BEŁCZE /Hohwelze(-1936), Gabelsdorf(1936-1945)/

HISTORIA WSI

Niewielka wieś leżąca w powiecie zielonogórskim, w gminie Bojadła. W XIV wieku wieś należała do rodu von Zabeltitz/Zobeltitz/ z Otynia. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1482 roku, kiedy dobra są w posiadaniu rodziny von Dyherrn.  W 1579 roku wieś w rękach rodu von Kottwitz. Po 1788 roku majątek przejmuje rodzina von Luck. Dobra w Bełczu przez kolejne lata były w rękach właścicieli Konotopu. Prawdopodobnie pod koniec XIX wieku Emmo Foerster sprzedaje dobra w Bełczu Karlowi Brender oraz Josephowi Rothe, przedsiębiorcom pochodzącym ze Sławy. Prawdopodobnie w XX wieku całość przejęta przez Josepha Rothe, kupca i przedsiębiorcy ze Sławy. Po śmierci Josepha Rothe w dniu 26.06.1935 majątek przechodzi w ręce Carla Berg a majątek w 1939 liczył 366 ha.

belcze-palac

We wsi barokowy dwór zaadoptowany na Dom Pomocy Społecznej.

belcze-1894-lubuskie

DĄBIE /Gersdorf/

HISTORIA WSI

Wieś gminna leżąca w powiecie krośnieńskim. Po raz pierwszy wymieniona w roku 1376. W XV wieku wieś była własnością rodu von Knobelsdorff. Przez krótki okres była własnością książąt Hohenzollern, później ponownie w rękach rodziny von Knobelsdorff. W Od około 1700 roku w rękach rodu von Schoenaich. Od 1856 do 1903 roku należała do rodziny Jeschke. W 1929 roku jako właścicieli majątku wymienia się rodzinę Sanne.

Knobelsdorf

von Hohenzollern

Schoeneiche

DWÓR

W XVII wieku mowa była o dwóch siedzibach dworskich, które uległy zniszczeniu podczas pożaru w 1632 roku. Obecny dwór zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku, po 1945 roku gruntownie przebudowany i adaptowany na sklep i pomieszczenia biurowe GS „Samopomoc Chłopska”. Murowany, parterowy, założony na rzucie prostokąta.

dabie-1933-lubuskie

DĄBKI /Fritschendorf/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Dąbie powiatu krośnieńskiego. Początki wsi sięgają XIII wieku. W XIV-XV wieku należała do rodu von Winning. W 1496 roku margrabia Jan nadaje wieś w lenno Hansowi von Knobelsdorff. W 1705 roku wieś należy do kapitana Christopha Sigismunda von Bomsdorf. Od 1713 roku majątek jest w posiadaniu Otto Friedricha von Oppel. Rodzina von Oppel posiadała majątek do 1809 roku. Przez kilka lat dobra posiadała rodzina von Kamecke, od której majątek w roku 1815 zakupił August Leberecht baron von Rheinbaben(1785-1859). Urodził się w Myśliborzu. Uczęszczał do szkół w Chojnie oraz Sulechowie. Z czwórką dzieci i żoną zamieszkał we dworze zbudowanym w 1820 roku. Po śmierci ojca w 1859 roku dobra przejął najstarszy syn, Friedrich Wilhelm baron von Rheinbaben(1813-1891). Ożenił się z Henriette von Lochow, właściciela majątku w Petkus. Umiera w 1891 roku i pochowany został w Nowym Zagorze. W 1886 roku Friedrich Wilhelm zakupił dobra w Nowym Zagorze, wystawione na sprzedaż od 1884 roku i tym samym połączył dwa majątki, które kiedyś należały do rodziny von Knobelsdorff i stanowiły całość. Kolejnym właścicielem dóbr zostaje pułkownik Eugen von Rheinbaben(1846-1918). Ze względu na brak doświadczenia i wykształcenia rolniczego i tym samym pogarszającej się sytuacji finansowej, w 1910 roku przekazuje majątek synowi, Wilhelmowi von Rheinbaben(1884-1957), prawnikowi, ożenionemu z Hedwig von Wedemeyer z Wonieścia. Początkowo mieszkał w dobrach żony w Poznaniu. W 1910 roku przenosi się do majątku w Nowym Zagórze gdzie mieszkał do 1923 roku, później zamieszkał w pobliskich Dąbkach. Na początku lutego 1945 roku wraz z całą rodziną ucieka przed wkroczeniem Rosjan do wsi. Ostatnim dziedzicem dóbr był Wilhelm von Rheinbaben junior(1911-1984), ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Poczdamie. W 1936 roku ożenił się z Renate hrabianką von der Schulenburg i od 1938 roku był współwłaścicielem majątku wraz z ojcem. W 1940 roku wcielony do Wehrmachtu, ranny w 1944 roku. W lutym wraz z rodziną wyjeżdża z majątku.

