Łagiewniki /Elvershagen/

Miejscowość położona w gminie Resko powiatu łobeskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1325 roku. Od lat 40-tych XV wieku należała do rodu von Borck. W 1583 roku wymieniany Ulrich von Borck. W 1745 roku dobra od rodziny von Borck zakupuje porucznik Furchtegott von Bonin. W 1794 roku majątek zakupuje Leopold K.F. von Heyden. Na początku XIX wieku dość częste zmiany właścicieli. W 1804 roku wymienia się rodzinę Conrath. Wymienia się również jako właścicieli hrabiów von Willamowitz-Moellendorff. W 1840 roku majątek zakupiony przez Friedricha von Büllow. W 1890 roku kolejna zmiana właściciela- dobra w posiadaniu Heinricha Jossiasa barona von Veltheim. Ostatnim właścicielem Łagiewnik był syn Heinricha, Jossias baron von Veltheim-Ostrau.

Borck 1

Borck hrabia

Borck hrabia 2

Bonin 1

Bonin 2

Heyden

Wilamowitz-Moellendorff (3)

Veltheim

Łagiewniki pow.ŁobezŁagiewniki zachodniopomorskieŁagiewniki, zachodniopomorskieŁagiewniki park

ZESPÓL DWORSKO-PARKOWY

W północnej części wsi położony był majątek ziemski składający się z: dworu, parku krajobrazowego, budynków gospodarczych. Po zespole pozostały resztki zabudowy folwarcznej oraz park krajobrazowy o powierzchni 12 ha.

Łagiewniki 1890, zachodniopomorskie

Łagiewniki park 1890, zachodniopomorskie

 

ŁAGÓW /Lagow/

HISTORIA ŁAGOWA

Wieś leżąca w powiecie świebodzińskim na terenie Krajobrazowego Parku Łagowskiego wraz z zamkiem stanowi jeden z najciekawszych i najlepiej zachowanych zespołów urbanistycznych zachodniej Polski, a z pewnością uznawany być może za najpiękniejszą miejscowość ziemi lubuskiej. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z roku 1251 (część historyków podaje datę 1299). W tym czasie należała do zakonu templariuszy, od roku 1285 była siedzibą komandorii zakonu. Od 1299/1300 roku jest w posiadaniu margrabiów brandenburskich i w tym samym czasie oddana jako lenno  rycerzom Albertowi i Henrykowi von Klepzig. Od 1347 roku dobra te przeszły w posiadanie joannitów i z inicjatywy Hermana von Werbergera(komandor i przełożony baliwatu Wielowsi i Sulęcina) łączyć należy zbudowanie w połowie XIV wieku zamku na sztucznie usypanym wzgórzu na przesmyku pomiędzy jeziorami Trześniowskim i Łagowskim. W jego obrębie rozwinęła się osada, otoczona w XV wieku fortyfikacjami z bramami – Marchijską od południowego zachodu i Polską od południowego wschodu. W latach 1350-1426 zamek stanowił siedzibę Baliwatu Brandenburskiego, obejmującego dawne komandorie templariuszy w Wielowsi i Sulęcinie. Po roku 1426, gdy w posiadaniu zakonu znalazł się Słońsk, do którego przeniesiono główną siedzibę zakonu, znaczenie Łagowa osłabło. Po kasacji zakonu joannitów w 1810 roku majątek zakonu stał się domeną państwową, którą w roku 1812(w innych źródłach 1817) otrzymał generał F.W. von Zastrow, adiutant króla Fryderyka Wilhelma II. W ciągu tego stulecia Łagów często zmieniał właścicieli. W 1834 roku należał do generała Franza Wilhelma von Barfuss-Falkenburg. Po 1877 roku, po sprzedaży zamku nadreńskiego rodzina straciła przydomek Falkenburg. Przed 1860 rokiem był jeszcze w rękach rodów von Oppen i von Arnim. Następnie należał do hrabiów von Wrschowetz-Sekerka(Hugo von Wrschowetz-Sekerka und Sedczicz) i baronów von Wurmb von Zinck. Ostatnią właścicielką zamku przed II wojną światową była hrabina Wanda von Pückler-Limpurg.

