SĄDÓW /Sandow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Cybinka powiatu słubickiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1249 roku, przed 1350 rokiem uzyskała prawa miejskie, które zachowała do XVI wieku. Przed 1350 rokiem należała do rodu von Klepzig. Później dobra są własnością rodów: von Grüneberg, von Sack,  von Lӧben, Schapp. W 1460 roku wieś należy do rodu von Scheffe. W 1574 roku wieś przejął elektor brandenburski i zamienił ją z zakonem joannitów na Cybinkę. Joannici sprzedali Sądów rodzinie von Oppen. W 1580 roku Georg von Oppen sprzedaje wieś swojemu szwagrowi Dietlofowi von Winterfeld. Posiada majątek do 1780 roku. Na przełomie XVIII/XIX wieku być w rękach rodziny von Piper. W 1804 roku Karl Heinrich von Piper sprzedaje dobra Wilhelmowi von Burgsdorf. Od początku XX wieku do 1945 roku majątek jest w posiadaniu baronów Senfft von Pilsach– wymienia się baronową Elisabeth i Christopha barona Senfft von Pilsach.

Sądów-park z widokiem na pałac, lubuskie

Sądów-lubuskie

sadow-2-lubuskiesadow-palac-od-frontusadow-pow-cybinka-lubuskie

Pałac wzniesiony w roku 1734 z wykorzystaniem piwnic starszej, renesansowej budowli. Barokowy pałac, założony na rzucie prostokąta, z trójbocznym ryzalitem w elewacji ogrodowej, dwukondygnacyjny, nakryty dachem mansardowym. W latach trzydziestych XIX wieku poszerzono budynek od strony południowo-wschodniej. Ten fragment posiada cechy stylowe późnego klasycyzmu. W końcu XIX wieku powiększono budynek w kierunku południowo-wschodnim. Dobudowana partia miała już cechy neogotyckie. W początkach XX wieku dostawiono do pałacu oranżerię, a także portyk w elewacji południowo-zachodniej. Przy pałacu krajobrazowy ogród z grabową aleją i starodrzewiem. Po 1945 roku pałac pozostawał w ruinie, został rozebrany. Pozostałością są resztki zaniedbanego parku krajobrazowego.sadow-1896-lubuskie

Sądów /Sandow/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Dolice powiatu stargardzkiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1278 roku, której początki sięgają roku 1233, kiedy została założona na terenie należącym do cystersów z Kołbacza. Lennikami cystersów z Kołbacza była rodzina von Wedel z Chociwla, później rodzina von Kremptzow. Wieś do rodu von Kremtzow należała do XVIII wieku, w któym dochodzi do podziału wsi na 4 części, z czego trzy z majątkiem należały do rodu von Kremtzow, 1/4 gruntów do rodu von Wegener. W XVIII wieku wymieniany był Joachim Bernd von Kremtzow. W drugiej połowie XVIII wieku majątek w rękach rodu von Wedel– wymieniany Leopold Christoph von Wedel. Prawdopodobnie część dóbr drogą dziedziczenia przechodzi w ręce rodu von Glasenapp. Pod koniec pierwszej połowy XIX wieku majątek przechodzi w ręce rodu hrabiów von Schlieffen-Soldikow i należy do tej rodziny do 1945 roku. Wymienia się: hrabinę Virginie Charlotte von Schliffen(1846), Hansa Heinricha hrabiego von Schlieffen(lata 20-te-30-te XX wieku).

Wedel

Wedel hrabia 2

Wedel hrabia

Glasenap

KremzowSchlieffen 1 Schlieffen 2 Schleffen hrabia

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

Pałac zbudowany w drugiej połowie XIX wieku w stylu willi włoskiej, przebudowany na początku XX wieku. Zbudowany na planie prostokąta, kryty płaskim dachem, podpiwniczony, dwukondygnacyjny. W pobliżu park krajobrazowy o powierzchni 13,5 ha powstałyna przełomie XVIII/XIX wieku wg projektu Petera Josepha Lenne.