Dąbki k.Krosna Odrz, lubuskie

dabki-ok-krosna-odrzanskiego

 

 

 

 

 

 

PAŁAC

W 1820 roku został zbudowany dwór dla nowych właścicieli wsi, prawdopodobnie na fundamentach starszej budowli. Rozbudowany w 1900 roku w tym z postawieniem wieży jako dominanty budowli. Po uszkodzeniach wojennych rozebrany w latach 70-tych XX wieku.

dabki-1933-lubuskie

DĄBROSZYN /Tamsel/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Witnica powiatu gorzowskiego. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1200 roku. W 1262 roku Murgrabia Johann oraz Cesarz Otto III nadają miejscowość templariuszom. Od 1266 roku podlega miastu Lubusz, od 1318 jest w posiadaniu zakonu joannitów. W 1544 roku jest w posiadaniu Matheusa von Schönebeck, właściciela Warnik w powiecie Chojeńskim(zachodniopomorskie). W rękach tego rodu miejscowość jest do roku 1641 roku, kiedy właścicielem zostaje Hans Adam von Schöning, ożeniony z Marianne von Schapelow z Wulkow(Lubuski Konserwator Zabytków- w posiadanie Dąbroszyna von Schöning wszedł w roku 1653). Był rotmistrzem w służbie brandenburskiej. Po śmierci Hansa Adama w roku 1665 Dąbroszyn odziedziczył jego syn, również Hans Adam von Schöning. W 1670 roku ożenił się z panną von Pollnitz. Po wstąpieniu na służbę u księcia elektora szybko awansował, by w wieku trzydziestu sześciu lat zostać generałem majorem a wieku czterdziestu ośmiu feldmarszałkiem. Z wyprawy tureckiej do Dąbroszyna przywiózł dwie Turczynki. Jedna z nich, młodsza, Fatami została ochrzczona i po wyjeździe do Warszawy stała się kochanką króla Augusta II Mocnego. Z tego związku urodził się syn- późniejszy hrabia Fryderyk August Rutowski, marszałek wojsk saskich oraz córka, siostra Rutowskiego- Katarzyna, która została żoną hrabiego Michała Bielińskiego, brata marszałka Franciszka Bielińskiego. Według innych żoną Michała Bielińskiego była córka Augusta II z hrabiną Cosel a nie z Fatimą. Po śmierci Hansa Adama von Schöning w roku 1696 Dąbroszyn przypadł w posiadanie jedynemu synowi, ostatniemu z rodu von Schöning. Po jego śmierci w 1711 roku Dąbroszyn odziedziczyła jedyna córka, wówczas czteroletnia, Luiza Eleonora, która w wieku szesnastu lat wyszła za mąż za pułkownika Adama Fryderyka von Wreech. Przypuszcza się, że dziewiętnastoletni wówczas następca tronu, Fryderyk, późniejszy Fryderyk II, po opuszczeniu więzienia kostrzyńskiego został kochankiem dwudziestoczteroletniej pani von Wreech. W 1795 roku umiera ostatni z rodu von Wreech, Ludwik Aleksander. Cały majątek przekazał synowi swej siostry, hrabiemu Bogislavowi von Dönhoff z Dönhoffstädt (dziś Drogosze, okolice Kętrzyna). Po jego śmierci w 1809 roku Dąbroszyn odziedziczył syn, Stanislaus. Po tragicznej śmierci tego ostatniego w roku 1816 w pojedynku, dobra Dönhoffów zostały podzielone pomiędzy jego siostry: Amalię i Rosalie Ulrike. Amalia von Romberg odziedziczyła Kamień Wielki oraz Kamień Mały, natomiast Dąbroszyn przypadł Rozalie Ulrike, zamężnej od roku 1816 z Hermanem von Schwerin-Wolffshagen. Po nim dziedziczy dobra jego syn Bogislav, ożeniony 04.10.1858 roku z Pauline von Sichart. Linia dąbroszyńska von Schwerin zakończyła się na hrabim Stanislausie, ożenionym z Marie-Helene von Klitzing-Deckow z Dzikowa koło Barlinka. Mieli dwoje dzieci- syn zginął w wypadku jako dziecko. Natomiast córka Herta w roku 1926 wyszła za mąż za Eberharda von der Lancken, którzy pisali się von der Lancken-Schwerin-Tamsel. Wraz z synem Malte von der Lancken w styczniu 1945 roku oraz z dziatkami von Schwerin, wyjechał w pośpiechu za Odrę.

