OBŁOTNE /Oblath/

Wieś położona w gminie Sulechów powiatu zielonogórskiego. Były majątek. Należał do rodu von Troschke(1644)-wymieniony Christoph, Asmus, Conrad von Troschke, później do rodziny  von Oppeln-Bronikowskich. Na początku XIX wieku majątek był własnością rodu von Knobelsdorff. W 1830-41 właścicielem dóbr był Wiktor Rakowski(1780-1846), absolwent Królewskiego Pedagogium w Sulechowie w 1797. Jego majątek po powstaniu listopadowym służył za punkt przerzutowy dla emigrantów podążających do Drezna i Paryża. Za tą działalność 28 października 1834 roku został aresztowany przez Prusaków i skazany na trzy lata twierdzy w Grudziądzu oraz utratę majątku. Zmarł w Poznaniu w wieku 66 lat. Kolejnym właścicielem dóbr był Fr. Wilhelm Bothe. Na początku XX wieku majątek w rękach rodziny Grandke. Ostatnim właścicielem majątku była rodzina Gamp.

oblotne-1896-lubuskie

OCHLA /Ochelhermsdorf/

Ochla dwór barokowy

Dawna wieś, obecnie dzielnica Zielonej Góry. Miejscowość wzmiankowana w 1305 roku. Od 1400 roku pozostawała we władaniu braci Hansa i Kunza von Knobelsdorff. Wymieniana była również w tym czasie rodzina von Rothenburg oraz von Schaff/1447,1485,1503/. W 1525 roku wieś w posiadaniu Ernsta von Knobelsdorff, później wymieniony Christopha von Knobelsdorff oraz Nickela von Rothenburg. Przed 1532 rokiem doszło do podziału wsi na Ochlę Górną i Ochlę Środkowo-Dolną.

ochla-1896-lubuskie

OCHLA GÓRNA/OBEROCHELHERMSDORF/

Pierwszym z wymienionych właścicieli Ochli Górnej był Christoph von Knobelsdorff. W 1555 roku ta część była własnością Ernsta i Siegmunda von Knobelsdorff. Później dość częste zmiany właścicieli: w 1614 roku- Barbara von zu Dohna, 1620-Christoph von Gersdorf, 1654- wdowa von Gersdorf, 1681- Otto von Unruh(również właściciel Ochli Środkowo-Dolnej). Po śmierci Otto dobra dziedziczy jego syn Erdmann von Unruh, który umiera bezpotomnie. Dobra przejmuje rodzina von Nassau. W latach 1722-1745 dobra posiada Christoph Erdmann von Nassau. Od 1757 majątek przejmuje jego syn major Christoph Ernst von Nassau. W 1772 roku właściciele jest syn Christopha, major Christoph Karl von Nassau. W 1790 roku dobra przejmuje Ludwig Friedrich Wilhelm hrabia von Schlabrendorf, a po jego śmierci wdowa Maria Theresa z domu hrabianka von Nimptsch. W 1803 roku wieś posiada Karl Heinrich Archibald hrabia von Schlabrendorf a po nim dobra dziedziczy Eveline Antonie Therese Josepha hrabina von Schlabrendorf, późniejsza hrabina von Sickingen. Kolejni właściciele to: 1849-Heinrich von Pannwitz, 1855- Ernst Theodor Joseph Guido von Oriola, 1863- porucznik Hans Georg von Grävenitz, 1875-Theodor baron von Ziegler-Klipphausen, 1881- Władysława hrabina von Gӧtzendorf-Grabowska, 1885-Heinrich baron von Schackn, 1889- Walter Zensing, 1903- Franz Bieck, 1904- Arno Rassmus. Około 1930 roku majątek Ochli Górnej rozparcelowano. Ostatnim mieszkańcem dworu był Albert Bohr.

DWÓR

Ochla dwór barokowy

ochla-dwor-od-frontu

ochla4

ochla2

Dwór usytuowany w północno-zachodniej części wsi, barokowy, zbudowany w latach 1684-1687 przez Otto von Unruh. Murowany z kamienia i cegły, piętrowy, założony na planie prostokąta. Posiada zachowany pierwotny układ wnętrz, w dużej części z bogatą stiukową dekoracją sufitów i kolebkowo-krzyżowych sklepień. Zachowane są także dwa bogato dekorowane kominki. Elewacje frontową zdobi barokowy portal z kartuszem i tablicą erekcyjną. Posiada zachowany pierwotny układ wnętrz, w dużej części z bogatą stiukową dekoracją sufitów i kolebkowo-krzyżowych sklepień. Zachowane są także dwa bogato dekorowane kominki. Elewacje frontową zdobi barokowy portal z kartuszem i tablicą erekcyjną. Po 1945 roku w dworze znajdowały się mieszkania. Nieremontowany doprowadzony do zniszczenia. Od 1983 roku jest własnością Muzeum Etnograficznego w Ochli i od tego czasu są przeprowadzane prace renowacyjne dworu.