Po 1945 roku właścicielem majątku został Skarb Państwa. Przez lata zarządzany przez PGR. Obecnie w rękach prywatnych.

Sądów pow. Pyrzyce, pałac Sądów, zachodniopomorskie Sądów pow. Myślibórz, zachodniopomorskie Sądów-pałac

 

 

 

 

Sądów 1934, zachodniopomorskie

Samlino /Zemlin/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Golczewo powiatu kamieńskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. W XV i XVI wieku należała do rodów von Rehberg i von Wusseken. W 1619 wieś zostaje nadana przez księcia Ulricha rodzinie von Steinwehr.  W późniejszych latach XVII wieku była własnością księcia Ernesta Bogusława von Croy und Aerschot  (ur. 26 sierpnia 1620 w Vinstingen, zm. 7 lutego 1684 w Królewcu). Książę nie był żonaty ale pozostawił po sobie nieślubnego syna z mieszczką rostocką, Dorotą Levins. Chłopiec został legitymowany przez ojca z tytułem szlacheckim jako Ernest von Croyengreiff. Zmarł bezdzietnie jako jezuita po 1680 roku. Przez ojca został wydziedziczony. Prawdopodobnie po śmierci księcia lub może wcześniej dobra wracają do rodu von Steinwehr. W 1741 roku majątek został sprzedany rodzinie von Puttkamer. W XIX wieku majątek jest w rękach hrabiów von Blankensee– właścicielem na przełomieXVIII i XIX wieku jest Georg Friedrich Alexander hrabia von Blankensee(04.11.1792), ożeniony z Amalie księżniczką von Carolath-Schonaich. Kolejnym właścicielem dóbr był Friedrich Georg hrabia von Blankensee. Po jego śmierci w 1871 roku dobrami zarządza Marie hrabina von Blankensee-Firks, po 1885 roku właścicielką jest Aleksandra hrabina von Blankensee-Pückler, z domu baronowa von Firks zu Ohlau. Ostatnim właścicielem majątku była rodzina von Sydow. W 1928 roku dobra obejmowały 995 ha gruntów. Do majątku Samlino należał folwark Augustenhöhe- obecnie osada Dobromyśl.

Samlino-dwór

 

Pozostałością po założeniu jest park krajobrazowy z elementami ogrodu barokowego, ruiny pałacu oraz dwie aleje.

Samlino sierpień 2008 - ruina dworu w stylu willu włoskiej Samlino sierpień 2008- ruina dworu w stylu willu włoskiej001 Samlino sierpień 2008- zaniedbały park z ruiną dworu

 

 

 

 

Dobromyśl, zachodniopomorskie

Samlino 1928, zachodniopomorskie

SANICE /Sänitz/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Przewóz powiatu żarskiego. Na początku była osadą leśna. Po raz pierwszy wymieniona w 1395 roku. Do 1417 roku Sanice należały do rodziny von Haugwitz.  W 1417 roku wieś zakupuje Claus von Kottwitz. W okolicy Sanic często grasowały bandy rycerzy-rozbójników. Za pomoc udzieloną rabusiom, ostatni męski potomek rodu von Kottwitz linii sanickiej, Krzysztof von Kottwitz został ścięty w 1510 roku. W 1517 roku od wdowy po Krzysztofie dobra zakupuje rada miejska Zgorzelca. W 1521 roku ponownie w rękach rodu von Haugwitz z linii siekierczyńsko-wysockiej. W XVI wieku dochodzi do podziału wsi na Sanice Górne i Sanice Dolne. W drugiej połowie XVI i w pierwszej połowie XVII wieku wieś należała do rodziny von Nostitz. W 1641 roku podczas wojny trzynastoletniej z rąk wrogich wojsk ginie ówczesny właściciel Sanic, Hans Casper von Nostitz. w drugiej połowie XVII wieku wieś w rękach rodów von Planitz i von Haugwitz, von Rackel. W 1655 roku obydwie części Sanic zakupuje Kurt von Reinicke, baron von Callenberg, były oficer Albrechta von Wallenstein. W XVIII i XIX wieku częste zmiany właścicieli. W XVIII wieku dobra należały do rodziny von Schlieben– wymieniony Johann Caspar. Wymienia się również rody: von Auritz, von Herzberg, , von Salz, von Gersdorf. W 1854 roku majątek w rękach rodziny Lehmann,w 1870 Strousberg. W latach 1876-1880 dobra posiada rodzina von Unruh a około 1886 roku są własnością rodziny Krüger. W 1892 roku majątek posiada rodzina von Barby, w latach 1898-1912 rodzina Wanzlick. W latach 1917-1926 właścicielem dóbr są baronowie von Kittlitz und Ottendorf– wzmiankowany Albert, urodzony w 1881 roku. Ostatnim właścicielem dóbr była rodzina Meyer wzmiankowana w 1937 roku.