dabroszyn-lubuskie

dabroszyn-palac-i-park-pow-kostrzyn-lubuskie

dabroszyn2dabroszyn-swiatnia-dumania-lubuskiedabroszyn-lubuskie

ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWY

Zespół pałacowy składający się z pałacu, oficyny, pawilonu ogrodowego i parku.
Pałac zbudowany w latach 1680-90 w stylu barokowym, w 1820 roku po przebudowie wnętrza otrzymały wystrój klasycystyczny. W 1850-51 roku ponowna przebudowa z inicjatywy Hermana von Schwerin, podczas której został podwyższony o piętro i otrzymał neogotyckie krenelażowe zwieńczenie. Murowany z cegły, trzykondygnacyjny, założony na planie prostokąta z wydatnymi ryzalitami bocznymi od strony zajazdu (północ) i lekko zarysowanym ryzalitem na osi elewacji ogrodowej. Od północy przed wejściem, na linii ryzalitów, taras poprzedzony jedenastostopniowymi schodami. W elewacji ogrodowej czterokolumnowy portyk z balkonem. We wnętrzach sale z bogatym wystrojem sztukatorskim i pompejańskimi malowidłami. Park założony w XVIII-XIX wieku, krajobrazowy, rozciągający się na południe od pałacu.

 

dabroszyn2x dabroszyn1dabroszyn6dabroszyn

ZABUDOWANIA GOSPODARCZE

dabroszyn-1891-lubuskie

Dąbrowa Białogardzka /Damerow/

Dąbrowa Białogardzka pow.Swidwin, zachodniopomorskie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Rąbino powiatu świdwińskiego. Pierwsza wzmianka o miejscowości pojawia się w roku 1322. Od XIV wieku do 1735 roku w rękach rodu von Ramel. W 1735 roku Erdmann Chrystian von Ramel sprzedał majątek Ludwigowi von Sydow. W okresie 3 lat kolejna zmiana właścicieli- pierwszym nabywcą był Caspar Heinrich von Stechow, kolejnym Anton Friedrich von Zozenow. W ich posiadaniu majątek był równe 100 lat. Po śmierci ostatnich z rodu von Zozenow, w 1838 roku majątek nabyła  rodzina von Hagen.