OCHLA ŚRODKOWO-DOLNA/MITTEL-NIEDEROCHELHERMSDORF/

Początkowo Ochlą Środkowo-Dolna posiadał Nickel von Rothenburg. Później należała do rodziny von Unruh. W 1681 roku właścicielem był Otto von Unruh. W 1722 roku majątek jest własnością Davida von Schwemmler. Po nim dobra dziedziczy jego syn, Carl Gottlob von Schemmler, a w 1745 roku dobra posiada Ernst Gottlob von Schemmler. W 1788 roku za 48.000 talarów majątek zakupił komisarz sądowy z Zielonej Góry, Johann Adolph Schneider. Posiadał majątek do 1829 roku. Później dość częste zmiany właścicieli: 1840-porucznik August Giersberg, 1841-senator Gottfried Scheibel z Zielonej Góry, Rodzina ta posiadała dobra do 1859 roku. Z niej wymienieni: Friedrich August, Karl Heinrich i Gustav Scheibel. W 1859 roku majątek zakupił hamburski bankier Ludwig Daniel Meister. Po nim dobra odziedziczyła jego córka, Julia von Oertzen. Kolejni właściciele to: 1864- Karl Heinrich baron von Kleist, 1868-porucznik Siegmund Scholim, 1878- porucznik Paul Petzold, 1881-Karl August Friedrich Schulz, 1885-Moritz Neufeld, 1890- dr med. Richard Langerhans. Na początku XX wieku w latach 1909-10 właścicielem byli hrabiowie von Hohenau. Prawdopodobnie ostatnim posiadaczem dóbr do 1945 roku był Kuantz(korespondencja z lat 1931-32).

PAŁAC

ochla-ok-zielonej-gory-iszy-palac

ochla-palac

ochla-ok-zielone-gory-praw-korespondencja-wlasciciela

ochla3

Pałac usytuowany w południowej części wsi, klasycystyczny, zbudowany pod koniec XVIII wieku. Murowany z cegły, piętrowy, założony na rzucie prostokąta. Zachowany pierwotny układ wnętrz z korytarzem przelotowym na osi podłużnej, nakrytym sklepieniem na gurtach. Elewacja frontowa zaakcentowana na osi czterema pilastrami porządku jońskiego. Dach czterospadowy z lukarnami. W sąsiedztwie pałacu usytuowane są dwie oficyny, klasycystyczne, zbudowane w pierwszej połowie XIX wieku.Po 1945 roku zaadoptowany na mieszkania gminne.

OCIOSNA /Obramühle/

Ociosna-dwór

Nieistniejąca osada położona w gminie Skwierzyna powiatu międzyrzeckiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1508 roku jako Obersky, później Oberski Młyn. W XVII wieku własność królewska. W pobliżu znajdował się cmentarz c nagrobkiem drogomistrza Heinricha Kallusch. W 2012 była propozycja stworzenia w tym miejscu muzeum pamięci drogownictwa z umieszczeniem zbioru słupów milowych, które znajdowały się w bazie drogownictwa w Skwierzynie.

Ociosna-dwór Ociosna-park i Obra

 

 

 

 

 

 

ZAŁOŻENIE DWORSKO-PARKOWE

W Ociosnej znajdował się zespól dworski z założeniem parkowym z wykorzystaniem rozlewisk Obry.

Ociosna 1938 lubuskie

Oćwieka /Woitfick/

Ocwieka ok. Przelewic, zachodniopomorskie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wieś będąca obecnie częścią wsi Kluki, leżącej w gminie Przelewice powiatu pyrzyckiego. Wieś rycerska prawdopodobnie będąca częścią majątku w Klukach. Stąd historia wsi ściśle powiązana z historią wsi Kluki. W XV wieku należąca do rodu de Zinne oraz von Kussow. W latach 1523-1626 część dóbr w rękach rodu von Steinwehr. Majątek scalony przez rodzinę von Kussow w XVII wieku, która w 1752 roku otrzymuje tytuł hrabiowski. W XVIII wieku dobra w rękach rodu von Liebeherr/1756/, z tego rodu wymienia się jako właściciela Augusta Wilhelma von Liebeherr. W 1804 roku właścicielami zostaje rodzina von Kussow– wymieniany Gustaw hrabia von Kussow. Od 1809 roku w zarządzie rodu von der Marwitz-Ludwig von der Marwitz zmarły w 1839 roku. Kolejni właściciele to: od 1841 Holm, 1861/1862/- Holtz, 1905- Dudy, 1939- Glahn.

