BORZYSZEWO /Friedrichswill/

Wieś położona w gminie Gryfice powiatu gryfickiego. Założona w 1845 roku przez szewca z Gryfic, Boeder. W 1881 roku jego syn, Friedrich Boeder rozbudował osadę. W 1928 roku właścicielem powstałego folwarku był Heinrich Boeder a w 1945 roku Fritz Boeder. W skład założenia wchodził dwór i zabudowania gospodarcze. Dwór nie istnieje.

CHODORÓW

Miasto obecnie położone w rejonie żydaczowskim obwodu lwowskiego. Do 1945 roku znajdowało się w powiecie bóbreckim powiatu lwowskiego. Wzmiankowany w 1394 roku jako własność Dymitra Wołczkowicza z Chodorostawu(Chodorowa). Był synem Waszki Wołczkowicza, zwanego Brodą z Żurawna i Barbary, córki Piotra Bruna. Protoplasta rodu Chodorowskich herbu Korczak . W 1460 roku Chodorów należał do Jurszy(Grzegorza) Chodorowskiego. Za czasów Marcina Chodorowskiego w 1524 roku Chodorów otrzymał od króla Zygmunta I przywilej miasta na prawie magdeburskim.  Po wymarciu rodu Chodorowskich w 1694 roku miasto odziedziczyli Cetnerowie herbu Przerowa a po nich Rzewuscy herbu Krzywda . Od XIX wieku własność hrabiów Lanckorońskich herbu Zadora . Później baronów de Vaux przez małżeństwo Elżbiety hrabianki Lanckorońskiej z baronem Karolem de Vaux, generałem armii austriackiej. Ostatnim właścicielem majątku był książę Eugeniusz  Lubomirski de Vaux (1895-1982), syn Władysława księcia Lubomirskiego(1866-1934) i Elżbiety de Vaux(1866-1940), siostrzeniec barona Kazimierza de Vaux. Był adiutantem generała Władysława Andersa. 

 

ZAMEK

W XV wieku za czasów Jurszy(Grzegorza) Chodorowskiego zbudowano zamek z fosą i mostem zwodzonym. W XVIII wieku zamek był już w ruinie. W latach 30-tych XX wieku jeszcze były ślady po zamku. Podczas II wojny światowej podczas powodzi ziemia z góry zamkowej została wykorzystana na groblę chroniącą miasto. Obecnie nie ma śladu po zamku, na miejscu którego stoi osiedle. O istnieniu zamku przypomina ulica Zamkowa.

PAŁAC

Około 1860 roku baron Karol de Vaux buduje pałac w stylu willi włoskiej. Spalony z całym wyposażeniem przez wojska rosyjskie w 1915 roku. W latach 1932-1933 książę Eugeniusz Lubomirski de Vaux buduje nowy pałac, który opuścił w 1939 roku.

 

 

HRUSIATYCZE

Miejscowość obecnie położona na terenie Ukrainy w obwodzie lwowskim. W drugiej połowie XVIII wieku należały do Walentego Kieszkowskiego herbu Krzywda(zm.1794r.). W 1791 roku sprzedał majątek bratu, Antoniemu(zm1814r), ożenionemu z Elżbietą z Korzeniowskich-Olszańską. Majątek odziedziczył jego syn, Stanisław Kajetan Kieszkowski(1772-1842). Dwukrotnie żonaty, pierwszy raz z Józefą Szuszkowską herbu Bończa, po raz drugi z baronówną Marią Sigert von Sigerstein. Po śmierci Stanisława dobra zakupił Stefan Oczosalski herbu Paprzyca. Kolejnym dziedzicem na Hrusiatyczach był Edward Oczosalski. Około 1890 roku majątek zakupił Jan Aleksander Rosenstock(Rozstocki) herbu własnego, od którego w 1900 roku dobra odkupił Kazimierz Romański herbu Ślepowron, ożeniony z Zofią Kossak, córką Juliusza Kossaka a siostrą Wojciecha i Tadeusza Kossaków. W 1909 roku zbankrutował wystawiając majątek na licytację. Sam dwór przebudowany wg projektu lwowskiego architekta Juliusza Cybulskiego zniszczony podczas I-szej wojny światowej.