Sanice, lubuskie

Sanice-park pałacowy

Sanice dwór

ZAŁOŻENIE DWORSKIE

We wschodniej części wsi położony był majątek z dworem, parkiem oraz zabudowaniami gospodarczymi.

Sanice, lubuskie

SANTOK /Zantoch/

 

Santok nazwany przez Galla Anonima „strażnicą królestwa polskiego”, jest jedną z najstarszych miejscowości w Polsce, której historia sięga VIII wieku. Pierwszych odkryć w Santoku dokonano w 1884 roku, od 1932 roku podjęto badania archeologiczne prowadzone przez Prof. Wilhelma Unverzagta. Po wojnie od 1958 roku prace kontynuowali Zofia Hołowińska i Aleksander i Urszula Dymaczewscy. Gród w Santoku wzniesiony w widłach Warty i Noteci, wielokrotnie niszczony, przebudowywany i rozbudowywany w X wieku prawdopodobnie przez Mieszka I, który dążył do opanowania Ziemi Lubuskiej i dostępu do ujścia Warty. W XI wieku po pożarze gród odbudowany i powiększony przez Bolesława Chrobrego. W tym czasie zarządzany przez komesa-kasztelana Pawła, którego zadaniem była opieka nad wyprawą misyjną biskupa Ottona z Bambergu w 1124 roku. Na podstawie przeprowadzonych badań przed i powojennych mówi się o istnieniu w tym czasie wieży obronnej-donżonie, i/lub zamku na Górze Zamkowej. Będąc w XIII wieku w rękach książąt piastowskich nierzadko rywalizujących ze sobą o ten gród, atakowany był również i niszczony przez wojska książąt pomorskich i brandenburskich. W XIII wieku odbudowany przez Henryka Brodatego. W XIV wieku właścicielami Santoku były rody von Winningen, Jagowów, Uchtenhagenów, von der Ostenów. W 1370 roku zamek został zdobyty przez Hasso II von Wedla z Krzywicy i w rękach von Wedlów był prawdopodobnie do 1386 roku. Przed rokiem lub w czasie 1397 roku zamek w Santoku kupują joannici od margrabiego Zygmunta, króla węgierskiego i jednocześnie margrabiego brandenburskiego. W 1457 roku elektor Fryderyk wykupił zamek od joannitów. W XV wieku zamek zostaje opuszczony. Na przeciwległym brzegu w roku 1438 Otto von Marwitz z upoważnienia Krzyżaków buduje na Górze Zamkowej nowy zamek w miejscu zwanym Nowym Santokiem. Powstaje tu gródek z wieżą obronną, otoczony fosą. Pod koniec XV wieku właścicielami Santoka i zamku jest rodzina von Rulicke i w ich rękach pozostaje Santok do końca XVII wieku.