Kussow

Steinwehr 2

Steinwehr 1

Liebeherr

Marwitz von der

 

 

 

 

 

 

Kluki-dwór

 

Kluki pow. Pyrzyce, zachodniopomorskie

 

OGARDY /Wugarten/

Ogardy- na polnoc od Strzelec

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Strzelce Krajeńskie powiatu strzelecko-drezdeneckiego. W 1337 roku pojawia się po raz pierwszy nazwa wsi. W tym też roku wymieniany jest Henningus von Hersleben. W 1349 roku margrabia Ludwik Stary podarował rentę ze wsi Betkinowi von der Osten z Drezdenka w zamian za dług. Wieś pozostawała w rękach tej rodziny do końca XIV wieku. W 1405 roku Ulryk von der Osten sprzedał wieś zakonowi krzyżackiemu. W 1441 roku jako właściciel wymieniany jest Ludike Letenin. W 1499 roku cała wieś należała do rodziny von Bornstedt oprócz 5 łanów należących do rodziny von Papsteinów z Dankowa. Pod koniec XVI wieku poszczególne części wsi należały do von Bornstedtów na Wołogoszczy, Ługach, Ogardach i Gilowie, Heinricha, małoletniego Wolfa, syna Melchiora, Kerstena, którą to część przejęła rodzina von Natzmer. Prawdopodobnie to lenno przejęła w XVI wieku rodzina von Billerbeck. Z opisu w 1608 roku istnieje na terenie wsi pięć siedzib rycerskich: Wolfa i Hansa von Bornstedt, Asmusa von Bornstedt z Długiego, Markusa von Billerbeck, Joachima von Papstein z Dankowa. W XVIII wieku wymieniane są siedziby rycerskie rodów: von Bornstedt, von Modien, von Pastein i von Vorhauer. W XVIII wieku jako właścicielai wsi wymienia się: podporucznika Georga Augusta von Wobersnow, Hansa Carla Ludolfa von Stranz, Leopolda Friedricha von Heyden. W 1798 roku cały majątek nabył, skupiając w jednych rękach wszystkie posiadłości rycerskie  szambelan dworu i prałat, Sigismund Friedrich I, hrabia von Blankensee. Tak rozpoczęła się stuletnia obecność tej rodziny w Ogardach. Ród ten wywodził się z Pomorza, w XVI wieku pojawił się w Nowej Marchii, głównie w powiecie choszczeńskim. Od 1817 roku właścicielką majątku była wdowa po Sigismundzie, hrabina von Blankensee z domu von Hagen, później jej młodszy syn hrabia Friedrich Georg Alexander, szambelan i sekretarz królewski. Od 1871 roku po śmierci Friedricha Georga do 1885 roku właścicielką była hrabina Marie von Blankensee-Firks z domu von Blankensee, zaś w latach 1885-1905 właścicielką była hrabina Aleksandra von Blankensee- Puckler z domu baronowa von Firks zu Ohlau. Prawdopodobnie na krótko była własnością rodziny von Brand(1905). W latach 1907-1908 majątek należał do banku ziemskiego, od którego dobra odkupił radca Kretzschmer. Od 1910 roku jako właścicielką posiadłości była Martha Kretzschmer z domu Schopenthau.

Ogardy- na polnoc od Strzelec

ogardy-kolo-strzelec-krajogardy-palac-od-frontu

DSC_0194 DSC_0200 DSC_0222 DSC_0226 DSC_0258 (2) DSC_0265 (2) DSC_0267 DSC_0232 (2) DSC_0234 (2) DSC_0261 DSC_0238 (2) DSC_0239 (2) DSC_0240 DSC_0241 (2) DSC_0242 DSC_0244 DSC_0245