Łagow- brama marchijska Łagow- dziedziniec zamkowy Łagow- zamek i jezioro003 Łagow- zamek i miasto

ZAMEK

Po raz pierwszy wzmianka o zamku pojawia się w roku 1299. Znajdował się prawdopodobnie na przesmyku między jeziorami Łagowskim i Trześniowskim lub związany był z grodem na tzw. Sokolej Górze, nad brzegiem Jeziora Trześniowskiego. Na fundamentach wcześniejszej budowy powstaje nowy zamek na przesmyku jezior, Trześniowskiego i Łagowskiego. Zbudowany w połowie XIV wieku stał się siedzibą baliwatu. W najstarszym zachodnim skrzydle mieścił się refektarz i kaplica. Na wschodniej ścianie znajduje się wieża a przy niej brama. Prawdopodobnie pod koniec XIV lub na początku XV wieku powstaje mur obronny. Na początku XVI wieku podwyższono wieżę do wysokości 24 metrów oraz w tym samym wieku dobudowano skrzydło północne. W XVII wieku powstaje budynek południowy. Przez wiek XVII i XVIII trwała odbudowa i rozbudowa zamku po zniszczeniach wojennych. Rozpoczęta przez komandora zakonu księcia Christiana Ludwiga von Hohenzollerna a kontynuowana przez Adama Otto von Viereck. W 1945 roku zamek spłonął. Po wojnie, w odbudowanym zamku będącym własnością Skarbu Państwa, Poznański Oddział Związku Historyków Sztuki zorganizował Dom Pracy Twórczej, od 1962 roku Dom Pracy Twórczej im. Henryka Wieniawskiego. W latach 1966 – 1971 zamek zmieniono na hotel, a w 1969 w parku urządzony został amfiteatr. Na parterze zachowała się gotycka sala z krzyżowo–żebrowym sklepieniem, a na piętrze sala rycerska z bogato dekorowanym kominkiem z XVIII wieku.

Łagow- zamek i miastoŁagow- zamek i miasto002Łagow- zamek z drugiego brzeguŁagow- zamek, kosciol i brama polska

 

 

 

 

Łagów-sala rycerska, lubuskie

Łagow- sala rycerska

Łagow- zamek od strony bramy marchijskiej002

Łagow- zamek od strony bramy marchijskiej

Łagów zamek z bramą

WILLE

Łagow - willa Mogelin Łagow - willa Tesch

lagow-1929-lubuskie

ŁAGÓW /Logau/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Dąbie powiatu krośnieńskiego. Wymieniona w Kronice uposażeń biskupstwa wrocławskiego z 1295-1305 jako Lawow. W 1300 wzmiankowana jako Lagow. W 1305 wzmiankowana jako Logow, w 1583 roku jako Loger. Początkowo należała do Piastów śląskich, od XIV wieku do margrabiów brandenburskich. W 1583 roku należała do rodu von Doberschütz, właścicieli Pławia. W drugiej połowie XVII wieku należała do Michaela Magirus von Logau(tytuł szlachecki uzyskał w 1658 roku). Od 1696 roku jest w posiadaniu Johanna von Arnold, właściciela Leśniowa Wielkiego i Małego, Lasek Odrzańskich, Płotów, Sudołu i Radomii. Był fundatorem stojącego do dzisiaj kościoła w Łagowie(na suficie widoczny herb Johanna von Arnold). Pośmierci Johannna von Arnold w 1700 roku oraz jego żony Dorothei z domu von Jethe w 1705 roku, dobra odziedziczył syn, Karl Ludwig von Arnold, budowniczy nowego pałacu w Laskach Odrzańskich. W 1709 roku ożenił się z Eleonore von Unruh. Po Karlu dobra dziedziczy Ludwig von Arnold, później baron Sigismund von Arnold. Ostatnim z rodu jest Johann Christian von Arnold, dwukrotnie żonaty: 1. z Sophie Caroline von Ehrenberg, 2. Franziska von Ehrenberg. W 1828 roku po otrzymaniu zgody od cesarza przyjmuje nazwisko von Arnold-Ehrenberg. Umiera 29 grudndnia 1849 roku, bezdzietnie. Dobra dziedziczy rodzina żony- von Ehrenberg- wymienony Franz von Ehrenberg, jego syn Heinz von Ehrenberg. Dobrami zarządzał Karl Redlich, mąż Elly von Ehrenberg, siosty Heinza. Od 1921 do 1945 roku majątek jest w posiadaniu rodziny Goldner.

Łagow- dwor od fronto, ok. Krosna Odrzanskiego Łagow - pow. Krosno Odrzanskie ŁAgów, lubuskie

ZAŁOŻENIE DWORSKO-FOLWARCZNE

Pozostałością po założeniu dworsko-folwarcznym są budynki gospodarcze, resztki parku dworskiego. Po 1945 roku majątek przejęty przez państwo polskie, w zarządzie PGR. Po 1989 roku były majątek w posiadaniu Iglopol z Dębicy, obecnie firmy Hortex z Gubina.