Ramel

Sydow

 

 

 

 

 

 

Stechow

Zozenow-wymarły 1811

 

 

 

 

 

von Zozenow

 

 

Hagen 1

Hagen 2

 

 

 

 

 

 

PAŁAC

Pałac zbudowany w XIX wieku dla rodziny von Hagen z Białogardu. Obecnie w ruinie. W tym samym czasie założony park, liczący 25 ha.

Screen Shot 070

Dąbrowa Łużycka /Dubrau, Eichenwald/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Przewóz powiatu żarskiego. Początki wsi sięgają średniowiecza. W latach 1474-1529 należała do rodziny von Unwürde/Reichenau/. W 1520 roku 1/3 ziemi została sprzedana rodzinie von Metzenrode. W 1529 roku zakupiona przez rodzinę von Oppel/Zeisau/. W 1544 roku cały majątek należał do rodziny von Metzenrode. W 1656 roku majątek należy do książąt żagańskich, ale już 10 lat później, od 1666 roku w posiadaniu rodu von Bibran. Później dość częste zmiany właścicieli: 1784- von Lӧwenberg, 1791- von Opitz, 1799- von Knobelsdorff, 1801- von Reinsberg, 1804- hrabina von Schlabrendorff, 1804- von Kracht-wymieniony Heinrich Alexander zmarły w 1812 roku, 1817- von Goldammer, 1837- kupiec Thiele, 1840- Sametzky, 1842- Luckner, 1842- Klette, 1845- Peter, 1845- Schaefer, 1850- von Stechow, 1851- von Müller, 1857- Salomon, 1860- von Strachwitz, 1861- Altmann, 1871- Heuse, 1872- Altmann, 1874- Schmidt, 1875- Herold, 1880- Ascheberg, 1881- Leubich, 1883- Tietze, 1887- Roebbelen, 1896- Baudonin z Berlina, 1896- Roebbelen, 1898- Brandt, 1899- Loderhofe, 1899- Mezynski z Berlina, 1900- von Wilske, 1901- Loderhose, 1902- Schӧne, 1912- von Amon(Ammon)- wzmiankowany Friedrich urodzony w 1876 roku, 1916-majątek Dobra spółka z o.o., 1922- Froendle, 1923- firma Deutsche Kautschutz z Berlina, 1923- firma Efona z Berlina, 1928- Ulrich, będący właścicielem majątku do 1945 roku. W 1922 roku we dworze mieszkał Prof. Dr. Kernst.

Unwurde (2)

Metzrode

Oppel

KnobelsdorfReinspergKracht

Dobra Łużycka-dwór

Dąbrowa Łużycka 1901, lubuskie (2)

 

 

 

 

DĄBRÓWKA MAŁA /Klein Dammer/

HISTORIA WSI

Wieś położona w gminie Szczaniec powiatu świebodzińskiego. Po raz pierwszy wymieniona w 1253 roku. Była własnością właścicieli Ojerzyc, później od 1502 roku należała do właścicieli Szczańca. W latach 1752-1774 należała do rodziny von Maxen. W 1752 roku właścicielem jest Alexander von Maxen, później wymienia się Carla Andreasa von Maxen. Od 1828 roku właścicielem jest rodzina von Schkopp, od 1850 roku w rękach rodziny  Mandel. W latach 1903-1929 w posiadaniu rodziny  Hennig.

Dąbrówka Mała- pałac, na wsch. od Świebodzina

PAŁAC

Pałac o cechach późnego klasycyzmu, wybudowany w 1850 roku. Obecnie w rękach prywatnych. Przy pałacu niewielkie założenie parkowe. dabrowka-mala-1933-lubuskie

