz z linii siekierczyńsko-wysockiej. W XVI wieku dochodzi do podziału wsi na Sanice Górne i Sanice Dolne. W drugiej połowie XVI i w pierwszej połowie XVII wieku wieś należała do rodziny von Nostitz. W 1641 roku podczas wojny trzynastoletniej z rąk wrogich wojsk ginie ówczesny właściciel Sanic, Hans Casper von Nostitz. w drugiej połowie XVII wieku wieś w rękach rodów von Planitz i von Haugwitz, von Rackel. W 1655 roku obydwie części Sanic zakupuje Kurt von Reinicke, baron von Callenberg, były oficer Albrechta von Wallenstein. W XVIII i XIX wieku częste zmiany właścicieli. W XVIII wieku dobra należały do rodziny von Schlieben– wymieniony Johann Caspar. Wymienia się również rody: von Auritz, von Herzberg, , von Salz, von Gersdorf. W 1854 roku majątek w rękach rodziny Lehmann,w 1870 Strousberg. W latach 1876-1880 dobra posiada rodzina von Unruh a około 1886 roku są własnością rodziny Krüger. W 1892 roku majątek posiada rodzina von Barby, w latach 1898-1912 rodzina Wanzlick. W latach 1917-1926 właścicielem dóbr są baronowie von Kittlitz und Ottendorf– wzmiankowany Albert, urodzony w 1881 roku. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina Meyer wzmiankowana w 1937 roku.

Sanice, lubuskie

Sanice-park pałacowy

Sanice dwór

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

We wschodniej części wsi położony był majątek z dworem, parkiem oraz zabudowaniami gospodarczymi.

Sanice, lubuskie

SANTOK /Zantoch/

Santok nazwany przez Galla Anonima „strażnicą królestwa polskiego”, jest jedną z najstarszych miejscowości w Polsce, której historia sięga VIII w. Pierwszych odkryć archeologicznych w Santoku dokonano w 1884 r., od 1932 r. podjęto regularne badania prowadzone przez Prof. Wilhelma Unverzagta. Po wojnie od 1958 r. prace kontynuowali archeolodzy Zofia Hołowińska oraz Aleksander i Urszula Dymaczewscy.
Gród w Santoku wzniesiony został prawdopodobnie przez Mieszka I w X w. w ujściu Warty i Noteci. Książę dążył bowiem do opanowania Ziemi Lubuskiej i dostępu do ujścia Warty. Po raz pierwszy wymieniany w Kronice Galla Anonima w 1097 r. Po pożarze, który miał miejsce w XI w., za czasów Bolesława Chrobrego, gród odbudowano i powiększono. W czasie królowania Bolesława Krzywoustego grodem zarządzał komes-kasztelan Paweł, którego zadaniem była opieka nad wyprawą misyjną biskupa Ottona z Bambergu w 1124 r. Od 1238 r. gród pozostawał w rękach księcia pomorskiego Barnima I. W 1255 r. część Santoku z zamkiem górnym dostają się w ręce margrabiów brandenburskich, dolny zamek pozostawał w rękach Piastów Wielkopolskich do 1296 r. gdy został zdobyty przez brandenburczyków. Od tego czasu Santok był lennem rodów rycerskich: von Winningen, von Jagow, von Uchtenhagen, von der Osten. W 1365 r. von der Osten oddali zamek jako lenno królowi Kazimierzowi Wielkiemu. W 1370 r. zamek został zdobyty przez Hasso II von Wedel z Krępcewa i w rękach rodu von Wedel pozostawał prawdopodobnie do 1386 r. Od 1397 r. Santok wraz z zamkiem otrzymali joannici jako zastaw od cesarza niemieckiego, Zygmunta Luksemburskiego, margrabiego i jednocześnie króla Węgier. Sam zamek oddany został przez joannitów rycerzowi Henrykowi von Greiffenberg. Od 1402 r. Nowa Marchia, a w tym część Santoka była w rękach Krzyżaków. Na przeciwległym brzegu Otto von der Marwitz z upoważnienia Krzyżaków buduje na Górze Zamkowej nowy zamek w miejscu zwanym Nowym Santokiem. Spór między rycerzami doprowadził do spalenia zamku górnego w 1418 r. a w 1419 r. zamek dolny został zdobyty przez wojska polskie. W 1420 r. zamek ponownie znalazł się w rękach elektora Fryderyka I. Joannici jako dzierżawcy ziemi santockiej odbudowali zamek dolny, gdy górny pozostawał w ruinie. W 1442 r. zamek górny został oddany Ottonowi von der Marwitz. W 1454 r. po odzyskaniu Nowej Marchii przez margrabiów brandenburskich zamki oddane zostały w lenno rodom von der Osten, von Radowitz, von Rülicke. Pod koniec XV w. właścicielami Santoka i zamku była rodzina von Rülicke, w rękach których pozostawał on do końca XVII w. W XV w. Polska straciła Santok na rzecz Brandenburgii, ale w 1793 r. obsadziła urząd kasztelana santockiego. Jako kolejnych  właścicieli Santoka wymienia się rody: von Brederlow, von Cotbus, von Platen, von Strauss, von Ruben, von dem Borne, von Brand, von Zanthier, von Schoening.