Łagów-Krosno, lubuskie

ŁAGOWIEC /Lagowitz/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Trzciel powiatu międzyrzeckiego. Początki wsi sięgają średniowecza, kiedy należała do zakonu templariuszy, od 1312 roku do joannitów z Łagowa. Wymieniana pod wieloma nazwami: Lagowecz(1418), Lagowcze(1435),Lagowyecz(1444), Łagowiec(1448), Lagouyecz(1509), Lagowiecz(1513), Laguviecz(1540), Łagowiecz(1564), Łagowiec(1577). W 1418 roku dobra w rękach Franciszka i Dziersława Smolków, w 1420 dobra są w posiadaniu braci: Piotra i Janusza Konopków z Bukowca. W 1446 roku część wsi zostaje sprzedana kasztelanowi międzyrzeckiemu Stanisławowi Ostrogskiemu z Ostroroga. Od 1513 roku wieś w rękach Bukowieckich z Bukowca– wymienieni bracia Szymon, Abraham, Jan Bukowiecki. Od 1538-1580 wieś w rękach Ostrorogów herbu Nałęcz. W 1577 roku wieś sprzedana Janowi Herstopskiemu. W 1755 roku majatek jest w ręakch rodziny Sczanieckich vel Szczanieckich herbu Osorya. W XIX wieku dobra należą do von Żychlińskich. W 1884 roku majątkiem zarządzał Hermann von Żychlińskiego. Do majątku w Łagowcu należał majątek w Panowicach. Właścicielem obu do 1945 roku został Walther Wolcke.

Łagowiec-palac2

ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-PARKOWE

Pozostałością po założeniu są resztki parku krajobrazowego oraz leżące w pobliżu parku budynki gospodarcze byłego folwarku.

lagowiec-1894-lubuskie

ŁĄKIE /Lanken/

Wieś położona w gminie Skąpe powiatu świebodzińskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1223 roku kiedy to książę piastowski Henryk Brodaty przekazał ją klasztorowi cysterek w Trzebnicy. Po sekularyzacji dóbr kościelnych majątek przejmuje państwo pruskie. We wsi nie było majątku rycerskiego. Natomiast był majątek z dworem należący na początku XX wieku do rodziny Wunsche.

a00a002.jpg001.jpg001.jpg001.jpg001.jpg001.jpg001.jpg016

lakie-dwor-wunsche

 

 

 

 

 

 

lakie-1896-lubuskie

ŁĄKOMIN /Lindwerder/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Lubiszyn powiatu gorzowskiego. Założona w XVIII wieku jako kolonia Barnówka,  na terenie starej smolarni. Od 1872 roku stała się samodzielną gminą, niezależną od Barnówka. Pod koniec XIX wieku wybudowany został przez przemysłowca berlińskiego  pałacyk myśliwski. Po 1945 roku został splądrowany przez wojska radzieckie, ale przetrwał wraz z nabliższą zabudową gospdarczą. Po 1945 roku stanowił własność gorzowskiej firmy „Stilon”, pełniąc funkcję ośrodka wypoczynkowego. Obecnie w rękach prywatnych pełniąc funkcję hotelu.

PAŁACYK MYŚLIWSKI/Sennewitz/

Łąkomin 2009-Lindwerder (3) Łąkomin 2009-Lindwerder (1) Łąkomin 2009-Lindwerder (2) Łąkomin 2009-Lindwerder (5) Łąkomin 2009-Lindwerder (6)

Łąkomin, lubuskie

Łąkowo /Lankow/

Łąkowo 1 zachodniopomorskieŁąkowo 2 zachodniopomorskie

Wieś położona w gminie Świdwin powiatu świdwińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1488 roku, kiedy margrabia Jan oddaje w lenno ziemię we wsi Łąkowo/Lankow/ rodzinie von Wuppersnow/Wopersnow/. W 1499 roku margrabia Albrecht i książę Joachim oddają wieś w lenno rodzinie von Klemzow. W 1760 roku właścicielem majątku jest Carl von Beneckendorff. W 1818 roku dobra w rękach Pani Konraht. W okresie późniejszym dość częśte zmiany właścicieli. W 1827 roku właścicielem zostaje rodzina von Wedell, od 1842 roku rodzina Eggebrecht, zamieszkała na terenie wsi od 1836 roku. Od początku XX wieku do 1945 roku dobra w rękach rodziny Hoppenrath.

Łąkowo pow. Świdwin, zachodniopomorskie

 

Pozostałością po założeniu dworskim jest aleja dojazdowa z kasztanowców oraz park dworski ze starodrzewiem.

Warto zobaczyć ślady grodziska położonego na półwyspie Jeziora Oparzno. Grodzisko pochodzi z X-XII wieku, położone na wzniesieniu, ma kształt nieregularny, owalny, zachowaną fosą.