DWÓR I PAŁAC

Na początku XIX wieku hrabia von Blankensee zbudował parterowy, klasycystyczny dworek. Prawdopodobnie pełnił on role rządówki, dlatego też usytuowano go na terenie podwórza gospodarczego, zajmując jego wschodnią część. Interesującym elementem architektonicznym wyróżniającym budynek jest ozdobny, drewniany ganek z wejściem głównym, a także „wole oko” w połaci naczółkowego dachu.
W trzeciej ćwierci XIX wieku syn jego, hrabia Friedrich Georg wzniósł pałac eklektyczny istniejący do dziś. Dwukondygnacyjny budynek pałacowy założono na planie wydłużonego prostokąta, przy drodze gruntowej z pojedynczymi lipami, tworzącymi niegdyś okazałą aleję lipową. Elewację tylną otacza taras biegnący wzdłuż skarpy, skąd rozciąga się widok na dziedziniec z przyległym dworem i zabudową gospodarczą. W architektonicznym wystroju elewacji zwraca uwagę trójkątna attyka, wieńcząca centralną część frontonu oraz dobrze zachowany detal w postaci schodkowych gzymsów, fryzy o motywie roślinnym i pilastry z kompozytowymi głowicami w narożnikach budynku. W tympanonie pałacu zachował się herb rodowy, przedstawiający trzy sześcioramienne gwiazdy na tarczy , którą zwieńczy korona.
Po przeciwnej stronie drogi na przełomie XVIII i XIX wieku założono park krajobrazowy, który przestrzennie był związany z pałacem. W kompozycji parku wyodrębnia się sztucznie usypany kopiec widokowy. Część parku, otaczająca dworek ma charakter swobodny. Za dworkiem teren opada w kierunku stawu, tworząc malowniczy krajobraz w tle założenia.
Po 1945 roku w posiadaniu PGR. W pałacu urządzono mieszkania dla pracowników PGR, na parterze znajdowała się biblioteka, stołówka, przedszkole i świetlica. Obecnie znajduje się w posiadaniu Gminy Strzelce Krajeńskie i zarządzany jest przez Zakład Komunalny w Strzelcach Krajeńskich. Na 2017 rok pałac zamieszkany przez 5 rodzin. Dwór opuszczony. Część zabudowy folwarcznej została wyburzona.

ZESPÓŁ DWORSKI

DSC_0196

DSC_0192

DSC_0195 (2)

DSC_0201DSC_0197 (2) DSC_0199 (2)


DSC_0202 DSC_0203 (2) DSC_0208 DSC_0211 DSC_0216 DSC_0218 (2) DSC_0219 DSC_0220 (2) DSC_0223 DSC_0215 DSC_0230

ZESPÓŁ FOLWARCZNY

DSC_0177 DSC_0180 (2) DSC_0184 DSC_0185 DSC_0172 (2)

 ogardy-1934-lubuskie

OJERZYCE /Oggerschütz/

Ojerzyce- pałac

Początki wsi sięgają XIII wieku. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1416 roku, kiedy wieś jest w posiadaniu Hansa von Walderode. W XIV wieku w rękach rodu Smolków(von Schmolcke), w XV wieku kilka własności rycerskich: von Walderode, von Schlichting, von Stentzsch– właścicieli Rzeczycy, Dąbrówki Małej i Wolimirzyc. Jako właścicieli Ojerzyc wymienia się później rodzinę von Troschke z Kupienina, potem ród von Kalckreuth z Wolimirzyc, spokrewniony w rodziną von Knobelsdorff. W 1668 roku Ewa Maria von Kalckreuth z Wolimirzyc wychodzi za mąż za Caspara Sigismunda von Knobelsdorff z Myszęcina i w ten sposób wieś dostaje się w ręce von Knobelsdorff. Po śmierci Caspara w roku 1675 Ewa Maria ponownie wychodzi za mąż za Ernesta Ferdinanda von Maxen. Ewa Maria umiera w roku 1694. Od rodziny von Maxen w roku 1706 dobra odkupuje Samuel von Kalckreuth. Rodzina von Maxen w latach 1720-1828 byli właścicielami Wolimirzyc. W 1 połowie XVIII wieku dobra przechodzą w ręce rodziny von Briesen, właścicieli Jezior od 1731 roku. Rodzina ta była budowniczymi starszego, zachodniego skrzydła obecnego pałacu. Na początku XIX wieku dobra są w posiadaniu rodziny von Szczawinski(1828). W połowie XIX wieku zmiana właścicieli wsi- na krótko jest w rękach Alexandra Hielschera, później rodziny Schneider. Majątek po Hermanie Friedrichu Aleksandrze Schneider przypadł córce Marii Schneider, która w roku 1879 wychodzi za mąż za Eugena Fryderyka Guido von Schmeling z Pomorza. Rodzina von Schmeling przebudowuje pałac, dodając skrzydło wschodnie. Po Eugeniuszu dobra dziedziczy jego syn- Günther, po jego śmierci w roku 1927 jego brat major Eugen Herbert. Od roku 1932 jest w posiadaniu siostry Günthera i Eugena, Doroty Marii Caroli, która w 1907 roku wyszła za mąż za hrabiego Friedricha Carla Bodo von Hahn, majora kawalerii, adiutanta księcia Meklenburgii, członka zakonu joannitów. Po nim dziedzicem majątku zostaje jego syn- Friedrich Walther Gneomar von Hahn.

Ojerzyce- pałac

ojerzyce-palac-od-strony-parku

ojerzyce-lubuskie

W północno-wschodniej części wsi zespół pałacowy. Pałac budowany w kilku etapach o zróżnicowanej budowie. Główny budynek parterowy z użytkowym poddaszem. Skrzydło piętrowe, kryte dachem dwuspadowym. Całość zbudowana na planie prostokąta, podpiwniczona.

ojerzyce-1944-lubuskie