DĄBRÓWKA WIELKOPOLSKA /Merita, Dammere, Gross Dammer /

HISTORIA WSI

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1253 roku aczkolwiek część autorów podaje rok 1406. Wieś szlachecka w dobrach zbąszyńskich, choć według legendy miała ją założyć Dąbrówka, żona Mieszka I. W 1422 roku właścicielem wsi był Abraham Zbąski herbu Nałęcz ze Zbąszynia. W 1459 roku miejscowość była w rękach Stanisława Zbąskiego. W 1489 roku podzielono dobra zbąszyńskie pomiędzy Abrahama, Marcina i Piotra Zbąskich. Dąbrówka weszła w dominium Piotra Zbąskiego. W 1640 roku Dąbrówka jest własnością Abrahama Ciświckiego herbu Wieniawa, kasztelana śremskiego. Do roku 1825 dobra z pałacem są w posiadaniu hrabiego Garczyńskiego, który sprzedaje je rodzinie von Strein-Schwartzenau z późniejszym dodatkiem-Dammer. W 1884 roku właścicielką Dąbrówki Wielkopolskiej była Cecilie hrabina von Schwarzenau-Dehnel, za której dokonano przekształceń w wystroju i dekoracji elewacji. W 1910 roku Dąbrówka Wielkopolska  należała do Bernharda von Britzke.

dabrowka-wielkopolska-lubuskie

dabrowka-wlkp-palac-od-strony-parku

dabrowka-wlkp-widok-od-drogi

 

 

 

dabrowka-wlkp

dabrowka-wlkp-3

dabrowka-wlkp-2

dabrowka-wlkp-1

dabrowka-wlkp-5

dabrowka-wlkp-4

PAŁAC

W 1856-59 Fryderyk August Stuler dla barona(księcia wg Lubuskiego Konserwatora Zabytków-internet)Alberta von Strein-Schwarzenau-Dammer wzniósł siedzibę w postaci neorenesansowego pałacu, piętrowego z dwiema wieżami, nakryty wysokim dwuspadowym dachem z ozdobną wystawką centralną. Twórca projektu-Fryderyk August Stuller/1800-1865/, był uczniem innego znakomitego architekta niemieckiego- Karola Fryderyka Schinkla. Poza pałacem w Dąbrówce był Stuller autorem takich budowli jak; gmachy nowego muzeum w Berlinie, Galerii Narodowej w Berlinie, zamku Hohenzollernów koło Hechingen w Badeni-Wirtembergii, Muzeum Narodowego w Sztokholmie, Uniwersytetu w Królewcu, licznych innych budowli w tym kościołów np. pw. św. Piotra i Pawła w Poznaniu. Pałac w Dąbrówce Wielkopolskiej jest połączeniem elementów architektury angielskiej doby elżbietańskiej z architekturą niemieckiego renesansu. Zlokalizowany w centrum wsi, zbudowany na planie prostokąta, murowany, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym, podpiwniczony. W narożach cztery wieże oktogonalne, czterokondygnacyjne, dominujące nad bryłą podstawową pałacu. Ryzality frontowy i parkowy trzykondygnacyjne zwieńczone szczytami. W szczycie ryzalitu frontowego herb rodu von Strein-Schwartzenau. Nad głównym wejściem umieszczono balkon. Wewnątrz okazała klatka schodowa. W latach 1877-78 dokonano przebudowy wnętrz oraz zmiany elewacji pałacu. Kolejne przebudowy pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku. W latach późniejszych pełnił funkcję schroniska młodzieżowego, potem niemieckiej szkoły. W latach powojennych pełnił funkcje ośrodka kulturalnego wsi. Od 1997 roku w pałacu kapituła Regionu Kozła. Obecnie wystawiony na sprzedaż.Obok pałacu resztki parku krajobrazowego.

dabrowka-wielka-1933-lubuskie

DĄBROWNO /Eichau/

Wieś o średniowiecznej metryce, związana z majątkiem w Siedlisku. W 1507 roku właścicielem wsi był Balthazar von Rechenberg, od 1561 roku wieś wchodziła w skład dóbr książąt von Schӧnaich. Majątek często dzierżawiony. Ostatnim dzierżawcą przed 1945 był Kurt Isenberg, właściciel majątku w Lubięcinie.

dabrowno-1896-lubuskie