Screen Shot 145

Łasin Koszaliński /Lassehne/

Łasin Koszaliński pow. Koszalin, zachodniopomorskie

Nadmorska osada wsi Tymień leżąca w gminie Będzino powiatu koszalińskiego. Poraz pierwszy wymieniona w 1260 roku, potem 1288 roku jako Niczene. Od XIV wieku należała do rodu von Kameke-Cratzig. W 1678 roku majątek zakupuje generał major Bogislav von Schwerin, który wkrótce umiera. Dobra dziedziczy jego brat, Otto von Schwerin. W 1769 baron Otto von Schwerin umiera przekazując majątek synowi, Friedrichowi Wilhelmowi von Schwerin. Już w 1699 roku hrabia Adrian Bernd von Borcke wykupił część dóbr w Łasinie Koszalińskim, by od 1738 roku stać się właścicielem całego majątku. 25 maja 1741 roku umiera Adrian Bernd hrabia von Borcke. Majątek dziedziczy jego syn, generał Heinrich hrabia von Borcke. Po jego śmierci majątek dziedziczy jego córka, po mężu von Arnim. Dnia 16 września 1859 roku Bernhard Gabriel von Wedel żeni się z  Elizabeth Eugenie Felicitas von Arnim. Od tego czasu dobra są w posiadaniu rodu von Wedel. Ostatnim właścicielem majątku był Bernd v. Wedel-Schwerin.

 PAŁAC

W 1740 roku Adrian hrabia von Borcke buduje nową siedzibę dworską. W latach 1777-78 przebudowano pałac w stylu barokowym, dostawiając dwa skrzydła. Ze względu na kolor elewacji – czerwony, zwany był „rote schloss”. W tym samym okresie powstaje założenie parkowe. Po zniszczeniu pałacu w 1945 roku przez wojska radzieckie, pałac ostatecznie rozebrany w latach 50-tych XX wieku.

Kamecke

Schwerin 1Schwerin 2

Arnim4 (2)Arnim3Arnim (3)

WedelWedel hrabia 2Wedel hrabia

 

Łasin Koszaliński pow. Koszalin, zachodniopomorskie 2

ŁAZ / Lohs/

Wieś położona w gminie Żary powiatu żarskiego. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1365 roku. Wchodzi w skład państwa stanowego Żary, będącego własnością rodu von Biberstein. W tym czasie wieś należała do: rodziny Juden oraz do Sandera von Hӧberg i Hartunka Impnitz. Później staje się dobrem Hentza von Schreibersdorf i Heintza von Rackwitz. Od nich wieś zakupił Balthasar von Unwürde z Olbrachtowa. Ponownie wymieniany jako właściciel wsi w 1474 roku. Po 1474 roku wieś staje się własnością braci von Beyer ze Straszowa. Z tego rodu wzmiankowany Caspar von Beyer zmarły w 1494 roku oraz jego synowie: Siegmunt(zmarły w 1508 roku), Matthias i Hans von Beyer w 1499 roku. W 1518 roku wieś jest w rękach Hansa von Beyer. Od 1521 roku wieś staje się własnością Georga von Schӧnaich. Później stała się własnością miasta Żary.

Łaz 1907, lubuskie

ŁAZ /Loos/

HISTORIA WSI

Wieś leżąca w gminie Zabór powiatu zielonogórskiego po raz pierwszy wymieniona w 1376 roku(Loss) będąc wtedy własnością rodziny  Tschammer, Czambor, polskiej rodziny herbu Rogala, pochodzącej z terenów Śląska. W 1480 roku wieś byłą własnością Heinricha von Scopp. W 1448 roku jako właścicieli wymienia się braci Fryderyka i Andrzeja Scopp(Scopelaw). Od 1459 roku w rękach rodu von Krekwitz. W 1472 roku w rękach rodziny von Wernsdorf. Od 1484(14870 roku wieś i majątek oddana w lenno rodzinie von Stentsch(Friedrich von Stenstch), również z dobrami Fryderyka von Scopp(Scopelaw), bezpotomnie zmarłego. W 1487 roku Fryderyk von Stentsch sprzedaje swoje dobra rodzinie von Niesemeuschel, którzy już w 1492 roku sprzedali dobra braciom Erich i Gottfried von Dyherrn. Od 1533-1568 roku wieś i majątek w rękach Fabiana von Tschammer. Po nim dobra dziedziczy Nicolaus von Tschammer(1571). W 1582 roku majątek przechodzi w posiadanie Abrahama von Grünberg. Prawdopodobnie jeszcze za czasów rodziny von Grünberg wieś w roku 1679 przechodzi w ręce hrabiego Johanna von Dünnewald, właściciela Zaboru i od tego czasu jest w posiadaniu właścicieli Zaboru.

Łaz - dwor

DWÓR

Przy drodze do Zaboru stoi dwór, przebudowany, pozbawiony cech stylowych. Resztki parku dworskiego.

Łaz, lubuskie