W Santoku istniały dwa założenia obronne, które w związku z lokalizacją nazwane zostały: zamkiem górnym, tzw. pomorskim oraz zamkiem dolnym, tzw. wielkopolskim.

ZAMEK GÓRNY

 Prawdopodobnie, założenie zbudowane przez Pomorzan, a wzniesione na przeciwko grodu zbudowanego przez Mieszka I (później odbudowanego i rozbudowanego przez Bolesława Chrobrego) datować można ok. X/XI w. W 1100 r. lub 1101 r. zamek zdobyty został przez młodego Bolesława Krzywoustego. Następnie w 1244 r. odzyskał go i odbudował książę Barnim I. W 1255 r. zamek dostał się w ręce margrabiów brandenbur­skich. Później był wielokrotnie przez nich tracony i odzyskiwany, ale ostatecznie od 1296 r. stał się ich trwałą zdobyczą i pomimo utraty strategicznego znaczenia był lennem rodów rycerskich. W późniejszym czasie zamek, był wielokrotnie burzony, a dzięki staraniu kolejnych właścicieli odbudowywany, najczęściej w formie wieży obronnej (donżonu). Zamek górny znajdował się na wzgórzu, na którym obecnie stoi wieża widokowa.

ZAMEK DOLNY

 Zamek dolny zbudowany został prawdopodobnie przez Mieszka I na terenach nizinnych, położony przy ujściu Noteci do Warty. Na terenie grodu za czasów pierwszych Piastów mieściła się siedziba kasztelana. Za czasów Henryka I Brodatego gród został wzmocniony i rozbudowany. W 1238 r. zamek dolny został zdobyty przez księcia pomorskiego Barnima I, później stracony na rzecz książąt wielkopolskich. Za czasów Przemysła I i II uzyskał na znaczeniu jako przeciwwaga zamku górnego, należącego w tym czasie do margrabiów brandenburskich. Zamek ten był wielokrotnie niszczony i odbudowywany przez kolejnych właścicieli. W 1419 r. zamek dolny został odzyskany przez Polaków, ale na krótko. Po zdobyciu go przez elektora Fryderyka I podczas wyprawy na Polskę został spalony. Odbudowany przez joannitów w formie obronnej wieży mieszkalnej. Zniszczony w XVI w., nieodbudowany.

SARBIEWO /Mückenburg/

Wieś położona w gminie Zwierzyń powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Od XVII wieku istniał folwark należący do miasta Strzelce Krajeńskie. Od samego początku był przez miasto przekazany w dzierżawę. Pod koniec XVIII wieku dzierżawcą był Friedrich Thimme. W tym czasie obok folwarku powstaje wieś. Kolejny dzierżawca Otto Heldberg ok. 1842 roku buduje dwór, zakłada park krajobrazowy. W połowie XIX wieku folwark przekształcony w majątek. Od 1856 roku dobra są w posiadaniu Hermana Schmeisser. Doprowadził do rozkwitu majątek stawiając nowe budynki gospodarcze, cegielnię. W 1912 roku majątek zakupił Fritz Wittkop, by po 6 latach sprzedać dobra kapitanowi w stanie spoczynku o nazwisku Henck. Kolejnym właścicielem był niejaki Stampe. W 1936 roku majątek obejmuje Oswald Schreiber, założyciel i emerytowany dyrektor Instytutu Bakteriologicznego i Serologicznego w Gorzowie Wlkp.(dziś BIOWET).Po II wojnie światowej był własnością Skarbu Państwa. W tym czasie wielokrotnie remontowany i przebudowywany. Od 1994 roku w rękach prywatnych.

Sarbiewo- dwór, ok. Strzelec Krajeńskich

Zespół dworski składający się z dworu, czworaka, stodoły i parku. Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, murowany, parterowy, założony na planie prostokąta. Na osi elewacji ogrodowej czterofilarowy portyk z balkonem i facjatą. Dach naczółkowy. Przy dworze park o charakterze krajobrazowym, założony także w pierwszej połowie XIX wieku.

DSC_0400 DSC_0401 (2)

sarbiewo-1934-lubuskie