 

W XV wieku Polska traci Santok na rzecz Brandenburgii, ale do 1793 roku obsadzała urząd kasztelana santockiego.

SARBIEWO /Mückenburg/

Wieś położona w gminie Zwierzyń powiatu strzelecko-drezdeneckiego. Od XVII wieku istniał folwark należący do miasta Strzelce Krajeńskie. Od samego początku był przez miasto przekazany w dzierżawę. Pod koniec XVIII wieku dzierżawcą był Friedrich Thimme. W tym czasie obok folwarku powstaje wieś. Kolejny dzierżawca Otto Heldberg ok. 1842 roku buduje dwór, zakłada park krajobrazowy. W połowie XIX wieku folwark przekształcony w majątek. Od 1856 roku dobra są w posiadaniu Hermana Schmeisser. Doprowadził do rozkwitu majątek stawiając nowe budynki gospodarcze, cegielnię. W 1912 roku majątek zakupił Fritz Wittkop, by po 6 latach sprzedać dobra kapitanowi w stanie spoczynku o nazwisku Henck. Kolejnym właścicielem był niejaki Stampe. W 1936 roku majątek obejmuje Oswald Schreiber, założyciel i emerytowany dyrektor Instytutu Bakteriologicznego i Serologicznego w Gorzowie Wlkp.(dziś BIOWET).Po II wojnie światowej był własnością Skarbu Państwa. W tym czasie wielokrotnie remontowany i przebudowywany. Od 1994 roku w rękach prywatnych.

Sarbiewo- dwór, ok. Strzelec Krajeńskich

Zespół dworski składający się z dworu, czworaka, stodoły i parku. Dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, murowany, parterowy, założony na planie prostokąta. Na osi elewacji ogrodowej czterofilarowy portyk z balkonem i facjatą. Dach naczółkowy. Przy dworze park o charakterze krajobrazowym, założony także w pierwszej połowie XIX wieku.

DSC_0400 DSC_0401 (2)

sarbiewo-1934-lubuskie

Sarnik /Rehfeld/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Pełczyce powiatu choszczeńskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1337 roku. W tym czasie była własnością rodu von Wedel. Później stała się własnością rodu von Flemming. Od XV wieku wieś w posiadaniu rodu von Flatow. Wymienia się również rodzinę von Dietherdt. W połowie XVIII wieku spadkobiercy po Auguście Fryderyku von Flatow podzielili wieś pomiędzy siebie. W 1776 roku część majątku zakupił major von Billerbeck, drugą zakupił von Knobelsdorff. W 1828 roku właścicielem wsi jest niejaki Triest. Około 1830 roku majątek jest w rękach Augusta Fryderyka Menz. W 1870 roku dobra wracają do rodziny von Wedel. Wymienia się: Edgarda von Wedel(1903), Wedigo hrabia von Wedel z Jarosławska(lata 20-teXXw.). Posiadają dobra do 1945 roku.

Sarnik k. Płonna-Barlinka- pałac Sarnik- na płd od Pełczyc- zachodniopomorskie

ZESPÓŁ PAŁACOWY

W 1898 roku rodzina von Wedel wzniosła pałac w stylu eklektyczno-renesansowo-barokowym. Początkowo wybudowano dwukondygnacyjny korpus, później dostawiono dwa pawilony z łącznikami o identycznych formach zdobniczych. Fundatorem pałacu był Wedigo hrabia von Wedel. Budowę pałacu ukończono w 1899 roku. Po 1945 roku własność Skarbu Państwa. Na terenie majątku powstało PGR, a w pałacu urządzono biura i mieszkania dla pracowników. Użytkowany do lat 50-tych XX wieku. Później własność Barlineckiego Kombinatu Rolnego, popadł w ruinę. Obecnie pałac stanowi trwałą ruinę, brak dachów, stropów, zawalone piwnice. Obecnie własność prywatna.

Sarnik 1891, zachodniopomorskie